Tις προάλλες, στη φωτεινή αίθουσα Hestia του WSPC Wine & Spirits Professional Center, η Μεσσηνία ταξίδεψε –έστω και για μία ημέρα– μέχρι την Αθήνα!
Το Messinia Terroirs Open Day, που πραγματοποιήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου, έφερε στον ίδιο χώρο 13 παραγωγούς της περιοχής, επαγγελματίες του κρασιού και ανθρώπους της εστίασης, σε μια πρώτη ουσιαστική προσπάθεια να παρουσιαστεί συλλογικά το νέο οινικό πρόσωπο της Μεσσηνίας.
Ομολογώ ότι μου άρεσε ιδιαίτερα αυτή η πρωτοβουλία του WSPC. Όχι μόνο γιατί έδωσε βήμα σε μια ομάδα οινοποιείων που ακόμη δεν έχουν την αναγνωρισιμότητα και διείσδυση άλλων ελληνικών περιοχών, αλλά γιατί ανέδειξε έναν αμπελώνα που φαίνεται να έχει πολλά ακόμη να πει.
Δεκατρείς παραγωγοί –από μικρά οικογενειακά οινοποιεία μέχρι πιο οργανωμένες μονάδες– παρουσίασαν τα κρασιά τους σε ένα κοινό επαγγελματιών που αναζητά διαρκώς νέες προτάσεις. Η εκδήλωση ήταν μέρος της πρωτοβουλίας Messinia Terroirs, ενός έργου του Ίδρυματος Καπετάν Βασίλη & Κάρμεν Κωνσταντακόπουλου, που επιχειρεί τα τελευταία χρόνια να χαρτογραφήσει, να μελετήσει και τελικά να αναδείξει τον μεσσηνιακό αμπελώνα. Έναν αμπελώνα που συνδυάζει ιστορία, ποικιλία εδαφών και μικροκλιμάτων, αλλά και μια νέα γενιά παραγωγών που πειραματίζεται με ελληνικές και διεθνείς ποικιλίες.
Κατά τη διάρκεια της ημέρας πραγματοποιήθηκαν και δύο masterclass. Παρακολούθησα εκείνο με τίτλο «Από τη γη της Μεσσηνίας στο ποτήρι των πελατών σας», με εισηγητή τον Νίκο Λουκάκη, ο οποίος επιχείρησε να μεταφράσει το terroir της περιοχής σε γευστικά και εμπορικά χαρακτηριστικά που έχουν νόημα για μια σύγχρονη wine list.
Ένα από τα βασικά συμπεράσματα που προέκυψαν από τη γευσιγνωσία ήταν ότι το κλίμα της περιοχής φαίνεται να ευνοεί την υψηλή οξύτητα, στοιχείο που δίνει στα κρασιά φρεσκάδα, καθαρό πρωτογενές φρούτο και καλή ισορροπία.
Στα λευκά, αυτό μεταφράζεται σε εκφραστικά, ζωηρά κρασιά με ένταση φρούτου, ενώ τα ροζέ δείχνουν ότι μπορούν να κινηθούν σε ένα ευρύ φάσμα στιλ — από ελαφρά και δροσερά μέχρι πιο ώριμα και δομημένα. Στα κόκκινα, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσίασε το Cabernet Sauvignon, μια ποικιλία που έχει παρουσία στη Μεσσηνία εδώ και δεκαετίες και φαίνεται να αποκτά μια δική της έκφραση στην περιοχή. Παράλληλα, ποικιλίες όπως ο Αυγουστιάτης δείχνουν επίσης δυναμική μέσα από τη φρουτώδη ένταση και τη συμπύκνωσή τους.
Ίσως όμως το πιο ενδιαφέρον σημείο της συζήτησης να ήταν η αναφορά στην ποικιλομορφία των εδαφών. Η γεωλογική μελέτη της περιοχής δείχνει ότι η Μεσσηνία δεν είναι ένα ενιαίο terroir, αλλά ένα μωσαϊκό μικροπεριοχών. Χαλικώδη εδάφη, διαφοροποιήσεις υψομέτρου, εγγύτητα στη θάλασσα και διαφορετικά μικροκλίματα δημιουργούν ένα πεδίο που απαιτεί από τους παραγωγούς να δουλεύουν σχεδόν «υψηλή ραπτική» στον αμπελώνα: να μελετούν το κάθε κομμάτι γης ξεχωριστά και να προσαρμόζουν τις επιλογές τους ανάλογα.
Σε μια εποχή όπου το κρασί φαίνεται να κινείται διεθνώς προς ένα γευστικό προφίλ με περισσότερη φρεσκάδα και χαμηλότερο αλκοόλ, τέτοια φυσικά πλεονεκτήματα μπορεί να αποδειχθούν καθοριστικά.
Φεύγοντας από το WSPC εκείνη την ημέρα, η αίσθηση ήταν ότι η Μεσσηνία βρίσκεται στην αρχή μιας ενδιαφέρουσας διαδρομής. Ίσως δεν είναι ακόμη μια από τις πιο αναγνωρίσιμες οινικές περιοχές της Ελλάδας, αλλά ακριβώς γι’ αυτό έχει και το προνόμιο της ανακάλυψης – και, όπως φάνηκε από τις δοκιμές, αρκετούς λόγους για να την παρακολουθούμε πιο προσεκτικά τα επόμενα χρόνια.
Διαβάστε επίσης στην αθηΝΕΑ:
Carpe Vinum Vol.15 | Το Μέλλον Επιταχύνει. Εμείς Τι Πίνουμε;
Μεγάλα Κόκκινα Κρασιά 2025: Μια Kορυφαία Oινική Eμπειρία
Η Πελοπόννησος στο Eπίκεντρο της Σύγχρονης Ελληνικής Οινικής Σκηνής
