Μια στιβαρή και ευνομούμενη πολιτεία δεν θα έπρεπε να βρίσκεται αντιμέτωπη με πολλά από τα διλήμματα που αντιμετωπίζουν οι Ηνωμένες Πολιτείες στον απόηχο της τραυματικής προεδρίας Trump.
Να διώξει τον πρώην πρόεδρο των ΗΠΑ, κατηγορώντας τον για εγκλήματα για τα οποία υπάρχουν βάσιμες ενδείξεις ότι διαπράχθηκαν ή να πει «ό,τι έγινε, έγινε» και να προσπαθήσει να γυρίσει σελίδα;
Να υποκύψει στις απειλές ενός πολιτικού που δεν δίστασε να καλέσει τους οπαδούς του σε εξέγερση όταν τα αποτελέσματα της κάλπης δεν του έκαναν τη χάρη ή να ρισκάρει τη βίαιη αντίδρασή τους;
Να λάβει άραγε υπόψη το γεγονός ότι το πρόσωπο για το οποίο γίνεται όλη αυτή η φασαρία αποτελεί –για την ώρα– πρωτοπόρο για το ρεπουμπλικανικό χρίσμα στις επόμενες εκλογές; Να του δώσει τη δυνατότητα να εργαλειοποιήσει την οργή των ψηφοφόρων του;
Να ζυγίσει στρατηγικά ποια από τις πολλαπλές ποινικές υποθέσεις που εκκρεμούν εις βάρος του είναι «καλύτερο» να προχωρήσει πρώτη; Και τι σημαίνει, τελικά, καλύτερο; Για ποιον; Το κριτήριο είναι αν θα καταδικαστεί; Πώς θα επηρεάσει το πολιτικό του μέλλον; Πώς θα επηρεάσει τη χώρα ευρύτερα;
Θυμάμαι μετά τις προεδρικές εκλογές του 2020 να λέω –ίσως και να γράφω– ότι το σύστημα «λειτούργησε», έστω και καθυστερημένα, στην περίπτωση του Trump, απομακρύνοντάς τον από ένα αξίωμα για το οποίο ήταν επικίνδυνος (όχι απλώς ακατάλληλος) με τον πιο δημοκρατικό τρόπο: μέσα από την κάλπη.
Είχα, αφελώς, την ελπίδα ότι θα αποσυρόταν στο Μαρ-α-Λάγκο. Ότι θα έπαυε να μας απασχολεί και ότι θα αποτελούσε μια θλιβερή υποσημείωση στην ιστορία μιας χώρας όχι τέλειας –αυτό το καταδείκνυε άλλωστε και η ίδια η άνοδός του στην εξουσία– αλλά μιας χώρας αξιοθαύμαστης γιατί, μέσα από τις αντιξοότητες, κατάφερνε να βγει πιο δυνατή, πιο δημοκρατική, πιο θωρακισμένη.
Όμως, αυτό ήταν πριν από την αιματηρή επίθεση στο Καπιτώλιο. Ήταν πριν από τη συστηματική διάδοση του «Μεγάλου Ψέματος». Πριν από τη νέα υποψηφιότητά του για την προεδρία. Πριν, πριν, πριν…
Και η αλήθεια είναι ότι η αφέλειά μου δεν έχει δικαιολογία. Ο Trump, και ό,τι αυτός πρεσβεύει, δεν ξεριζώνεται από μια κοινωνία έτσι εύκολα. Όμως είχα άδικο και για έναν λόγο ακόμα, πιο θεμελιώδη. Είχα άδικο γιατί, στα δύσκολα, μια πολιτεία που «λογαριάζει» όλα τα παραπάνω δεν είναι, τελικά, δημοκρατική.
Όλοι πρέπει να είμαστε ίσοι απέναντι στο νόμο. Είτε αυτό βολεύει πολιτικά είτε όχι. Είτε αυτό προκαλεί ανεξέλεγκτες αλυσιδωτές αντιδράσεις είτε όχι. Η πολιτεία αυτή δεν έχει δικαίωμα να πει «περασμένα ξεχασμένα». Να διαλέξει ποια υπόθεση θα παίξει καλύτερα στις ειδήσεις των 8. Ποια θα κατευνάσει ποιους. Ποια θα εξαγριώσει ποιους.
Ενώπιον μιας τέτοιας πολιτείας ο «πολίτης Trump» –ούτε ο πρόεδρος Trump, ούτε ο celebrity Trump, ούτε ο υποκινητής Trump– καλείται να λογοδοτήσει για τις φορές που παραβίασε το νόμο. Υπό αυτή την έννοια, μόνο πρωτοφανές δεν θα έπρεπε να λέμε ότι είναι αυτό που συμβαίνει.
Διαβάστε επίσης στην αθηΝΕΑ:
Νερό | Το Πολυτιμότερο Αγαθό σε Κίνδυνο
