Κι αν όσα χρειάζονται τα χαρισματικά παιδιά μπορούν να μας δείξουν τον δρόμο για ένα καλύτερο σχολείο για όλους; Μια συζήτηση για την αριστεία χωρίς αποκλεισμούς, τη δύναμη της τέχνης μέσα στην τάξη και τους διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους κάθε παιδί μπορεί να αναπτύξει τις δυνατότητές του.
Πρέπει τα χαρισματικά παιδιά να εκπαιδεύονται διαφορετικά; Ή μήπως, τη στιγμή που δημιουργούμε ειδικά προγράμματα για μαθητές υψηλών δυνατοτήτων κινδυνεύουμε να ενισχύσουμε τις ανισότητες που το ίδιο το σχολείο καλείται να περιορίσει;
Το ερώτημα μόνο θεωρητικό δεν είναι. Στη Νέα Υόρκη, η εκπαίδευση των χαρισματικών παιδιών βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης δημόσιας συζήτησης, όταν ο Zohran Mamdani, κατά την προεκλογική του εκστρατεία το 2025, πρότεινε τη σταδιακή κατάργηση της εισόδου στα προγράμματα Gifted & Talented από το νηπιαγωγείο, διατηρώντας τη δυνατότητα ένταξης σε μεγαλύτερη ηλικία.
Παρότι τα προγράμματα εξακολουθούν να λειτουργούν και να δέχονται μαθητές από το νηπιαγωγείο, η πρότασή του έφερε στο προσκήνιο ένα ευρύτερο ζήτημα που υπερβαίνει τα όρια της αμερικανικής εκπαίδευσης.
Πώς μπορεί ένα σχολείο να ανταποκρίνεται στις ιδιαίτερες ανάγκες κάθε παιδιού χωρίς να δημιουργεί νέες ανισότητες; Αυτή είναι η αντίφαση που αναδεικνύει η περίπτωση της Νέας Υόρκης και που καλείται να διαχειριστεί κάθε εκπαιδευτικό σύστημα: να δίνει σε κάθε παιδί όσα χρειάζεται για να αναπτύξει τις δυνατότητές του, χωρίς οι διαφορετικές εκπαιδευτικές διαδρομές να καταλήγουν σε ένα σχολείο δύο ταχυτήτων.
Στην Ελλάδα, παρότι η χαρισματικότητα αναγνωρίζεται θεσμικά, δεν υπάρχει ένα οργανωμένο δημόσιο σύστημα σχολείων ή ειδικών τμημάτων για χαρισματικούς μαθητές, ούτε μια ενιαία διαδρομή από την αξιολόγηση και την αναγνώριση των ιδιαίτερων δυνατοτήτων τους έως την παροχή εξατομικευμένης εκπαίδευσης. Στην πράξη, οι σχετικές δυνατότητες βρίσκονται κυρίως εκτός του τυπικού σχολικού πλαισίου, μέσα από προγράμματα εμπλουτισμού, ομίλους, θερινά camps και δράσεις STEM/STEAM.
Τι σημαίνει, κατ’ αρχάς, να είναι ένα παιδί «χαρισματικό»; Είναι ο μαθητής που τα «καταφέρνει» μόνος του, όπως συχνά πιστεύουμε; Ή πρόκειται για ένα παιδί με διαφορετικές εκπαιδευτικές ανάγκες, το οποίο χρειάζεται κατάλληλα ερεθίσματα, προκλήσεις και υποστήριξη προκειμένου να αναπτύξει το δυναμικό του;
Αυτά τα ερωτήματα βρίσκονται στο επίκεντρο της συζήτησής μας με τη Δέσποινα Κορεντίνη, με αφορμή το πρόσφατο βιβλίο της «Σύγχρονες Καινοτόμες Διδακτικές Πρακτικές – Η Συμβολή της Δραματικής Τέχνης, του STEAM και Άλλων Εκπαιδευτικών Εργαλείων στο Πλαίσιο της Γενικής και Ειδικής Χαρισματικής Εκπαίδευσης». (να βγει από το newsletter). Μέσα από τη συνάντηση της εκπαίδευσης με την επιστήμη και την τέχνη, το βιβλίο εξερευνά βιωματικές και διεπιστημονικές προσεγγίσεις που απευθύνονται τόσο στη γενική όσο και στη χαρισματική εκπαίδευση. Από τη δραματική τέχνη έως το STEAM και τα διαθεματικά σχέδια εργασίας, αναδεικνύεται μια διαφορετική αντίληψη για τη μάθηση: ο μαθητής δεν περιορίζεται στην απομνημόνευση της γνώσης, αλλά καλείται να την ανακαλύψει, να τη συνδέσει με όσα ήδη γνωρίζει, να πειραματιστεί και να την κάνει δική του.
