Έχουμε δυο χρόνια να ζήσουμε μια (πιο) κανονική Μεγάλη Εβδομάδα, ένα (πιο) κανονικό Πάσχα, μια (πιο) κανονική άνοιξη. Οπότε, έχω την αίσθηση ότι οι περισσότεροι έχουμε βαλθεί να το ευχαριστηθούμε.
Και τι εννοώ «έχουμε βαλθεί»; Ότι δεν θα αφήσουμε να μας σκοτίσει το παραμικρό. Έχουμε την ανάγκη να μαζευτούμε, να συγχρωτιστούμε, να τηρήσουμε παραδόσεις ξεχασμένες, που τις στερηθήκαμε και τις εκτιμήσαμε εκ νέου.
Αφήνω για άλλη μέρα την παρατήρηση ότι, έπειτα από όλα αυτά, δεν είμαστε οι ίδιοι που ήμασταν, αλλά και –αυτό που μας βαραίνει περισσότερο– ότι δεν είμαστε όλοι πια εδώ.
Έχει κάτι το γλυκόπικρο αυτή η άνοιξη. Εύχομαι, όμως, να είμαστε όλοι σε θέση να εκτιμήσουμε αυτό που έχουμε, χωρίς αστερίσκους και υποσημειώσεις. Ας είναι ένα από τα πράγματα που άλλαξαν μέσα μας μετά την παρατεταμένη πανδημία.
Το πασχαλινό τεύχος του Good Mood Food μπορείτε να το απολαύσετε ηλεκτρονικά εδώ.
