Κτήμα Ζαχαριά: 50 Χρόνια σε 7 Φιάλες

Έχουν περάσει αρκετές εβδομάδες από την όμορφη παρουσίαση που διοργάνωσε το Κτήμα Ζαχαριά από τη Νεμέα στο ξενοδοχείο The Royal Olympic για τη συμπλήρωση 50 χρόνων από την ίδρυσή του. Σύμφωνα με την πεπατημένη, αρχικά θα έπρεπε να γίνει μια μικρή αναφορά για τα πρώτα χρόνια του κτήματος και στη συνέχεια το κείμενο να επικεντρωθεί, δυσανάλογα ως προς την έκτασή του, στα οργανοληπτικά χαρακτηριστικά των 7 κρασιών που δοκιμάστηκαν εκείνη τη βραδιά.

Όμως, το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της συγκεκριμένης εκδήλωσης, για όποιον έχει δοκιμάσει τα κρασιά του κτήματος τα τελευταία χρόνια, ήταν η ίδια η ιστορική αναδρομή στα βήματα που ακολούθησε το Κτήμα Ζαχαριά μέχρι να φτάσει να παρουσιάσει στο κοινό αυτά τα 7 κρασιά.

Στις λίγες ώρες που κράτησε η εκδήλωση ξεδιπλώθηκαν με τρόπο αρκετά αυθόρμητο και γλαφυρό (ειδικά από τον ιδρυτή του Ηλία Ζαχαριά) η πορεία του κτήματος και, μέσα από αυτήν, οι αντιφάσεις της μεγαλύτερης αμπελουργικής ζώνης της χώρας μας, της Νεμέας.

50 Χρόνια Πριν

Στην εποχή του Instagram και γενικά των social media η εικόνα έχει τη δύναμη να αποτυπώσει σε μια συγκεκριμένη στιγμή τη θέση μιας πορείας, αδιαφορώντας όμως για το από πού ξεκίνησε αλλά και προς τα πού κατευθύνεται. Αδικώντας την εξέλιξη και την προσπάθεια τόσων χρόνων, προς τέρψιν των εφήμερων views και likes. Ειδικά στην περίπτωση του κρασιού, η προσπάθεια πολλών να το χωρέσουν στο στενό κοστούμι των social media του αποστερεί την ιστορία του, αλλά και τη δυνατότητα μέσω αυτής να εμπνέει.

Σε αυτό το πλαίσιο είναι πολύ σημαντικό, για την κατανόηση της εξελικτικής πορείας του Κτήματος Ζαχαριά, να κοιτάξει κανείς στις απαρχές του κτήματος και το πώς αυτό ξεκίνησε. Ο ιδρυτής του Ηλίας Ζαχαριάς ξεκίνησε ως δραστήριος και ανήσυχος αμπελουργός και γεωπόνος στο χωριό Λεόντειο της Νεμέας.

Ο Όθων Ζαχαριάς (γιος και διευθύνων σήμερα το κτήμα) ανέφερε με περίσσια περηφάνια ότι ο πατέρας του ήταν ο πρώτος οποίος έφερε και φύτεψε στη Νεμέα τις διάσημες γαλλικές ποικιλίες. Αντιλαμβανόμενος την κατεύθυνση στην οποία φύσαγε ο νέος άνεμος στον χώρο του κρασιού στα μακρινά ’70s.

Ήταν η εποχή που οι γαλλικές ποικιλίες «εισέβαλαν» στον ελληνικό αμπελώνα ως βελτιωτικές, για να δώσουν περισσότερο χρώμα, άρωμα και δυναμικό παλαίωσης στις γηγενείς. Η «εισβολή» των γαλλικών ποικιλιών όμως έγινε εις βάρος των γηγενών, με πολλές από αυτές να παραμερίζονται και με άλλες να τείνουν με την πάροδο των χρόνων οριακά προς την εξαφάνιση.

90’s, η Επιστροφή στο Μέλλον

Η δεκαετία του 1990 σηματοδοτεί την εμφάνιση των πρώτων μικρών οινοποιείων από τη γενιά των οινολόγων που έχουν επιστρέψει από σπουδές στη Γαλλία και παράγουν τα πρώτα «μεγάλα» κρασιά του ελληνικού αμπελώνα, κυρίως όμως από γαλλικές ποικιλίες. Εκείνη την εποχή, το Κτήμα Ζαχαριά διανύει ακόμα την αμπελοκεντρική του περίοδο, καθώς, ενώ οινοποιεί τα σταφύλια από τους αμπελώνες του, το κρασί του βρίσκει τον δρόμο προς το κοινό μέσα από ετικέτες άλλων οινοποιείων.

