Ο Χαρτοπόλεμος: Ένα Σύγχρονο Οικογενειακό Big Bang

Ένα λιτό σκηνικό και οι απλοί φαινομενικά διάλογοι συνιστούν εν πρώτοις το θεατρικό ταμπλό του Χαρτοπόλεμου στο θέατρο Γκλόρια Μικρό. Όμως, όσα εκτυλίσσονται στην πορεία του έργου, υπερκαλύπτουν την πρώτη εντύπωση και σε αφήνουν ενεό, να πνίγεσαι από την ασφυκτική ατμόσφαιρα του τελευταίου μισάωρου.

Σαν άλλα οργισμένα νιάτα, τέσσερις διαφορετικοί χαρακτήρες με φόντο ένα μεσοαστικό αθηναϊκό σπίτι που λειτουργεί ως “γιάφκα” σύγχρονων προβληματισμών και ιδεών, αποδομούν εκ των έσω το θεσμό της οικογένειας. Όταν οι ήρωες επιχειρούν να τραβήξουν το χαλί που σκεπάζει τις ανασφάλειές τους, η σκόνη που έχει συσσωρευτεί από κάτω κι έχει γίνει βουνό, σηκώνεται από τον αίολο των εξελίξεων και ο ισχυρός ανεμοστρόβιλος που δημιουργείται τους παρασύρει όλους ανεξαιρέτως.

Το έργο δραματουργικά (Βαγγέλης Ρωμνιός, Γιωργής Τσουρής) και σκηνοθετικά (Γιώργος Παλούμπης) χωρίζεται νοητά σε τρία κλιμακούμενα μέρη σ’ έναν κοινό σκηνικό χωροχρόνο.

Στο πρώτο μέρος, οι διάλογοι έχουν αντληθεί από την καθημερινότητα και αντιπροσωπεύουν ένα μεγάλο μέρος της σύγχρονης κοινωνίας. Στο πλαίσιο αυτό, δύναται να γελάσεις, να ταυτιστείς εν μέρει με τους ήρωες και τις καταστάσεις που βιώνουν και να έχεις αρκετές déjà vu στιγμές.
Στο δεύτερο μέρος, ενώ οι διαπροσωπικές σχέσεις των ηρώων περνούν κρίση και εκείνοι καταβάλλουν προσπάθειες να τις διαχειριστούν, εισάγεται μια σουρεάλ κωμική συνθήκη που εικονοποιεί σφαιρικά τη γενικότερη κρίση και καταλήγει τραγική, επιτείνοντας το σασπένς και οδηγώντας βαθμιαία στην κορύφωση του έργου.
Όταν οι ήρωες επιχειρούν να τραβήξουν το χαλί που σκεπάζει τις ανασφάλειές τους, η σκόνη που έχει συσσωρευτεί από κάτω κι έχει γίνει βουνό, σηκώνεται από τον αίολο των εξελίξεων και ο ισχυρός ανεμοστρόβιλος που δημιουργείται τους παρασύρει όλους ανεξαιρέτως.
Στο τρίτο και τελευταίο μέρος επαναπροσδιορίζεται η σχέση τους, μέσα από εξομολογήσεις ζωής, κι επέρχεται η κάθαρση μέσα από την πάλη και των τεσσάρων ηρώων με τον εαυτό τους και με τις χίμαιρές τους και μέσα από μια αναπάντεχη αυτοθυσία.

Η δεμένη θεατρική ομάδα (Γιωργής Τσουρής, Θάνος Αλεξίου, Παύλος Πιέρρος, Βάλια Παπακωνσταντίνου, Φοίβος Ριμένας) του Χαρτοπόλεμου παρουσιάζει με συγκινητική αληθοφάνεια κι αρμονία, άνευ υποκριτικών εξάρσεων, ένα καλοδουλεμένο έργο που τέμνει χειρουργικά την πραγματικότητα, διατηρώντας τη διαχρονικότητά του, κι αυτό είναι που το κατατάσσει στα έργα που έχουν να πουν κάτι χωρίς να χρησιμοποιούν τετριμμένα μέσα.

Εν κατακλείδι, στην ερώτηση “γιατί αξίζει να δεις αυτή την παράσταση;”, η απάντηση έγκειται στο ότι το έργο είναι με τέτοιο τρόπο δομημένο ώστε να μη προβάλλεται μια εικόνα επίπλαστης οικογένειας, ενώ από ένα σημείο και μετά παύεις σαν θεατής να εστιάζεις στα πεπραγμένα και επικεντρώνεσαι στις πιο ουσιώδεις συζητήσεις.

Αρθρογράφος

Η Δέσποινα (Ντέπυ) Κορεντίνη είναι απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών με μεταπτυχιακό στις Επιστήμες της Αγωγής. Το θέατρο ήταν και είναι πάντα το alter ego της. Πιστεύοντας ότι το θέατρο ωφελεί σημαντικά την ψυχική υγεία, βλέπει την κριτική περισσότερο ως δημιουργική αποτίμηση της σκηνοθετικής σύλληψης και παραγωγής του έργου.

Σχολιασμός

Σχολιασμός