Στο Αμύνταιο η άνοιξη έρχεται χωρίς βιασύνη. Μοιάζει να μη θέλει να ταράξει την ησυχία στους λόφους, κι έτσι εισχωρεί διακριτικά ανάμεσα στα αμπέλια και στις ρίζες τους.
Εκείνο το δειλινό, η Άννα περπατούσε ανάμεσα στις σειρές των παλαιών κλημάτων, ηλικίας πάνω από 80 ετών, με τα δάχτυλά της να αγγίζουν τις τραχιές επιφάνειες των κορμών που προσπερνούσε και παρατηρούσε έναν έναν. Βρισκόταν στον παλαιότερο καταγεγραμμένο αμπελώνα με Ξινόμαυρο στην Ελλάδα, το αμπελοτόπι Μπαρμπαγιάννης, που έχει φυτευτεί στο Αμύνταιο το 1919. Είχε επιστρέψει έπειτα από χρόνια στον τόπο όπου γεννήθηκε ύστερα από σπουδές και εμπειρίες, και την κατέλαβε μια έντονη, επίμονη ανάγκη να καταλάβει πώς λειτουργεί αυτός ο καρπός που την έχει μαγέψει, το σταφύλι.
Ο αέρας ήταν ψυχρός, σχεδόν κοφτερός, όπως μόνο σε αυτή την ορεινή, ηπειρωτική ζώνη μπορεί να είναι. Στα 650 μέτρα υψόμετρο, το τοπίο μοιάζει αυστηρό, λες και όλα τα στοιχεία του πειθαρχούν σε κάποιους κανόνες που τελικά ευνοούν τη ζωή. Και το Ξινόμαυρο, αυτή η εμβληματική ποικιλία της Βόρειας Ελλάδας, δείχνει να το απολαμβάνει.
«Περίμενε μέχρι να έρθει το φεγγάρι», της είχαν πει.
Και εκείνη περίμενε.
Το φως άρχισε να αλλάζει σχεδόν ανεπαίσθητα. Οι σκιές μεγάλωναν, το χρώμα του ουρανού γινόταν πιο βαθύ, ενώ η θερμοκρασία έπεσε απότομα, σαν κάποιος να γύρισε έναν αόρατο διακόπτη. Ήταν εκείνη η στιγμή-κλειδί. Αυτή η μετάβαση από τη μέρα στη νύχτα που καθορίζει το ιδανικό παράθυρο τρύγου για το Ξινόμαυρο που προορίζεται για αφρώδη οινοποίηση.
«Anda Luna», ψιθύρισε μια φωνή πίσω της.
Γύρισε και είδε δύο γυναίκες να στέκονται λίγο πιο πέρα, σχεδόν σαν να ανήκαν στο ίδιο το τοπίο. Ήταν η Αγγελική Ιατρίδου και η Εμορφίλη Μαυρίδου, η δεύτερη γενιά του Κτήματος Άλφα.
«Σημαίνει “όταν ήρθε το φεγγάρι”», της εξήγησαν.
Και τότε το είδε.
Το φεγγάρι αναδύθηκε νωρίς, σχεδόν ανυπόμονο, λούζοντας τα κλήματα με ένα φως απόκοσμο, μεταιχμιακό, ανάμεσα στο δειλινό και το σκοτάδι. Εκεί, σε αυτή τη λεπτή ισορροπία, γεννιέται το Anda Luna Vine Rosé Extra Brut.
Η Άννα έμεινε σιωπηλή. Κατάλαβε ότι αυτό που έβλεπε ήταν ένα οικοσύστημα που λειτουργούσε με ακρίβεια. Η ψυχρότητα του τόπου διατηρούσε τη φυσική οξύτητα, η καθαρότητα του αέρα προστάτευε τα αρώματα και ο χρόνος χάριζε στο κρασί όλο τον χαρακτήρα του terroir.
«Παράγεται αποκλειστικά με την παραδοσιακή μέθοδο», συνέχισε η Αγγελική. «Δεύτερη ζύμωση στη φιάλη. Και μετά, υπομονή. Δεκαοκτώ μήνες πάνω στις οινολάσπες».
Η Άννα φαντάστηκε τις φιάλες να αναπαύονται στο σκοτάδι, να ωριμάζουν αργά, να αποκτούν εκείνη τη λεπτή, επίμονη φυσαλίδα από την οποία καταλαβαίνεις την υψηλή ποιότητα ενός αφρώδη οίνου.
Καθώς συζητούσαν, η Εμορφίλη έβγαλε ποτήρια από την τσάντα της και άνοιξαν μια φιάλη εκεί ακριβώς όπου γεννιέται το κρασί. Το χρώμα του ήταν απαλό ροδακινί με ροζ-χρυσές ανταύγειες και οι φυσαλίδες του αναδύονταν σε ένα λεπτό, αδιάκοπο κορδόνι, μια υπόσχεση απόλυτης ευχαρίστησης.
Η Άννα έφερε το ποτήρι κοντά στο πρόσωπό της.
Τα αρώματα στη μύτη ήταν τόσο εκφραστικά και πολυεπίπεδα! Νότες μπριός και ζύμης από τον χρόνο που πέρασε, αγριοφράουλα και ρόδι από τον καρπό που ωρίμασε σε εκείνο το σύντομο παράθυρο, ανθικές νότες και μια διακριτική ορυκτότητα, χαρακτηριστική της δροσερής γης του Αμυνταίου.
Στο στόμα απολαυστικό. Ξηρό, Extra Brut, με ζωντανή οξύτητα που κρατούσε το κρασί σε εγρήγορση. Η υφή ήταν κρεμώδης, σχεδόν μεταξένια, αποτέλεσμα της μακράς παραμονής στις οινολάσπες. Και η επίγευση μακρά, καθαρή, πλούσια – εξάλλου σε αυτό το σημείο χτίζονται και οι αναμνήσεις.
«Δεν είναι απλώς ένα αφρώδες», είπε η Εμορφίλη. «Είναι το Ξινόμαυρο αλλιώς».
Η Άννα χαμογέλασε.
Ίσως αυτό ήταν τελικά το νόημα της επιστροφής της. Όχι για να ξαναβρεί το παρελθόν, αλλά για να δει το γνώριμο με νέα, σύγχρονη ματιά. Να καταλάβει πως ακόμα και μια ποικιλία τόσο βαθιά ριζωμένη στην ιστορία μπορεί να επανασυστηθεί με φινέτσα και τόλμη.
Η νύχτα είχε πια κυριαρχήσει. Το φεγγάρι στεκόταν ψηλά, ακίνητο, να εποπτεύει τον κόσμο από απόσταση ασφαλείας.
Τότε η Αγγελική άρχιζε να λέει την ιστορία πίσω από τη δημιουργία:
«Τις νύχτες του τρύγου, ο ουρανός λειτουργεί σαν ρολόι. Το φεγγάρι ανεβαίνει νωρίς, το φως αλλάζει και η θερμοκρασία πέφτει απότομα. Οι πλανήτες ακολουθούν τις τροχιές τους, φαινομενικά αδιάφοροι για τον αμπελώνα, κι όμως, το αμπέλι συγχρονίζεται με τον ρυθμό τους. Σε αυτό το στενό χρονικό παράθυρο, το Ξινόμαυρο διατηρεί τη φρεσκάδα και την οξύτητά του. Εκεί ο χρόνος, το φως και ο καρπός συνεργάζονται για τη δημιουργία του Anda Luna Vine… Ένα ροζέ αφρώδες κρασί από το νέο brand που χτίζει το Κτήμα Άλφα, με την επωνυμία Γήοινος, σε ένα νέο οινοποιείο κοντά στο Ξινό Νερό».
Διαβάστε επίσης στην αθηΝΕΑ:
Έξι Αθηναϊκές Κάβες που Ξεχωρίζουν
