Η αγάπη δεν είναι μόνο συναίσθημα. Είναι πράξη, είναι βλέμμα, είναι ήχος και κίνηση. Την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, η τέχνη αναλαμβάνει να μιλήσει εκεί όπου οι λέξεις συχνά διστάζουν. Παραστάσεις, εικαστικά έργα, μουσικές συνθέσεις και περφόρμανς ενώνονται σε ένα συλλογικό κάλεσμα που υμνεί την αγάπη σε όλες της τις μορφές: ρομαντική, πλατωνική, συλλογική, ανθρώπινη.
Στη σκηνή, το σώμα γίνεται φορέας συναισθήματος. Χορευτικές και θεατρικές περφόρμανς αφηγούνται ιστορίες ένωσης, απώλειας, επιθυμίας και τρυφερότητας. Οι κινήσεις είναι άλλοτε εκρηκτικές και άλλοτε σχεδόν αόρατες, αντικατοπτρίζοντας τον τρόπο με τον οποίο η αγάπη διαπερνά την καθημερινότητά μας.
Από την Αστερόσκονη έως τις Καρέκλες
Από τον Ρωμαίο και την Ιουλιέτα του William Shakespeare που αποτελεί τον απόλυτο ύμνο στον νεανικό, απαγορευμένο έρωτα μέχρι πιο σύγχρονα έργα, όπως η Αστερόσκονη της Χριστίνας Ματθαίου όπου ο έρωτας πρωταγωνιστεί σε πέντε ιστορίες, τοποθετημένες σε διαφορετικές εποχές της Ελλάδας, συνθέτουν ένα κοινό σύμπαν για να μας θυμίσουν ότι ο έρωτας είναι η δύναμη που κινεί τον κόσμο –και πως όλοι όσοι ερωτεύτηκαν σε αυτόν τον πλανήτη το έκαναν κάτω από τα ίδια αστέρια, καθώς η ανάγκη για σύνδεση είναι διαχρονική.
Tο κοινωνικό θεατρικό έργο Θέλω να σου Kρατάω το Xέρι του Τάσου Ιορδανίδη σε σκηνοθεσία της Θάλειας Ματίκα εστιάζει στη μοναξιά, στον φόβο και στην ανάγκη του ανθρώπου για ουσιαστική ανθρώπινη επαφή, κινητοποιώντας τον θεατή συναισθηματικά.
Η Λοκαντιέρα του Carlo Goldoni σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα –ο οποίος έχει ιστορικό στη θεατρική συνάντηση με τα έργα του– είναι μια απολαυστική κωμωδία χαρακτήρων, όπου μια δυναμική γυναίκα ανατρέπει τις κοινωνικές ισορροπίες παίζοντας έξυπνα με τον έρωτα και την εξουσία. Ο Γιάννης Κακλέας και ο Δημήτρης Παπαδημητρίου ζωντανεύουν στο Θέατρο Τέχνης μια φρέσκια μουσική εκδοχή της κωμωδίας του Carlo Goldoni, δημιουργώντας ένα ανάλαφρο αλλά αιχμηρό παιχνίδι εξουσίας και επιθυμίας.
Δευτέρες και Τρίτες ο έρωτας παίρνει άλλη μορφή στο Barcelona, το ερωτικό θρίλερ της Bess Whol, το οποίο έχει ως αφετηρία μια φαινομενικά αθώα ερωτική βραδιά στη Βαρκελώνη, η οποία γρήγορα μετατρέπεται σε ένταση και σύγκρουση, καθώς αποκαλύπτονται κρυφές προθέσεις, πολιτικές διαφορές και η απειλή του θανάτου (σε σκηνοθεσία του Πάρι Ερωτοκρίτου).
Στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, το Cleansed της Sarah Kane, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καρατζά, είναι ένα έργο ορόσημο του σύγχρονου θεάτρου που εξερευνά τα όρια της αγάπης, της βίας και της ανθρώπινης ταυτότητας. Μέσα σε ένα αλληγορικό και ακραίο σκηνικό περιβάλλον, οι χαρακτήρες έρχονται αντιμέτωποι με τη σωματική και ψυχική δοκιμασία, αναδεικνύοντας την ανάγκη για σύνδεση και ελευθερία.
Κατ’ επέκταση των πολιτισμικών ημερών αγάπης, το Hotel Amour, ένα σύγχρονο μιούζικαλ των Γεράσιμου Ευαγγελάτου και Θέμη Καραμουρατίδη, ξετυλίγει ιστορίες έρωτα, επιθυμίας και μοναξιάς μέσα σε έναν χώρο όπου οι ανθρώπινες σχέσεις δοκιμάζονται και αποκαλύπτονται.
Η βαθιά ανάγκη για ανθρώπινη σύνδεση και επικοινωνία αποτελεί κοινό άξονα πολλών θεατρικών έργων, στη λίστα των οποίων εντάσσονται και οι Καρέκλες του Eugen Ionescu (σε μετάφραση Αντώνη Γαλέου και σκηνοθεσία Πάνου Παπαδόπουλου και Μαρίας Διακοπαναγιώτου), ως κατεξοχήν έργο του θεάτρου του παραλόγου, όπου ένα ηλικιωμένο ζευγάρι, περικυκλωμένο από αόρατους καλεσμένους και άδειες καρέκλες, προσπαθεί να δώσει νόημα στη ζωή του, αναζητώντας απεγνωσμένα έναν αποδέκτη σε έναν κόσμο όπου ο λόγος αδειάζει και η μοναξιά γίνεται απόλυτη.
Από το Σινεμά…
Η μέρα ενδείκνυται και για προβολή all time classic ταινιών με ιστορίες αγάπης σε όλες τις εκδοχές – ρομαντικές, τρυφερές, μελαγχολικές, ανατρεπτικές. Από διαχρονικά love stories (Το Ημερολόγιο) μέχρι ταινίες που μιλούν για τον έρωτα ως απουσία, επιθυμία ή μνήμη (Η Αιώνια Λιακάδα Ενός Καθαρού Μυαλού – αντισυμβατικός έρωτας, απώλεια και μνήμη σε σουρεαλιστικό σκηνικό), το σινεμά μάς θυμίζει ότι η αγάπη δεν κατοικεί ποτέ στην ίδια μορφή.
…Μέχρι τη Μουσική…
Αναμφισβήτητα η μουσική λειτουργεί ως κοινός παλμός. Ζωντανές εκτελέσεις, αυτοσχεδιασμοί, πειραματικά ηχοτόπια, τραγούδια αφιερωμένα στον έρωτα και στη συντροφικότητα γεμίζουν τον χώρο με ήχους που αγκαλιάζουν και, ταυτόχρονα, δημιουργούν ένα περιβάλλον όπου το συναίσθημα γίνεται συλλογική εμπειρία. Κάθε μελωδία κουβαλά μια εξομολόγηση, μια μνήμη, μια υπόσχεση.
Το Candlelight Concert είναι μια μοναδική μουσική εμπειρία, όπου γνωστά έργα κλασικής και σύγχρονης μουσικής παρουσιάζονται σε ατμοσφαιρικούς χώρους, φωτισμένους αποκλειστικά με κεριά. Ο συνδυασμός ζωντανής μουσικής και ζεστού φωτισμού δημιουργεί μια ιδιαίτερη, βιωματική συναυλία που αγγίζει τις αισθήσεις και το συναίσθημα, ειδικά για μια τέτοια βραδιά όπως της 14ης Φεβρουαρίου, κατά την οποία θα παιχτούν τα καλύτερα έργα του Hans Zimmer στον Φιλολογικό Σύλλογο Παρνασσός. Και επειδή συνιστά μοναδική εμπειρία, υπάρχουν διαθέσιμα εισιτήρια και για επόμενες candlelight συναυλίες, στις οποίες ακούγονται έργα των Vivaldi, Coldplay, Beatles, Queen.
Η Λίνα Νικολακοπούλου και ο Θοδωρής Βουτσικάκης συνενώνουν τις καλλιτεχνικές τους δυνάμεις στο Gazarte Roof Stage, σε μια βραδιά αφιερωμένη στα τραγούδια του έρωτα. Με φόντο τη φωτισμένη Ακρόπολη, καλούν το κοινό να μοιραστεί λόγια και μελωδίες που έχουν γραφτεί από έρωτα για τον έρωτα.
Στο Gazarte Main Stage, οι Gadjo Dilo επιστρέφουν με τον εκρηκτικό ήχο τους «Manouche De Grec», παντρεύοντας τη gypsy jazz με την ελληνική μουσική, σε μια βραδιά γεμάτη ρυθμό, αυτοσχεδιασμό και χορό.
Με το αξίωμα ότι ο έρωτας δεν έχει συγκεκριμένη μέρα να γιορτάζεται, ο Γιάννης Πάριος κάνει τη διαφορά και επιστρέφει στο Θέατρο Παλλάς στις 17 Φεβρουαρίου, με τη συναυλία «Έρωτας Είναι Θαρρώ», αφιερωμένη στο συναίσθημα που σφράγισε την πορεία του. Με τραγούδια μιας ζωής και τη συνοδεία εξαιρετικής ορχήστρας, υπόσχεται μια βραδιά γεμάτη συγκίνηση, μνήμη και έρωτα.
Τ’έλος, το Love Round, στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος μας προσκαλεί σε μια ανοιχτή γιορτή κίνησης και μουσικής χωρίς αγωνιστικό χαρακτήρα και χρονόμετρα, όπου περπατάμε ή τρέχουμε γύρω από το Κανάλι με όποιον αγαπάμε. Με DJ set Νίκος Μάντζος (Easy 97.2) και ρυθμούς από διαφορετικές δεκαετίες, η βόλτα μετατρέπεται σε χορευτική εμπειρία, γεμάτη ενέργεια και χαμόγελα.
…Και τα Εικαστικά
Στα εικαστικά έργα, η αγάπη αποτυπώνεται σε χρώματα, υλικά και σύμβολα. Καρδιές που αποδομούνται και ξαναχτίζονται, πρόσωπα που ενώνονται, λέξεις που ψιθυρίζονται πάνω σε καμβάδες και εγκαταστάσεις. Οι καλλιτέχνες δεν προτείνουν έναν μόνο ορισμό της αγάπης, αφήνοντας τον θεατή να αναγνωρίσει τον δικό του.
Στο Μουσείο Μπενάκη στην Πειραιώς ξεκινά η μεγάλη αναδρομική έκθεση «Αλέξης Ακριθάκης. Μια Γραμμή Κύμα», σε επιμέλεια της Χλόη Ακριθάκη και του Αλέξιου Παπαζαχαρία, όπου παρουσιάζονται για πρώτη φορά οι ψυχεδελικές εικόνες που αποτυπώνουν το πνεύμα της δεκαετίας του ’60, την εμβληματική «βαλίτσα» του ’70, τα πορτρέτα και τα τελευταία έργα του καλλιτέχνη, αποκαλύπτοντας τη δημιουργικότητα και την ευαισθησία του. Με έργα από δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές, αναδεικνύεται το εύρος και η ιδιοσυγκρασία μιας από τις πιο εμβληματικές, ανήσυχες επαναστατικές μορφές της νεοελληνικής τέχνης.
Δύο ξεχωριστές εκθέσεις που συνιστούν immersive experience είναι οι Van Gogh: The Immersive Experience στο Γουδί και Frida Kahlo: Beyond the Icon στο Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος», όπου το κοινό μεταφέρεται μέσα στα χρώματα, στα συναισθήματα και στο προσωπικό σύμπαν των δύο θρυλικών καλλιτεχνών, σε μια ζωντανή πολυαιοσθητηριακή εμπειρία τέχνης.
Η έκθεση «Van Gogh – The Immersive Experience» βυθίζει τον επισκέπτη σε έναν εντυπωσιακό κόσμο φωτός, εικόνας και ήχου, όπου τα εμβληματικά έργα του επιδραστικού καλλιτέχνη –τα οποία ξεχωρίζουν για τα χρώματα και τις εκφραστικές πινελιές– ζωντανεύουν μέσα από προβολές 360° και βιωματικές εγκαταστάσεις, προσφέροντας μια βαθιά, προσωπική σύνδεση με τη ζωή και την τέχνη του.
Η έκθεση «Beyond the Icon» αποκαλύπτει τη Frida Kahlo πέρα από τον μύθο, φωτίζοντας τη βαθιά σχέση ζωής και τέχνης μέσα από μια πολυεπίπεδη αφήγηση όπου ο πόνος, οι συγκρούσεις και η προσωπική εμπειρία μετασχηματίζονται σε καθολική καλλιτεχνική έκφραση. Και δεν είναι μόνο το εικαστικό της έργο που συγκινεί, αλλά και τα λόγια της, μέσα από τα οποία αποκαλύπτεται πώς μετουσίωσε τον πόνο σε δημιουργία και σε βαθιά αγάπη για τη ζωή: Αγάπα κάποιον που να σε κοιτά σαν να είσαι κάτι το μαγικό.
Η αγάπη είναι η δύναμη που μας συνδέει, μας φέρνει κοντά, μας υπενθυμίζει ότι υπάρχουμε (και) μέσα από τις σχέσεις μας – ό,τι και αν αποφασίσουμε να κάνουμε στις 14 Φεβρουαρίου.
Η τέχνη δεν γιορτάζει απλώς τον έρωτα και ο έρωτας δεν γιορτάζεται μόνο εκείνη τη μέρα. Γιορτάζεται η ανθρώπινη ανάγκη για επαφή, κατανόηση και μοίρασμα.
Και ίσως αυτός να είναι ο πιο ουσιαστικός ύμνος στην αγάπη: να τη Ζούμε. Μαζί.
Διαβάστε επίσης στην αθηΝΕΑ:
Η «Επιστροφή» της Melania Trump και η Πολιτική της Αγιογραφίας
Από τον Jules Verne στο Artemis ΙΙ: Η Ανθρωπότητα Επιστρέφει στη Σελήνη
«Χωρίς Αναστολή»: Μια Κωμωδία στις Σκοτεινές Διαδρομές του Web