«Οι χαρισματικοί μαθητές δεν είναι “αυτάρκεις μικροί ενήλικες”».
Τι σημαίνει πραγματικά «χαρισματικό παιδί» στη σύγχρονη παιδαγωγική;
Θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι ένα δυναμικό φαινόμενο που αναπτύσσεται μέσα σε κατάλληλο περιβάλλον. By the book, σύμφωνα με την Εθνική Ένωση για τα Χαρισματικά Παιδιά (National Association for Gifted Children (NAGC), με τον όρο «χαρισματικός» αναφερόμαστε σε άτομα που παρουσιάζουν ή έχουν τη δυνατότητα να αναπτύξουν εξαιρετικά υψηλό επίπεδο ικανοτήτων ή επιδόσεων σε έναν ή περισσότερους τομείς, όπως η πνευματική και ακαδημαϊκή ικανότητα, η δημιουργική σκέψη, οι καλλιτεχνικές δεξιότητες και η ηγεσία.
Μία από τις συχνότερες αντιλήψεις είναι ότι τα χαρισματικά παιδιά «θα τα καταφέρουν μόνα τους». Ποιες άλλες παρανοήσεις συνοδεύουν τη χαρισματικότητα;
«Δεν χρειάζονται υποστήριξη», «Τα καταφέρνουν μόνοι τους», «Δεν αντιμετωπίζουν δυσκολίες» (στην πραγματικότητα έχουν εκπαιδευτικές ανάγκες, απλώς διαφορετικές), «Όλοι οι χαρισματικοί είναι καλοί μαθητές» (όχι απαραίτητα), «Έχουν υψηλή συναισθηματική ωριμότητα» (συχνά βιώνουν ασυγχρονία – υψηλή γνωστική ανάπτυξη, αλλά συναισθηματική ευαλωτότητα).
Οι χαρισματικοί μαθητές δεν είναι «αυτάρκεις μικροί ενήλικες». Είναι παιδιά με ιδιαίτερες γνωστικές δυνατότητες, αλλά και ευαισθησίες που χρειάζονται αναγνώριση και στήριξη.
«Η χαρισματικότητα δεν είναι προνόμιο, είναι εκπαιδευτική ευθύνη και αποτελεί πυξίδα στον εκπαιδευτικό σχεδιασμό. Όταν διαφοροποιούμε σωστά, δεν βοηθάμε μόνο τον χαρισματικό μαθητή. Αναβαθμίζουμε ολόκληρη την τάξη».
Τι χρειάζεται να αλλάξει στη διδασκαλία όταν απέναντί μας έχουμε ένα παιδί υψηλού δυναμικού;
Η διδασκαλία σε ένα πρόγραμμα για χαρισματικούς μαθητές διαφοροποιείται ουσιαστικά τόσο στο περιεχόμενο όσο και στις διδακτικές πρακτικές. Δεν περιορίζεται στην κάλυψη της ύλης, αλλά επεκτείνεται με εμπλουτισμό, επιτάχυνση όπου χρειάζεται και κυρίως με ερευνητικά και διαθεματικά projects που δίνουν βάθος στη μάθηση. Παράλληλα, δίνεται έμφαση στην ανάπτυξη ανώτερων γνωστικών δεξιοτήτων, όπως η κριτική σκέψη, η επίλυση σύνθετων προβλημάτων και η δημιουργικότητα. Ο μαθητής καλείται να αναλύει, να συνθέτει και να αξιολογεί πληροφορίες, όχι απλώς να τις αναπαράγει.
Ένας από τους βασικούς στόχους είναι η μετατόπιση από το «τι μαθαίνω» στο «πώς σκέφτομαι», γιατί εν τέλει δεν μας ενδιαφέρει μόνο τι γνωρίζει ο μαθητής, αλλά πώς χρησιμοποιεί τη σκέψη του για να κατανοεί και να δημιουργεί.
