Σε συζητήσεις τελευταία, αλλά και σε email αναγνωστών μας όλον αυτόν τον καιρό, μια ερώτηση μοιάζει να γίνεται ολοένα και πιο επείγουσα και πιεστική: πώς θα τελειώσει η πανδημία; Θέλουν -και θέλουμε- ένα blueprint για το πώς θα βγούμε απ’ αυτή την κατάσταση. Έχουμε ανάγκη από ένα χρονικό πλαίσιο για να μας βοηθήσει να διαχειριστούμε τις εξελίξεις. Αναζητούμε παλαιότερα παραδείγματα του πώς η ανθρωπότητα, με σαφώς λιγότερα εργαλεία απ’ όσα έχει σήμερα στη διάθεσή της, άφησε πίσω της προηγούμενες πανδημίες.
Το Time έχει ένα ωραίο αφιέρωμα στο τέλος της Ισπανικής Γρίπης, σε παραλληλισμό με το σήμερα, το οποίο εξηγεί ότι κάποια στιγμή ο ιός έφτασε σε σημείο να μη μπορεί να βρει με επιτυχία αρκετούς “ξενιστές” για να μολύνει και στη συνέχεια μέσω αυτών να μεταδοθεί. Ακόμη και τότε όμως, η πανδημία δεν έκλεισε τον κύκλο της μόνο ως αποτέλεσμα ευρείας ανοσοποίησης του πληθυσμού. Κλειδί αποτέλεσαν και τα μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης, πολλά από τα οποία είναι πανομοιότυπα με τα σημερινά, τα οποία είχαν ως στόχο να ανακόψουν την πορεία του ιού, ώστε να μην έχει πια πού να πάει.
Αν έχετε διάθεση για διάβασμα αυτό το Σαββατοκύριακο, αλλά και για μια βουτιά στο παρελθόν, θα βρείτε χρήσιμο το αφιέρωμα των New York Times για το πώς τελειώνουν οι πανδημίες. Θα μάθετε επίσης για τη σημαντική διαφορά μεταξύ του “ιατρικού” τέλους μιας πανδημίας και του “κοινωνικού” τέλους της, που συνδέεται με την ψυχολογία και τον φόβο.
Τέλος, κι επειδή πολλή κουβέντα γίνεται για την περίφημη “ανοσία της αγέλης”, την παρεξηγημένη αυτή έννοια επεξηγούν επιδημιολόγοι στο Vox, τονίζοντας τις διαφορές μεταξύ της ανοσοποίησης χάρη σ’ ένα εμβόλιο (στην οποία έχουμε εναποθέσει πολλές ελπίδες) κι εκείνης που έρχεται από μια φυσική μόλυνση, που αποτελεί όμως μια επικίνδυνη στρατηγική με εξαιρετικά απρόβλεπτα αποτελέσματα.