Αυτή την εποχή, ο Ηλίας Ζαχαριάς, για άλλη μια φορά, αντιλαμβάνεται τις αμυδρές αλλαγές στην πνοή του ανέμου και αποφασίζει να εισάγει –αυτή τη φορά– τις γηγενείς πελοποννησιακές ποικιλίες αμπέλου στη Νεμέα. Για άλλη μια φορά, το Κτήμα Ζαχαριά είναι το πρώτο που προχωράει στη φύτευση της αχαϊκής Μαυροδάφνης στην Κορινθία, αλλά και το πρώτο που αποφασίζει να βγάλει την Κυδωνίτσα έξω από τη Λακωνία για να τη φέρει στην καρδιά της Νεμέας.

Η Διάσωση της Ποικιλίας Σκλάβα

Όμως η περίπτωση που αποτυπώνει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο την αμπελοκεντρική φύση του Κτήματος Ζαχαριά στα 90’s είναι εκείνη της Σκλάβας. Μια λευκή ποικιλία, η οποία συνήθως βρισκόταν σκόρπια ανάμεσα στα κλήματα του ερυθρού Αγιωργίτικου, θυμίζοντας την αντίστοιχη πρακτική που απαντάται στους γαλλικούς αλλά και στους ιταλικούς αμπελώνες μέχρι και τον ύστερο 20ό αιώνα. Το όνομα της Σκλάβας πιθανολογείται ότι της αποδόθηκε επειδή ως ποικιλία υπήρξε «σκλάβα» του Αγιωργίτικου, δηλαδή βοηθούσε τις κακές χρονιές τα αδύναμα κόκκινα σταφύλια, συμπληρώνοντας σάκχαρα και σταθεροποιώντας το χρώμα.

Την ποικιλία αυτή είχαν αποφασίσει να εγκαταλείψουν οι αμπελουργοί στη Νεμέα, όταν ξεκίνησε η αναδιάρθρωση των αμπελώνων και πλέον οι ανάμεικτοι ποικιλιακά αμπελώνες του παρελθόντος αντικαταστάθηκαν από τους μονοποικιλιακούς, όπως όριζε η μοντέρνα αμπελουργία. Πιθανότατα, η Σκλάβα να είχε βυθιστεί στη λήθη του παρελθόντος, αν το Κτήμα Ζαχαριά δεν είχε αποφασίσει να προχωρήσει, ακολουθώντας όμως το πνεύμα της εποχής, στη φύτευση ενός μονοποικοιλιακού αμπελώνα από αυτή την ποικιλία.

Τα 7 Κρασιά

Τα τελευταία χρόνια υπάρχει ένα άτυπο οινικό κίνημα, το οποίο διατρέχει οριζοντίως όλο το ελληνικό κρασί, με μια νέα γενιά οινοποιών και οινολόγων να αφουγκράζεται τις μεταβολές στην αγορά του κρασιού παγκοσμίως και να επικεντρώνεται στις γηγενείς ελληνικές ποικιλίες.

Το Κτήμα Ζαχαριά, με τη δεύτερη γενιά του πλέον στο τιμόνι και με τη συνειδητή απόφαση να προχωρήσει πλέον στη δημιουργία της ιδιαίτερης και ξεχωριστής εταιρικής ταυτότητας, δεν θα μπορούσε παρά να συμμετάσχει και αυτό στο κίνημα των γηγενών ποικιλιών. Αποφασίζοντας να στηρίξει την αναμόρφωση της φυσιογνωμίας του κτήματος στην Premium σειρά κρασιών του, τη Lexis. Τα κρασιά της σειράς αυτής προέρχονται αποκλειστικά από πελοποννησιακές ποικιλίες, οι οποίες, στα έμπειρα χέρια του οινολόγου Πέτρου Τσιώρου, δίνουν μοντέρνα και ευχάριστα κρασιά.

  • Σκλάβα 2021: Ένα λευκό κρασί με έντονη φρεσκάδα εσπεριδοειδών, ελαφρύ και απολαυστικά δροσιστικό τελείωμα με νύξεις εξωτικών φρούτων.
  • Lexis K barrel fermentation 2021: Ένα λευκό κρασί με ώριμα εσπεριδοειδή και βότανα να παίζουν στη μύτη, με αριστοτεχνική χρήση της δρυός που δεν μεταβάλλει τον χαρακτήρα της Κυδωνίτσας παρά χαρίζει μια πιο λιπαρή υφή, η οποία συμπληρώνει το έντονο δροσιστικό τελείωμα.
  • Lexis G 2021: Ένα μοντέρνο ροζέ από Μοσχοφίλερο, με έκδηλο τον χαρακτήρα της ποικιλίας, με το έντονο λουκούμι και τα φρέσκα εσπεριδοειδή να κυριαρχούν στο άρωμα. Στο στόμα συνδυάζει την ευχάριστα λιπαρή υφή με το απαραίτητο πιπεράτο τελείωμα των μοντέρνων ροζέ.
  • Lexis M 2019: Ένα νόστιμο κόκκινο κρασί από την «απαγορευμένη» ποικιλία Μαυροδάφνη. Σχετικά βαθύχρωμο, με άρωμα ώριμων κόκκινων φρούτων και νότες πικάντικων μπαχαρικών. Στο στόμα μεστό και ευχάριστα βελούδινο, με βοτανικό και μπαχαρώδες τελείωμα.