«Η σύγχρονη εκπαιδευτική προσέγγιση δεν βλέπει τη χαρισματικότητα ως προνόμιο λίγων, αλλά ως δυναμικό που μπορεί να καλλιεργηθεί σε κάθε παιδί».
Εδώ επιστρέφουμε και στο δίλημμα με το οποίο ξεκινήσαμε: πώς μπορούμε να ανταποκριθούμε στις ιδιαίτερες ανάγκες των χαρισματικών μαθητών χωρίς να δημιουργούμε ένα σχολείο δύο ταχυτήτων; Η ειδική μέριμνα για τη χαρισματικότητα ενέχει τελικά τον κίνδυνο του διαχωρισμού;
Η εστίαση στην εκπαίδευση χαρισματικών μαθητών δεν αποσκοπεί στον διαχωρισμό, αλλά στην παιδαγωγική ανταπόκριση στις διαφορετικές μαθησιακές ανάγκες. Όπως κάθε παιδί δικαιούται υποστήριξη όταν αντιμετωπίζει δυσκολίες, έτσι και οι μαθητές με υψηλό δυναμικό χρειάζονται κατάλληλα ερεθίσματα για να εξελιχθούν.
Ταυτόχρονα, η σύγχρονη εκπαιδευτική προσέγγιση δεν βλέπει τη χαρισματικότητα ως προνόμιο λίγων, αλλά ως δυναμικό που μπορεί να καλλιεργηθεί σε κάθε παιδί. Στόχος, επομένως, δεν είναι η κατηγοριοποίηση, αλλά η δημιουργία ενός ευέλικτου και συμπεριληπτικού σχολείου που αναγνωρίζει και αναπτύσσει τις ιδιαίτερες δυνατότητες όλων των μαθητών.
Η χαρισματικότητα δεν είναι προνόμιο, είναι εκπαιδευτική ευθύνη και αποτελεί πυξίδα στον εκπαιδευτικό σχεδιασμό. Όταν διαφοροποιούμε σωστά, δεν βοηθάμε μόνο τον χαρισματικό μαθητή. Αναβαθμίζουμε ολόκληρη την τάξη. Μια τέτοια εκπαίδευση δεν περιορίζεται στη μετάδοση γνώσεων, αλλά εμπνέει, ενεργοποιεί και δίνει χώρο σε κάθε μαθητή να αναπτύξει το δυναμικό του. Γιατί το σχολείο του σήμερα οφείλει να προετοιμάζει τους ανθρώπους του αύριο: δημιουργικούς, σκεπτόμενους και ανοιχτούς στη γνώση.
Όσα περιγράφετε για τη χαρισματική εκπαίδευση –διερεύνηση, δημιουργικότητα, ενεργή συμμετοχή– παραπέμπουν σε ένα ευρύτερο μοντέλο βιωματικής μάθησης. Τι μπορεί να προσφέρει σε κάθε μαθητή; Και ποιος είναι ο ρόλος της δραματικής τέχνης στη γνωστική και συναισθηματική ανάπτυξη;
Ο βιωματικός τρόπος μάθησης ενεργοποιεί πολλαπλά νευρωνικά δίκτυα, συνδέοντας συναίσθημα και γνώση, με τη μάθηση να γίνεται βαθύτερη και να διαρκεί.
Η δραματική τέχνη λειτουργεί ως αποτελεσματικό ψυχοπαιδαγωγικό εργαλείο διότι ενισχύει τη συναισθηματική νοημοσύνη, καλλιεργεί την ενσυναίσθηση, λειτουργεί ως ένα ασφαλές πλαίσιο έκφρασης και δράσης και προάγει την αυτογνωσία και αυτορρύθμιση. Ωστόσο δεν περιορίζεται στην κοινωνικοσυναισθηματική ανάπτυξη. Συμβάλλει ουσιαστικά και στη γνωστική, καθώς ενεργοποιεί την κριτική σκέψη, καλλιεργεί τη δεξιότητα επίλυσης προβλημάτων, ενισχύει τη γλωσσική ανάπτυξη, βελτιώνει τη μνήμη και ενισχύει τη μεταγνωστική ικανότητα.
Μπορεί η δραματική τέχνη να δώσει χώρο και σε παιδιά που δυσκολεύονται να εκφραστούν ή να αποδώσουν μέσα από τους συμβατικούς τρόπους διδασκαλίας και αξιολόγησης;
Φυσικά, ιδιαίτερα για μαθητές με μαθησιακές δυσκολίες, ΔΕΠ-Υ, δυσλεξία ή κοινωνικής φύσεως δυσκολίες. Η δραματική τέχνη δεν βασίζεται αποκλειστικά στη γραπτή έκφραση, ενισχύει τη βιωματική μάθηση, μειώνει το άγχος της αξιολόγησης και τον φόβο του λάθους ενώ δίνει χώρο σε πολλαπλούς τύπους νοημοσύνης. Έτσι δημιουργείται ένα συμπεριληπτικό πλαίσιο όπου κάθε μαθητής μπορεί να δράσει πιο ελεύθερα και να επιτύχει.
Μπορείτε να μοιραστείτε ένα παράδειγμα από την εκπαιδευτική σας πρακτική που αναδεικνύει τη δύναμη της βιωματικής μάθησης και τον αντίκτυπό της στους μαθητές;
Σε κάθε διαθεματικό project οι μαθητές μαθαίνουν βιωματικά. Στο πλαίσιο διδασκαλίας με θέμα την αποτελεσματική επικοινωνία, οι μαθητές σε διάφορους ρόλους κλήθηκαν να επικοινωνήσουν διάφορες επιστημονικές έννοιες/φαινόμενα (Βιομιμητισμός, Κλιματική Αλλαγή, Διαστολή του Σύμπαντος, Κλωνοποίηση κ.ά.) με στόχο την κατανόησή τους από κάποιον που δεν γνώριζε τον ορισμό τους.
Κατά συνέπεια παρατηρήθηκε βαθύτερη κατανόηση εννοιών και επικοινωνιακού πλαισίου, ανάπτυξη επιχειρηματολογίας και αυξημένη αυτοπεποίθηση ακόμη και σε πιο εσωστρεφείς μαθητές. Η βιωματική εμπλοκή μετέτρεψε έτσι τη γνώση σε προσωπική εμπειρία.
Η τέχνη συναντά τις επιστήμες και μέσα από το STEAM. Τι αλλάζει όταν το “A” των Arts μπαίνει δίπλα στην επιστήμη, την τεχνολογία, τη μηχανική και τα μαθηματικά; Μπορεί το STEAM να καλλιεργήσει όχι μόνο γνωστικές αλλά και κοινωνικές και συναισθηματικές δεξιότητες;
Η χρήση του STEAM (Science, Technology, Engineering, Art, Math) δεν περιορίζεται μόνο στην παροχή γνωστικών ερεθισμάτων από τα επιστημονικά πεδία, αλλά εστιάζει και στις κοινωνικές δεξιότητες (πχ. αυτογνωσία, λήψη αποφάσεων, επίλυση προβλημάτων, κριτική σκέψη, δημιουργική σκέψη, διαχείριση συναισθημάτων κλπ.) και στις δεξιότητες ζωής (επικοινωνία, ενεργητική ακρόαση, ενσυναίσθηση, επίλυση συγκρούσεων κ.λπ.).
Η εντάξη της τέχνης ενισχύει τη δημιουργική επίλυση προβλημάτων, καλλιεργεί τη φαντασία και προάγει τη διεπιστημονική σκέψη και έτσι οι θετικές επιστήμες γίνονται πιο εύληπτες και πιο συνδεδεμένες με τις τέχνες και τις ανθρωπιστικές επιστήμες.
Στο βιβλίο παρουσιάζετε συγκεκριμένα διαθεματικά σχέδια εργασίας που εφαρμόζουν αυτή τη φιλοσοφία στην πράξη. Ποιο θεωρείτε πιο καινοτόμο και γιατί;
Τα διαθεματικά σχέδια εργασίας του βιβλίου αποσκοπούν στο να γίνει η μάθηση πιο διερευνητική, πιο ανοιχτή και πιο προσαρμοσμένη στον ρυθμό και στα ενδιαφέροντα κάθε μαθητή. Χάρη στην εφαρμογή τους ως σχεδίων εργασίας, έχει διασφαλιστεί και η αποτελεσματικότητά τους στη γενική και ειδική χαρισματική εκπαίδευση. Καθένα από τα σχέδια παρέχουν το γνωστικό ερέθισμα στα παιδιά και εκεί έγκειται η καινοτομία τους, στο ότι δεν δίνεται έτοιμη η γνώση, αλλά οι μαθητές καλούνται να τη συνδιαμορφώσουν, να συνδέσουν διαφορετικά γνωστικά πεδία και να εργαστούν με αυθεντικά προβλήματα.
Από προσωπική επιλογή, θεωρώ πως το σχέδιο εργασίας με την προσέγγιση STEAM που αφορά τον εγκέφαλο και την τεχνολογία είναι διαχρονικά καινοτόμο, καθώς συνδυάζει διαφορετικά επιστημονικά πεδία, ενισχύει τη διερευνητική μάθηση, ενώ παράλληλα συνδέει τη θεωρία με την πράξη. Οι μαθητές εμπλέκονται ενεργά σε ερευνητικές δραστηριότητες, όπως η μελέτη και η χαρτογράφηση του ανθρώπινου εγκεφάλου. Επιπλέον, τους παρέχονται γνώσεις σχετικά με τη λειτουργία του κεντρικού νευρικού συστήματος και εν συνεχεία καλούνται να επεξεργαστούν και να συγκρίνουν στοιχεία της αρχαίας και της σύγχρονης τεχνολογίας, συνδέοντας τη γνώση με πραγματικές εφαρμογές.
«Η καινοτομία δεν είναι μόνο θέμα εργαλείων ή τεχνικών· είναι κυρίως στάση απέναντι στη μάθηση, μια στάση ανοιχτότητας, ευελιξίας και συνεχούς αναστοχασμού».
Αν ο μαθητής παύει να είναι παθητικός δέκτης της γνώσης, τι σημαίνει αυτό για τον εκπαιδευτικό; Πώς αλλάζει ο δικός του ρόλος σε ένα βιωματικό μοντέλο μάθησης;
Ο εκπαιδευτικός μεταβαίνει από το ρόλο του μεταδότη της γνώσης σε εμψυχωτή, συντονιστή και διευκολυντή της μάθησης. Αναλαμβάνει πολλαπλούς ρόλους, όπως αυτόν του διαμεσολαβητή, του σχεδιαστή μαθησιακού περιβάλλοντος, του παρατηρητή και του στοχαστή. Γίνεται αρωγός της γνώσης, με την τάξη να μετατρέπεται σε κοινότητα γνώσης.
Ποια συμβουλή θα δίνατε σε έναν νέο εκπαιδευτικό που θέλει να εφαρμόσει καινοτόμες πρακτικές;
Θα τον συμβούλευα να μη φοβάται να πειραματιστεί, αλλά και να ξεκινήσει με μικρές αλλαγές. Η καινοτομία δεν απαιτεί ριζικές αλλαγές από την πρώτη στιγμή· μπορεί να ξεκινήσει μέσα από απλές διαφοροποιήσεις στη διδασκαλία και να εξελιχθεί σταδιακά.
Εξίσου σημαντικό είναι να εμπιστευτεί τη δυναμική της ομάδας, να δώσει χώρο στους μαθητές να εκφραστούν και να συνδιαμορφώσουν τη μαθησιακή διαδικασία. Τελικά, η καινοτομία δεν είναι μόνο θέμα εργαλείων ή τεχνικών· είναι κυρίως στάση απέναντι στη μάθηση, μια στάση ανοιχτότητας, ευελιξίας και συνεχούς αναστοχασμού.
«Η ΑΙ δεν θα αντικαταστήσει τον εκπαιδευτικό, διότι η παιδαγωγική σχέση δεν αυτοματοποιείται, η ενσυναίσθηση δεν ψηφιοποιείται και η ηθική καθοδήγηση παραμένει ανθρώπινη».
Αν το ζητούμενο δεν είναι πλέον μόνο «τι γνωρίζει» ένας μαθητής αλλά «πώς σκέφτεται», ποιες δεξιότητες θα είναι κρίσιμες για τα παιδιά που μεγαλώνουν σήμερα;
Για τις επόμενες γενιές μαθητών, κρίσιμες θεωρούνται δεξιότητες που ξεπερνούν τη στείρα γνώση και εστιάζουν στην ουσιαστική κατανόηση και προσαρμογή, όπως η κριτική σκέψη, η δημιουργικότητα, η συναισθηματική νοημοσύνη, η συνεργασία, ο ψηφιακός γραμματισμός, η προσαρμοστικότητα και η ηθική σκέψη.
Μπορούμε να πούμε πως οι δεξιότητες αυτές συμβάλλουν στη διαμόρφωση ολοκληρωμένων και ενεργών πολιτών.
Σε αυτό το σχολείο του μέλλοντος, ποια θέση θα έχει η τεχνητή νοημοσύνη; Μπορεί να ενισχύσει την εξατομικευμένη και τη χαρισματική εκπαίδευση ή υπάρχει κίνδυνος να υποκαταστήσει πλευρές του ρόλου του εκπαιδευτικού;
Η τεχνητή νοημοσύνη θα προσφέρει εξατομικευμένη μάθηση, θα βοηθήσει στη διαφοροποίηση, θα παρέχει αναλυτικά δεδομένα προόδου. Δεν θα αντικαταστήσει τον εκπαιδευτικό, διότι η παιδαγωγική σχέση δεν αυτοματοποιείται, η ενσυναίσθηση δεν ψηφιοποιείται και η ηθική καθοδήγηση παραμένει ανθρώπινη.
Αν μπορούσατε να σχεδιάσετε από την αρχή τη χαρισματική εκπαίδευση στην Ελλάδα, τι θα έπρεπε να αλλάξει; Ποιο είναι το δικό σας όραμα;
Αν μπορούσαμε να τα βάλουμε σε bullets, θα μιλούσαμε για θεσμική αναγνώριση της χαρισματικότητας, επιμόρφωση εκπαιδευτικών, δημιουργία ευέλικτων προγραμμάτων, καλλιέργεια κουλτούρας αριστείας, χωρίς αυτό να παραπέμπει σε ελιτισμό, ισότιμη πρόσβαση σε ευκαιρίες ώστε να δοθούν τα κατάλληλα «φτερά» στα παιδιά να «πετάξουν».
***
Η Δέσποινα Κορεντίνη είναι φιλόλογος-ιστορικός, απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής του ΕΚΠΑ και κάτοχος μεταπτυχιακού στις Επιστήμες της Αγωγής, με ειδίκευση στη Χαρισματικότητα, τις Μαθησιακές Δυσκολίες και την Αξιοποίηση Δραματικών Τεχνικών στην Εκπαίδευση. Επαγγελματικά σταδιοδρομεί ως εκπαιδευτικός χαρισματικών μαθητών της Ελληνικής MENSA, εκπαιδευτική σύμβουλος και ερευνήτρια. Είναι επίσης μέλος της Ελληνικής Ένωσης Κριτικών Θεάτρου και Παραστατικών Τεχνών. Παράλληλα είναι αθλήτρια στο σκάκι, διαιτητής και μέλος της Επιτροπής Γυναικείου Σκακιού & Ισότητας των Φύλων, καθώς και εκπαιδεύτρια.
Στο ενεργητικό της έχει επιτυχημένες εισηγήσεις σε εκπαιδευτικά και επιστημονικά συνέδρια, ενώ έχει διακριθεί για τις συμμετοχές της σε επιστημονικά φεστιβάλ με διεπιστημονικά STEAM projects. Έχει βραβευτεί με ειδική μνεία από το Gifted Youth Activity Contest 2021 της International MENSA, ενώ ήταν στους FINALISTS 2021 του Falling-Walls 2021 ως η μοναδική Ελληνίδα στην κατηγορία Future Learning. Επίσης, στο πλαίσιο του ετήσιου διαγωνισμού Education Leaders Awards της απονεμήθηκε ο τίτλος του Διακεκριμένου Εκπαιδευτικού για το 2020 και 2022, ενώ βραβεύτηκε από τους Αετούς στην Εκπαίδευση και τα Prestige Awards 2022/23 και 2023/24 του Ηνωμένου Βασιλείου για τις υπηρεσίες της ως εκπαιδευτικού χαρισματικών μαθητών της Νότιας Ευρώπης.
Διαβάστε επίσης στην αθηΝΕΑ:
