4+1 Horror Thrillers Που Μας Έκοψαν την Ανάσα την Τελευταία Διετία

Με αφορμή την επιστροφή του θρυλικού Jigsaw στη μεγάλη οθόνη -με το «Saw Legacy» να βγαίνει σήμερα στις σκοτεινές αίθουσες, και το οποίο δυστυχώς δεν καταφέρνει επ’ ουδενί να σταθεί στο ύψος των δύο πρώτων ταινιών της… οκταλογίας!- θελήσαμε να κάνουμε μια καταγραφή εκείνων των horror thrillers, που τα τελευταία δύο χρόνια κατάφεραν πραγματικά να μας κάνουν να ανασηκωθούμε από αγωνία από τα κινηματογραφικά μας καθίσματα!

Όσοι είστε λάτρεις του είδους και δεν τις έχετε δει ακόμα, σπεύσατε!

Έχουμε και λέμε, λοιπόν:

 1) «Don’t Breathe» του 2016 

Από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις της περσινής χρονιάς, ένα καλοστημένο θρίλερ, που σε κρατάει μέχρι τέλους. Τρεις νεαροί φίλοι-κλεφτρόνια, αποφασίζουν να κάνουν μια τελευταία διάρρηξη στο σπίτι ενός τυφλού βετεράνου του πολέμου στο Ιράκ, όπου πληροφορίες θέλουν να βρίσκονται κρυμμένα αρκετά χρήματα. Όλα βαίνουν καλώς, μέχρι τη στιγμή που εισβάλουν στο σπίτι και αρχίζουν τα… όργανα. Τα επιβλητικά σκηνικά -σε πιάνει τρόμος και μόνο στη θέαση του σπιτιού-, το ρεαλιστικό σενάριο, οι ανατροπές και οι ισορροπημένες, χωρίς υπερβολές, ερμηνείες -πολύ καλή επιλογή ο Stephen Lang στο ρόλο του βετεράνου- χαρίζουν στο «Μην Ανασαίνεις» δικαίως μια θέση ανάμεσα στα καλύτερα θρίλερ των τελευταίων ετών.

2) «Lights Out» του 2016

Η ταινία «Μη Σβήσεις το Φως» δεν απέσπασε τις καλύτερες κριτικές όταν προβλήθηκε στις αίθουσες. Κάποιοι δε, τη χαρακτήρισαν κλισεδιάρικη. Όσοι την είδαμε, ωστόσο, δηλώνουμε ότι τρομάξαμε. Πολύ. Και είναι αυτός ο φόβος, ο αναπάντεχος, που δεν ξέρεις από πού ακριβώς θα σου ‘ρθει. Ναι, η ιδέα δεν είναι καινούργια. Στο επίκεντρο της ιστορίας, ένα αγοράκι που βιώνει κάποια τρομακτικά γεγονότα και βλέπει κάποια ακόμα πιο τρομακτικά πράγματα, τα οποία συνδέονται με το σκοτεινό παρελθόν της μητέρας του. Ωστόσο, η εξέλιξή της είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Και όλο το παιχνίδι με το φως, ευρηματικό. Αν και για εσάς, λοιπόν, ο φόβος είναι λόγος για να δείτε μια ταινία, να μια καλή πρόταση!

3) «Get Out» του 2017 

Ίσως η καλύτερη ταινία του είδους των τελευταίων χρόνων, που διαθέτει πρωτίστως ένα εξαιρετικό και ιδιαίτερα ευφυές σενάριο, αγωνία μέχρι τέλους, τολμηρή σκηνοθεσία, αιχμηρές κοινωνικοπολιτικές μομφές για την Αμερική του Trump, αλλά και τον ιδανικό πρωταγωνιστή, με έναν απολαυστικό Daniel Kaluuya. Στο «Τρέξε!», ο Αφροαμερικανός Chris συνοδεύει τη λευκή κοπέλα του Rose σε ένα Σαββατοκύριακο γνωριμίας με τους γονείς της, στο πατρικό τους σπίτι. Όταν, όμως, ο Chris αντιλαμβάνεται ότι κάτι δεν πηγαίνει καλά, τα πράγματα παίρνουν επικίνδυνη τροπή. Και επειδή τα πολλά λόγια εδώ είναι φτώχεια, απλά δείτε την.

 4) «Split» του 2017 

Μετά από τις τελευταίες, όχι επιτυχημένες καλλιτεχνικά και εμπορικά, ταινίες του, ο Night Shyamalan επανακάμπτει, εμφανώς ανανεωμένος, με τον «Διχασμένο». Μπορεί η νέα του ταινία να μην αγγίζει τα επίπεδα της «Έκτης Αίσθησης» και του «Άφθαρτου», καθιστά σαφή ωστόσο την επιστροφή του στις παλιές, καλές εποχές. Το story: γοητευτικός άντρας, που πάσχει από σοβαρή διαταραχή πολλαπλής προσωπικότητας, απαγάγει τρεις κοπέλες, τις οποίες φυλακίζει σε ένα δωμάτιο. Στο δια ταύτα, η προσεγμένη στις λεπτομέρειες σκηνοθεσία χαρίζει στην ταινία τον απαιτούμενο ρυθμό, που σε κρατά μέχρι τέλους σε αναμμένα κάρβουνα. Αξιομνημόνευτη, επίσης, και η προσπάθεια του James McAvoy, που καταφέρνει να ερμηνεύσει με επιτυχία τις 8 διαφορετικές και απαιτητικές προσωπικότητες, ενώ η τελευταία σκηνή με τον… Bruce Willis μας κάνει να περιμένουμε εναγωνίως για τη συνέχεια…

5) «Annabelle Creation» του 2017 

Κι όμως, είναι παραδόξως πολύ καλύτερη από αυτό που περίμενες αρχικά να δεις, ασυζητητί δε αρτιότερη από την πρώτη ομότιτλη ταινία, που βγήκε στις αίθουσες πριν από τρία χρόνια. Σ’ αυτό το prequel, μας εξηγείται το πώς έφτασε η γνωστή κούκλα να είναι δαιμονισμένη, κι αυτό γίνεται με σκηνοθετική μαεστρία και με μπόλικες δόσεις τρόμου, που τιμούν το είδος. Αν μη τι άλλο, θα διασκεδάσεις και δεν θα κλάψεις τα λεφτά σου. Δεν είναι και λίγο…
Αρθρογράφος

Απόφοιτη του Τμήματος Επικοινωνίας και ΜΜΕ του ΕΚΠΑ. Έχει εργαστεί στην τηλεόραση, σε εφημερίδες και στον ηλεκτρονικό Τύπο, ωστόσο η δημοσιογραφική της καρδιά ανήκει στο ραδιόφωνο και τα περιοδικά.

Σχολιασμός

Σχολιασμός