Την εφτάδα συμπλήρωσε μια μικρή κάθετη της ετικέτας Lexis N, που είναι κόκκινο κρασί από την ποικιλία Αγιωργίτικο.

  • Lexis N 2019: Πυκνό φρούτο και γλυκό μπαχάρι στη μύτη, στο στόμα μεστό, επίμονο με βάθος και συμπύκνωση.
  • Lexis N 2016: Το φρούτο έχει υποχωρήσει, παραχωρώντας τον πρώτο ρόλο στην μπαχαρώδη πλευρά της ποικιλίας. Πολύπλοκο, στιβαρό και επίμονο.
  • Lexis N 2014: Σε σχέση με τα προηγούμενα έχει χάσει αρκετό από το φρούτο του, αλλά έχει αναπτύξει τον μπαχαρώδη χαρακτήρα του. Στο στόμα η δομή του παραμένει σκληρή και επίμονη.

Αντί Επιλόγου

Το σύνηθες θα ήταν η αποφώνηση να αφορά τη σίγουρα λαμπρή πορεία που θα χαράξει το Κτήμα Ζαχαριά τα επόμενα 50 χρόνια. Όμως, αντί για τα μελλούμενα, ίσως έχει περισσότερο ενδιαφέρον να παρατεθούν κάποιες άγνωστες λεπτομέρειες για τις πελοποννησιακές ποικιλίες αμπέλου που θα ιντριγκάρουν το οινόφιλο κοινό.

Ξεκινώντας από τη Σκλάβα, η οποία του χρόνου θα δώσει πιθανότατα τον πρώτο τρύγο από αμπέλια πλήρως απαλλαγμένα από τις ιώσεις που ταλαιπωρούν τον νεμεάτικο αμπελώνα.

Συνεχίζοντας στην Κυδωνίτσα, η οποία «ασυρτικίζει» καθότι τα σταφύλια της λευκής αυτής ποικιλίας διαθέτουν τανίνες. Καθιστώντας την ως μια πιο μυρωδάτη εκδοχή του Ασύρτικου, θέση που μάλλον έρχεται σε αντίθεση με τη «μαλαγουζοποίηση» της ποικιλίας.

Σειρά παίρνει το Μοσχοφίλερο, τα σταφύλια του οποίου μπορούν ακόμα και να «κοκκινίσουν», με την προϋπόθεση ότι το φορτίο ανά πρέμνο είναι χαμηλό και οι συνθήκες ωρίμανσης ιδανικές.

Όσο για την Τσιγκέλω, κλώνο της Μαυροδάφνης, ενώ είναι δύσκολο σταφύλι στην ωρίμαση, ιδιαίτερα στη συγκέντρωση σακχάρων πριν από τον τρύγο, ταυτόχρονα είναι και το πιο νόστιμο ερυθρό κρασοστάφυλο.

 

Διαβάστε επίσης στην αθηΝΕΑ:

Κτήμα Ιατρίδη: Σαν τη Χαλκιδική δεν έχει… και στο Κρασί

Vezene Santorini: Γη και Θάλασσα Μεγαλουργούν στον Βωμό του Fine Comfort Dining

Ο Κώστας Προβατάς είναι πτυχιούχος Χημικός και κάτοχος του WSET Diploma in Wines and Spirits, του πιο απαιτητικού τίτλου σπουδών για το κρασί και τα αποστάγματα στην Ελλάδα. Είναι λάτρης του κρασιού και της ιστορίας. Κυρίως, όμως, της ιστορίας του κρασιού, της αδιάλειπτης στον χρόνο, αλλά και των επιμέρους μικρών ιστοριών του. Τα τελευταία χρόνια η ελιά συναγωνίζεται το αμπέλι για μια θέση στην καρδιά αλλά και στο μυαλό του.

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

Τα σημαντικότερα νέα της ημέρας, στο inbox σου κάθε μεσημέρι!

ΕΓΓPΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER