Πώς θυμόμαστε τις συλλογικές τραγωδίες που συνέβησαν στη χώρα μας;
Φωτογραφίες και βίντεο που έρχονται στην επιφάνεια σε σκοτεινές επετείους επαναφέρουν τα συναισθήματα και τις στιγμές αγωνίας που ζήσαμε. Άραγε, μπορεί η τέχνη να διατηρήσει τη μνήμη λειαίνοντας τη σκληρότητα της στιγμής και διατηρώντας τη συλλογική μνήμη αναλλοίωτη στον χρόνο;
Photo credit: Kidonas Giorgos
Από την ταινία για το ναυάγιο του Τιτανικού μέχρι τη σειρά «Chernobyl» ή το memorial wall της πανδημίας Covid-19, η τέχνη συνέβαλε στη διατήρηση της μνήμης αλλά και της πολιτικής ή κοινωνικής κριτικής. Στην Ελλάδα, γεγονότα όπως η Μικρασιατική Καταστροφή, η Πυρκαγιά στο Μάτι, αλλά και πιο πρόσφατα το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη, που συγκλόνισε βαθιά την ελληνική κοινωνία, ενέπνευσαν πολλούς καλλιτέχνες σε διαφορετικά πεδία να δημιουργήσουν έργα μνήμης, διαμαρτυρίας και περισυλλογής.
Photo credit: Tzekas Leonidas
Οι καταστροφικές πλημμύρες στη Θεσσαλία, από τις κακοκαιρίες «Daniel» και «Elias», αποτυπώθηκαν σε δεκάδες φωτογραφικές στιγμές και βίντεο. Οι φωτογραφίες εκείνων των ημερών δεν είναι απλώς μαρτυρίες. Είναι ντοκουμέντα που καθορίζουν την ιστορία μιας ολόκληρης περιοχής. Αποτυπώθηκαν ο πόνος, η απώλεια και η καταστροφή.
Αυτές οι φωτογραφίες πρώτης γραμμής από φωτορεπόρτερ της περιοχής που κατέγραψαν τις πλημμύρες του Σεπτεμβρίου 2023 παρουσιάστηκαν στο κοινό με τρόπο προσιτό, που βοηθά την επεξεργασία των γεγονότων και των όσων διαδραματίστηκαν εκείνες τις μέρες: μετατράπηκαν σε έργα τέχνης από την εικαστικό Μάρω Κωστοπούλου.
Η έκθεση «Πλημμυροχρωμία» παρουσίασε μέσα από χρώμα και μορφή τις εικόνες και τις εντυπώσεις αυτών των ημερών, μετέφερε στο κοινό της Λάρισας και της Θεσσαλονίκης ντοκουμέντα των γεγονότων, δημιουργώντας έναν διάλογο ανάμεσα στη μαρτυρία και την καλλιτεχνική έκφραση, μεταφέροντας τον πόνο, την απώλεια αλλά και την ανθρώπινη αντοχή και ελπίδα σε εικαστική μορφή.
Η έκθεση «Πλημμυροχρωμία» παρουσιάζεται στην Αθήνα στο πλαίσιο της 12ης Έκθεσης Ορθόδοξου Χριστιανικού Βιβλίου, το Σάββατο 7 Μαρτίου και ώρα 13:00, με παράλληλη παρουσίαση του λευκώματος, επιχειρώντας να μετατρέψει τη συλλογική εμπειρία μιας τραγωδίας σε τεκμήριο έκφρασης και ενσυναίσθησης μέσω της τέχνης.
Το λεύκωμα σύμπραξης της φωτογραφικής και ζωγραφικής τέχνης παρουσιάζει με χρώμα, σύμβολα και προσωπική ματιά τον ανθρώπινο πόνο, τη σιωπή, αλλά και την ελπίδα. Σε έναν τόπο που πληγώθηκε βαθιά, η τέχνη γίνεται τρόπος για να επουλωθούν οι ρωγμές του.
Διαβάστε επίσης στην αθηΝΕΑ:
Travelogue: DIY Κατασκευές από «Ανώνυμους» Designers
Γεωργία Πανάκια: «Το Ζητούμενο Είναι η Καθαρότητα της Πρόθεσης»
