VeridisQuo: Ένα Αντίο στους Daft Punk

Με αυτό το -όπως πάντα- αινιγματικό, αλλά συνάμα τόσο παραστατικό βίντεο μας αποχαιρέτισαν προχθές οι Daft Punk. Θα χαρακτηρίσω τη σχέση μου μαζί τους μια “σχέση ζωής”. Από τα μέσα των 90s που εμφανίστηκαν τους ακολούθησα από κοντά και πάντοτε με αμέριστη προσμονή για κάθε νέα τους δημιουργία. Πήραν το όνομά τους μετά από μια κριτική του Dave Jennings στο περιοδικό Melody Maker που χαρακτήρισε τη μουσική τους ως “a daft punky thrash”, αφήνοντας πίσω το Darlin’ που ήταν το όνομα της μπάντας έως τότε.

Το 1995 ήμουν 16 ετών και “κατανάλωνα” μουσική με ρυθμό πιο γρήγορο απ’ ό,τι παρήγαγε η βιομηχανία. Περνούσα τις μισές ημέρες της εβδομάδας στο Metropolis ανιχνεύοντας τις νέες τάσεις, ενώ συγχρόνως έσκαβα στο παρελθόν. Δεν θα ξεχάσω, λοιπόν, εκείνο το απόγευμα που ήχησε για πρώτη φορά στα αυτιά μου το Da Funk.

Δύο χρόνια αργότερα, το καλοκαίρι του 1997, δούλευα ως DJ σε κάποιο μπαρ και αρεσκόμουν στη μέση της βραδιάς να δίνω το εναρκτήριο σήμα για το χορευτικό πρόγραμμα με αυτό. Η συνέχεια της διασταύρωσής μου με το φοβερό μουσικό δίδυμο ήταν το φθινόπωρο του 2000, χορεύοντας κάθιδρος “ακόμη μια φορά” σε club στην Αγγλία των φοιτητικών μου ετών.

Λίγο αργότερα, βγήκε το Discovery, για το οποίο το περιοδικό Q εξέφρασε την ευχή “may all dance albums be like this”. To συγκεκριμένο album περίτεχνα εντάσσει μέσα του τη μουσική των τελών της δεκαετίας του ’70 και των αρχών του ’80, χρησιμοποιώντας samples από πολύ γνωστά κομμάτια με μια νοσταλγική αλλά παράλληλα και διδακτική διάθεση, κατατάσσοντας τους δύο elegant Γάλλους δημιουργούς ως αδιαφιλονίκητους βασιλείς της Disco House!

Με συνοδεύει ακόμη και είναι ένα από τα λίγα που μπορώ ακόμη να ακούσω από την αρχή μέχρι το τέλος. Θα θυμάμαι πάντα να διασχίζω οδηγώντας τα γαλλοιταλικά σύνορα ακούγοντας αυτό το καλοκαίρι του 2001.

Το 2005, εργαζόμενος στη Μεγάλη Βρετανία, έσπευσα στο HMV της Oxford Street για να προμηθευτώ το νέο δημιούργημά τους Human After All, στο οποίο είδαν τον εαυτό τους πλέον οριστικά ως robots και από το οποίο κρατώ το downtempo κομμάτι Make Love.

Τον Απρίλιο του 2013, Αθηναίος πια, ακούω το Get Lucky στο ραδιόφωνο. Παίρνω επί τόπου τηλέφωνο να μάθω ποιο είναι αυτό το συγκλονιστικό κομμάτι, καθότι μου φαίνεται αδιανόητο να μην το γνωρίζω!

Έγραψα τότε για τον δίσκο αυτόν σε ένα από τα πρώτα άρθρα μου στην αθηΝΕΑ, από τον οποίο ξεχωρίζω το Giorgio για ευνόητους λόγους, το Touch και το Instant Crush για τους ενδιαφέροντες στίχους.

Εάν θα άφηνα ένα συμπέρασμα για το θρυλικό -πλέον- συγκρότημα, πέρα από τις ατέλειωτες στιγμές συγκίνησης που μας έχει δώσει, αυτό θα ήταν η σημαντική συμβολή του στη διάδοση της μουσικής στις νεότερες γενιές. Η μαγική τους ικανότητα να συνδέουν το παρελθόν με το μέλλον με έναν μοναδικό, δικό τους τρόπο, γεμάτο συναισθήματα.

Και επειδή η σχέση μου με τη μουσική είναι τελείως βιωματική, ποτέ δεν θα πάψω μέσα απο αυτήν να αναζητώ την αλήθεια

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΣ
Marcel's Aural Pleasures
Marcel's Aural Pleasures

Ο Marcel Cremer γεννήθηκε στην Αθήνα το 1979. Σπούδασε νομικά αλλά παράλληλα ασχολήθηκε με το real estate στην Μεγάλη Βρετανία, το οποίο τον κέρδισε και τον οδήγησε να αποκτήσει επενδυτική εμπειρία σε πολύ μικρή ηλικία. Μετά από 9 έτη στο εξωτερικό, επέστρεψε στην Ελλάδα και ασχολείται με τη δικηγορία και τη νέα επιχειρηματικότητα. Το 2008 έλαβε, μεταξύ άλλων, διεθνή πιστοποίηση ως διαμεσολαβητής και διετέλεσε μέλος της πρώτης εταιρείας με στόχο τη διάδοση του θεσμού της διαμεσολάβησης στην Ελλάδα. Μιλά 5 γλώσσες και στερεί χρόνο από τον ύπνο του για να διαβάζει πάσης φύσεως έντυπα. Γνωρίζει και αγαπά (με πάθος) το κομμάτι της Αθήνας που εκτείνεται από την Νεάπολη έως το Καλλιμάρμαρο, ιδίως τις απογευματινές ώρες που η δύση προσδίδει ένα μελένιο τόνο φωτός σε όλα τα κτίρια. Ιδανική ταπετσαρία θεωρεί τα βιβλία και τα cd του. Μοιράζεται μαζί μας τις μουσικές του επιλογές κάθε Τετάρτη.

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

Τα σημαντικότερα νέα της ημέρας, στο inbox σου κάθε μεσημέρι!

ΕΓΓPΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER