Από την τηλεμεταφορά και τα ταξίδια στον χρόνο μέχρι τις μηχανές που διαβάζουν τη μνήμη, αναγνώστες της αθηΝΕΑς επιλέγουν τις κινηματογραφικές εφευρέσεις που θα ήθελαν να γίνουν πραγματικότητα. Και εξηγούν γιατί.
Από μικρός είχα ένα όνειρο: να μπορώ να διακτινίζομαι. Να βρίσκομαι μέσα σε μια στιγμή οπουδήποτε ήθελα και, λίγο αργότερα, κάπου αλλού. Όλα αυτά τα χρόνια προσπαθώ να το πετύχω με τον συμβατικό τρόπο: με πολύ κόπο, προσπάθεια και χρόνο. Και, φυσικά, χωρίς να μπορώ να βρίσκομαι παντού ταυτόχρονα. Παρόλο που κάποιοι επιμένουν ότι έχω κλώνους.
Αλλά και αυτή είναι μια δυνατότητα που θα ήθελα να κατακτήσω. Μόνο που σκέφτομαι πως, ακόμη κι αν μπορούσα να κλωνοποιηθώ, δεν θα ζούσα πραγματικά παράλληλες ζωές. Δεν μας το υπόσχεται αυτό ούτε η τεχνολογία.
Να μετακινούμαι με ένα ιπτάμενο όχημα, σαν drone, γρήγορα και εύκολα, χωρίς να χρειάζεται να κάνω πετάλι; Ενδιαφέρον, αλλά όχι κάτι που θα με ενθουσίαζε ιδιαίτερα. Εκτός κι αν, κάποιες στιγμές, κρίνονταν ως απολύτως απαραίτητο.
Εκείνο που επίσης ονειρευόμουν ήταν να μπορώ να σταματώ τον χρόνο. Να τον κρατώ ακίνητο ή να ταξιδεύω λίγο πίσω και λίγο μπροστά. Και, φυσικά, υπήρχε και το απόλυτο όνειρο: να μπορώ να ακούω τι σκέφτονται οι γυναίκες χωρίς να το καταλαβαίνουν – αν και, όπως απέδειξε ο Mel Gibson στο «What Women Want», μια τέτοια υπερδύναμη μπορεί τελικά να σου μάθει περισσότερα για τον εαυτό σου παρά για τις γυναίκες
Τις τελευταίες τρεις ή τέσσερις δεκαετίες, ο κινηματογράφος και η τηλεόραση έχουν δημιουργήσει ολόκληρους κόσμους γύρω από τεχνολογίες και εφευρέσεις που κάποτε έμοιαζαν αδιανόητες. Η φαντασία των σεναριογράφων έχει πολλές φορές προηγηθεί της επιστήμης, κάνοντάς μας να αναρωτιόμαστε: θα μπορούσαν άραγε όλα αυτά να γίνουν κάποτε πραγματικότητα; Κάποιες από αυτές τις τεχνολογίες έχουν ήδη αρχίσει να παίρνουν μορφή. Άλλες παραμένουν μακρινά σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Και ίσως ορισμένες να προλάβουμε να τις δούμε να υλοποιούνται.
Με αυτή την αφορμή, απευθυνθήκαμε σε αναγνώστες της αθηΝΕΑς, ανθρώπους με διαφορετικές επαγγελματικές διαδρομές, εμπειρίες και ενδιαφέροντα, και τους ζητήσαμε να διαλέξουν μία τεχνολογία από τον κόσμο του κινηματογράφου ή της τηλεόρασης που θα ήθελαν να υπάρχει ήδη.
Ποια θα επέλεγαν και γιατί; Πώς θα την αξιοποιούσαν στην καθημερινότητα ή στη δουλειά τους; Θα τους επέτρεπε να ξεπεράσουν έναν προσωπικό περιορισμό, να αντιμετωπίσουν ένα πρακτικό πρόβλημα ή να προσφέρουν κάτι ουσιαστικό στους άλλους;
Οι απαντήσεις τους αποκαλύπτουν όχι μόνο το πώς φανταζόμαστε το τεχνολογικό μέλλον, αλλά και τι θα θέλαμε να αλλάξουμε στο παρόν.
Φυτεύοντας την Ενσυναίσθηση
Θα διάλεγα την εμφύτευση σκέψης από το «Inception». Θα το χρησιμοποιούσα για να φυτέψω την αισθητική και την ενσυναίσθηση ως απαραίτητα στοιχεία στη ζωή του ανθρώπου – όχι σαν πολυτέλεια ή επιφανειακή λεπτομέρεια, αλλά σαν κάτι βασικό στην καθημερινότητά του.
Πιστεύω πως όταν κάποιος μεγαλώνει μέσα σε καλά σχεδιασμένους χώρους, αντικείμενα και εικόνες, αλλάζει και ο τρόπος με τον οποίο σκέφτεται και αισθάνεται. Αυτό ισχύει ακόμα πιο έντονα στον αστικό ιστό: μια πόλη με προσεγμένο σχεδιασμό, με χώρους που σέβονται τον άνθρωπο και την κλίμακά του, διαμορφώνει διαφορετικούς πολίτες – πιο ευαίσθητους, πιο συνειδητούς, με μεγαλύτερο σεβασμό στον συνάνθρωπο και στο κοινό καλό.
Γι’ αυτό, αν μπορούσα να «φυτέψω» κάτι στο μυαλό των ανθρώπων, θα ήταν ακριβώς αυτό: η ιδέα ότι η αισθητική και η ενσυναίσθηση δεν είναι πολυτέλεια, είναι τρόπος ζωής – και ότι το design, από το πιο μικρό αντικείμενο μέχρι την ίδια την πόλη, μπορεί να κάνει τον κόσμο, αλλά και τους ανθρώπους, καλύτερους.
Βαγγέλης Λιάκος, ιδρυτής των Beet Root
«Αγάπη μου, Συρρίκνωσα τα Ρομπότ!»
Και δεν τα συρρίκνωσα απλώς, τα έκανα πάρα πολύ μικρά, τόσο δα, τοσοδούλικα! Και τι θα μπορούσε άραγε να κάνει μια στρατιά από λιλιπούτεια υπερ-μικροσκοπικά νανο-ρομποτάκια;
Προφανώς δεν θα χρειαζόταν να κολυμπήσει σε μπολ με δημητριακά, αλλά ίσως θα μπορούσε να τρυπώσει στο ανθρώπινο σώμα και να κολυμπήσει στις αρτηρίες μας. Να κάνει μικρές αλλά σημαντικές δουλειές, μεταφορές, επισκευές, διορθώσεις, να λύσει και να δέσει, να κόψει και να ράψει. Να εργαστεί καλύτερα και πιο αποτελεσματικά από ένα φάρμακο και μια ακτινοβολία ή ακόμα να κάνει μια ολόκληρη λεπτή επέμβαση από μέσα, χωρίς καν την ανάγκη για ένα συμβατικό χειρουργείο.
Εμπρός λοιπόν, συρρικνωμένα ρομποτάκια, ώρα για δουλειά!
Ευαγγελία Γιαννοπούλου, δικηγόρος
Το Χέρι και η Μηχανή
Αν μπορούσα να φέρω στην πραγματικότητα μία τεχνολογία από ταινία ή σειρά, θα επέλεγα τον replicator από το «Star Trek»: μια συσκευή που μετατρέπει μια ιδέα σε πραγματικό αντικείμενο.
Ως δημιουργός κοσμημάτων, θα τον αξιοποιούσα σαν ένα νέο είδος «ψηφιακού πάγκου εργασίας». Θα μπορούσα να σχεδιάζω ένα κόσμημα, να βλέπω αμέσως τη μορφή και τις αναλογίες του και να δοκιμάζω διαφορετικές εκδοχές πριν περάσω στην τελική χειροποίητη κατασκευή.
Δεν θα ήθελα όμως να αντικαταστήσει το χέρι του δημιουργού. Το αντίθετο. Θα ήθελα η τεχνολογία να μου δίνει περισσότερη ελευθερία για πειραματισμό, ενώ η τελική επαφή με το μέταλλο, την υφή και τις μικρές ατέλειες να παραμένει ανθρώπινη. Γιατί εκεί, κατά τη γνώμη μου, βρίσκεται η ψυχή ενός κοσμήματος.
Βασιλική Σκόπη, κοσματοποιός
Matrix στην Τάξη!
Εγώ και τα gadget ζούμε σε διαφορετικούς πλανήτες. Δεν γνωρίζουμε πράγματα ο ένας για τον άλλο, δεν αναγνωριζόμαστε. Τα βελάκια ύπνου όμως που εκτοξεύονται από το Wrist-Mounted Dart Gun του James Bond, στην ταινία «Moonraker», είναι η πιο άμεση και δραστική λύση για να σταματήσει την πολυλογία ο εκνευριστικός συνάδελφος.
Όπως και το θρυλικό δαχτυλίδι-κάμερα (signet ring-camera) που χρησιμοποίησε (πάλι) ο James Bond στην ταινία «A View to a Kill», για να εντοπίζουμε ρατσιστικές και άλλες κακοποιητικές συμπεριφορές στον χώρο εργασίας ή και σε εξωτερικούς χώρους [εδώ θα είχαμε ένα πρόβλημα με την αυστηρή νομοθεσία περί προστασίας προσωπικών δεδομένων (GDPR), αλλά θα άξιζε τον κόπο μια προσπάθεια!] ή για να κατασκοπεύσουμε με δεξιοτεχνία τον άπιστο σύντροφο (λιγότερο παράνομο).
Και μήπως ήρθε η ώρα να κάνουμε delete στην παπαγαλία; Το Matrix-Style Learning: μια ασφαλής, sci-fi κάσκα που «φορτώνει» γνώσεις και skills απευθείας στον εγκέφαλο θα αντικαθιστούσε τα βαρετά εγχειρίδια, θα μας μετέφερε live στην Αρχαία Αθήνα κάνοντας δεξίωση (χειραψία) με τον Σωκράτη και θα αποκαθιστούσε κάποιες γεωγραφικές και κοινωνικές ανισότητες, χωρίς να υποκαταστήσει φυσικά την απόλαυση της λογοτεχνικής ανάγνωσης!
Κατερίνα Τζαβάρα, συγγραφέας, εκπαιδευτικός
Η Τέχνη της Λήθης
Ήταν πριν σχεδόν από 30 χρόνια, όταν ο Agent K στην ταινία «Men in Black» μας σύστησε το Neuralyzer, μια συσκευή διαγραφής μνήμης, με περαιτέρω δυνατότητα «εμφύτευσης» νέας εναλλακτικής ιστορίας στον νου του θύματος.
Και όσο σήμερα αναζητούνται τρόποι ενίσχυσης της μνήμης, καθώς η καλή μνήμη φαίνεται να συνδέεται με μεγαλύτερη ευφυΐα, οξυδέρκεια και καλύτερη ποιότητα ζωής, μήπως μια flash συσκευή διαγραφής συγκεκριμένων γεγονότων από τη μνήμη του ανθρώπου θα αντικαθιστούσε τη δύσκολη τέχνη της λήθης;
Το μυαλό θα απέβαλλε περιττές πληροφορίες, η μνήμη μας θα αποκτούσε την ευελιξία που χρειάζεται για επανασυνδυάσει τις εμπειρίες με νέους τρόπους, τα αρνητικά συναισθήματα θα εξασθενούσαν, οι αγχωτικές καταστάσεις θα ήταν σε αποδρομή και, τελικά, ίσως βιώναμε, με το πάτημα ενός κουμπιού, μια εμπειρία εντελώς μεταμορφωτική!
Ευαγγελία Δούμα, αστυνομική διευθύντρια του Νομού Σερρών
Μέσα στην Ταινία
Θα ήθελα να υπάρχει ήδη η τεχνολογία από την ιδιοφυή και αρκετά προφητική θα έλεγα ταινία κινουμένων σχεδίων «The Congress» του Ari Folman (2013), που περιγράφει με κριτικό τρόπο μια μελλοντική δυστοπία. Στην ταινία αυτή, όπου το love action υποχωρεί τελικά στον κόσμο του animation, η ψηφιακή τεχνολογία μπορεί να μεταφέρει την ταυτότητα και την εικόνα ενός ανθρώπου σε έναν νέο, εικονικό κόσμο.
Στο πλαίσιο του ANIMASYROS θα μπορούσαμε να την αξιοποιήσουμε για να δημιουργήσουμε μια νέα μορφή συμμετοχικού animation: ο θεατής θα μπορούσε να ψηφιοποιεί τον εαυτό του και να «μπαίνει» σε πραγματικό χρόνο μέσα σε μια ταινία, όχι απλώς ως παρατηρητής/θεατής, αλλά ως χαρακτήρας κινουμένων σχεδίων.
Για παράδειγμα, με την εφαρμογή αυτή θα ήταν εφικτό να διοργανώνουμε εικαστικές περιηγήσεις στην ιστορία της Ερμούπολης ή να μεταφέρουμε κλασικές ιστορίες του νησιού της Σύρου σε εντελώς διαφορετικά σύμπαντα με ευελιξία και σχετική ρευστότητα στον χώρο και στον χρόνο. Θα ήταν μια τεχνολογία που θα έφερνε ακόμη πιο κοντά τον κινηματογράφο με την τέχνη του animation και τη δημόσια ιστορία με μια πολύ προσωπική, immersive εμπειρία του κοινού.
Βασίλης Κ. Καραμητσάνης, πρόεδρος ANIMASYROS
Χωρίς Χαμένες Λέξεις
Ο Οικουμενικός Μεταφραστής του «Star Trek» θα ήταν για μένα ένα εργαλείο με βαθιά νομική σημασία. Ως νομικός που εκπροσωπώ εδώ και χρόνια ξένους πελάτες, μιλώντας μαζί τους σε 3 διεθνείς γλώσσες, θα πω μετά βεβαιότητας ότι η γλώσσα, εκτός από μέσο επικοινωνίας, είναι και προϋπόθεση άσκησης δικαιωμάτων. Το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη και η πραγματική δικαστική προστασία προϋποθέτουν κατανόηση.
Με μια τέτοια τεχνολογία, όπου κάθε άνθρωπος θα μπορούσε να μιλά και να ακούει στη μητρική του γλώσσα, η δουλειά μου θα γινόταν ευκολότερη, ο πελάτης θα καταλάβαινε σε πραγματικό χρόνο κάθε όρο και κάθε διαδικασία και θα αποφάσιζε με πλήρη επίγνωση σε πολύ πιο σύντομο χρονικό διάστημα, ενώ παράλληλα θα ενισχύονταν η εμπιστοσύνη στους θεσμούς και η ισότιμη πρόσβαση στη δικαιοσύνη.
Αναστασία Ακριτίδου, δικηγόρος, νομική σύμβουλος ESG, ιδρύτρια Law Τo Impact
Pause στον Χρόνο
Αν μπορούσα να φέρω στην πραγματική ζωή μία «τηλεοπτική» τεχνολογία, θα διάλεγα τη διαστολή του χρόνου. Να μπορώ να «παγώνω» τον χρόνο βάζοντας μια φωνή, όπως η κυρία στο 1ο επεισόδιο του «Twilight Zone», που είχα δει μικρός («A Little Peace and Quiet»), ώστε να βρίσκω επιτέλους χώρο για όλες τις καθημερινές ασχολίες που συνεχώς αναβάλλω.
Να βγω επιτέλους για τρέξιμο, να τελειώσω κάτι που έχω αφήσει στη μέση εδώ και εβδομάδες, να δω τους φίλους μου από κοντά αντί να τα λέμε μόνο με μηνύματα. Αυτή θα ήταν η απόλυτη λύση στο πρόβλημα του χρόνου. Ή μπορεί και όχι.
Αν ήξερα ότι μπορώ ανά πάσα στιγμή να δημιουργήσω επιπλέον χρόνο, μάλλον η διαχείρισή του θα παρέμενε εξίσου κακή και ίσως τελικά να τα μετέθετα όλα για αργότερα. Κάτι τέτοια σκέφτομαι και πάλι πέρασε η ώρα…
Στέλιος Καραογλανίδης, δημοσιογράφος
Ο Χρόνος Έχει Ρίζες
Αν μπορούσα να αποκτήσω μία τεχνολογία, θα διάλεγα χωρίς δεύτερη σκέψη το TARDIS του «Doctor Who», τη μηχανή που ταξιδεύει στον χώρο και στον χρόνο.
Θα το προσγείωνα δίπλα σε μια αιωνόβια ελιά και θα ακολουθούσα τη ζωή της ανάποδα. Θα την έβλεπα νέα, θα γνώριζα εκείνον που τη φύτεψε, θα δοκίμαζα το λάδι της. Και μετά, αιώνα τον αιώνα, θα επέστρεφα στο σήμερα και θα συνέχιζα στο μέλλον.
Κάποτε ένας ηλικιωμένος ελαιοκαλλιεργητής μού είπε: «Να ακούς τα δέντρα. Εμείς τα βρήκαμε και θα τα αφήσουμε. Αυτά ξέρουν καλύτερα από εμάς».
Ως παιδί ήθελα μια μηχανή για να ταξιδεύω στον χρόνο. Ως ενήλικας ανακάλυψα γιατί τη χρειάζομαι: για να δω και να ακούσω την ιστορία ενός δέντρου.
Οδυσσέας Βλαχάβας, ελαιολόγος
Γιατί η Μνήμη δεν Είναι Κάμερα
Αν μπορούσα να διαλέξω μία τεχνολογία από σειρά, θα ήθελα το Grain από το επεισόδιο «The Entire History of You» του «Black Mirror»: ένα εμφύτευμα που καταγράφει όσα βλέπουμε και ακούμε και μας επιτρέπει να τα ξαναβλέπουμε ακριβώς όπως συνέβησαν.
Κυρίως γιατί η μνήμη μας δεν είναι κάμερα. Κρατάει πράγματα, ξεχνάει άλλα, αλλάζει λεπτομέρειες και, πολλές φορές, αυτό που θυμόμαστε έχει περάσει μέσα από το φίλτρο του συναισθήματος και της δικής μας ερμηνείας.
Θα είχε τρομερό ενδιαφέρον να μπορούμε να δούμε τι πραγματικά συνέβη και να το συγκρίνουμε με την ιστορία που έχουμε δημιουργήσει μέσα μας γι’ αυτό. Πόσες παρεξηγήσεις θα βλέπαμε διαφορετικά; Πόσες βεβαιότητες θα αναθεωρούσαμε; Και πόσα πράγματα θα ανακαλύπταμε τελικά για εμάς τους ίδιους;
Ως εργαλείο αυτογνωσίας θα μπορούσε να είναι συναρπαστικό. Με έναν βασικό όρο όμως: να ξέρουμε πότε να πατάμε stop. Γιατί το ζητούμενο δεν είναι να ξαναζούμε το παρελθόν, αλλά να το κατανοούμε καλύτερα και να προχωράμε.
Μαρία Μπούτρη, σύμβουλος ψυχικής υγείας
Ένα Θαύμα σε Μηχανή
Στα χρόνια της εφηβείας, τα καλοκαίρια της δεκαετίας του ’90, φιλοξενήσαμε στο σπίτι μας, στις φτωχογειτονιές της Πολίχνης, παιδιά από τη Λευκορωσία του Τσερνόμπιλ και από την εμπόλεμη Βοσνία. Θυμάμαι τα παιδιά να κατεβαίνουν από τα πούλμαν κρατώντας έναν ιατρικό φάκελο παραμάσχαλα. Άλλα είχαν καρκίνο, άλλα σημάδια από εγκαύματα και πληγές, άλλ παραμορφωμένα άκρα και πρόσωπα. Μια εικόνα που κουβαλούσε όλη την ωμή πραγματικότητα των πολέμων και των πυρηνικών καταστροφών.
Ηταν συγκλονιστική εμπειρία. Έκανα νέες φίλες και ευχόμουν για ένα μαγικό μηχάνημα που θα γιάτρευε τις πληγές τους.
Χρόνια μετά, βλέποντας την ταινία επιστημονικής φαντασίας «Elysium» με τους Matt Damon και Jodie Foster, είδα κάποια μηχανήματα, τα Med-Bays, τα οποία εξασφάλιζαν στους πλούσιους άμεση ίαση. Κόλλησα ξανά με την ιδέα να υπήρχε τεχνολογία που να θεραπεύει παιδιά. Να υπάρχει ένα τέτοιο μηχάνημα που να διορθώνει τα τραύματα της νέας γενιάς, επουλώνοντας τις πληγές που αφήνουν πίσω τους τα λάθη των προγόνων.
Μαρία Πασχαλίδου, κλινική ψυχολόγος
Το Απρόοπτο Έχει Spoiler
Θα ήθελα να υπάρχει η τεχνολογία πρόβλεψης και διαχείρισης σε πραγματικό χρόνο που βλέπουμε στο «Minority Report», όχι για να προβλέπουμε εγκλήματα, αλλά για να προλαβαίνουμε τα προβλήματα.
Στη δουλειά μου, στα μεγάλα αθλητικά events, ένα μικρό πρόβλημα μπορεί να δημιουργήσει ένα ολόκληρο ντόμινο και να αλλάξει την εικόνα μιας διοργάνωσης: ένα μποτιλιάρισμα, μια καθυστέρηση πτήσης, ένα τεχνικό πρόβλημα, μια ξαφνική αλλαγή στις καιρικές συνθήκες ή στο πρόγραμμα μπορεί να επηρεάσει χιλιάδες ανθρώπους. Θα ήθελα ένα σύστημα που να «βλέπει» όλα τα δεδομένα: κίνηση, καιρό, πτήσεις, κυκλοφοριακό, πλήθη, πρόγραμμα αγώνων και να μου λέει λίγα λεπτά νωρίτερα τι πρόκειται να πάει στραβά.
Γιατί στα mega events δεν σχεδιάζεις μόνο για όσα ξέρεις. Σχεδιάζεις και για όσα δεν μπορείς ακόμη να προβλέψεις.
Στάθης Ταλιατούδας, senior manager διεθνών εκδηλώσεων μεγάλης κλίμακας
Καφές με τη Φρίντα Κάλο
«To boldly go where no one has gone before». Είναι η φράση που συγκινεί κάθε «τρέκι», κάθε φίλο του «Star Trek». Η σειρά ενέπνευσε τεχνολογίες που χρησιμοποιούμε καθημερινά, όπως τα κινητά τηλέφωνα, τα τάμπλετ και τη μετάφραση σε πραγματικό χρόνο.
Η αγαπημένη μου συνέχεια είναι το «Star Trek: The Next Generation», με καπετάνιο τον Ζαν-Λυκ Πικάρ. Η τεχνολογία που πάντα με γοήτευε –και που περιμένω με ανυπομονησία– είναι το Holodeck: ένας χώρος πλήρους εμβύθισης, όπου ολογράμματα, πεδία δυνάμεων και «αναπαραγωγείς» ύλης δημιουργούν διαδραστικά περιβάλλοντα.
Θα έμπαινα στο Casa Azul, το σπίτι της Φρίντα Κάλο, για να συζητήσω μαζί της. Θα περπατούσα στην αρχαία Αθήνα και θα μιλούσα με τον Επίκουρο στον Κήπο του. Θα έβλεπα από κοντά τον Μέγα Αλέξανδρο στη μάχη της Ισσού, το 333 π.Χ.
Όπως θα έλεγε και ο Πικάρ: «Engage!».
Επαμεινώνδας Χριστοφιλόπουλος, επικεφαλής της Έδρας UNESCO για την Έρευνα του Μέλλοντος (ΙΤΕ) | πρόεδρος του MOMus
Αθανασία.exe
Στο «Transcendence», η ψηφιοποίηση της ανθρώπινης συνείδησης οδήγησε στη δημιουργία μιας παντοδύναμης οντότητας που γρήγορα ξέφυγε από κάθε έλεγχο. Αν αυτή η τεχνολογία υπήρχε σήμερα, ιδανικά θα μπορούσε να αξιοποιηθεί ως «κιβωτό» διάσωσης της κορυφαίας ανθρώπινης διανόησης, με σκοπό την επίλυση παγκόσμιων κρίσεων, όπως η κλιματική αλλαγή.
Ωστόσο, το όραμα αυτό αποκτά σήμερα μια τρομακτική επικαιρότητα. Με τους επικεφαλής των μεγαλύτερων τεχνολογικών κολοσσών να προειδοποιούν πλέον ανοιχτά για τον κίνδυνο «απόδρασης» της τεχνητής νοημοσύνης εκτός των ορίων ασφαλείας μας, το έργο μοιάζει προφητικό.
Σε έναν κόσμο όπου η νοημοσύνη των μηχανών απειλεί να αυτονομηθεί, το πραγματικό στοίχημα δεν είναι η ψηφιακή μας αθανασία. Είναι το αν μπορούμε να διασφαλίσουμε ότι η υπέρτατη γνώση θα παραμείνει ευθυγραμμισμένη με την ανθρώπινη επιβίωση, πριν μετατραπεί σε δυνάστη μας.
Στέλλα Καραπυλάφη, εκπαιδευτικός πληροφορικής
Τηλεμεταφορά Ζωής
Αν μπορούσα να φέρω μία τεχνολογία από την οθόνη στην πραγματική ζωή, θα διάλεγα την τηλεμεταφορά – τον transporter του «Star Trek».
Τη δυνατότητα να βρίσκεσαι μέσα σε δευτερόλεπτα εκεί όπου πραγματικά χρειάζεται ή θέλεις να είσαι. Θα τον χρησιμοποιούσα, φυσικά, για να κερδίσω πίσω τις αμέτρητες ώρες που χάνονται στις μετακινήσεις – στην κίνηση, στα ταξίδια, στα αεροδρόμια. Χρόνο πραγματικό και διαθέσιμο, για να τον αξιοποιεί ο καθένας σε ό,τι έχει αξία για εκείνον.
Ως γιατρός όμως θα ήθελα να τον δω και κάπου αλλού: εκεί όπου η απόσταση μπορεί να γίνει εμπόδιο στη φροντίδα. Ένας άνθρωπος που νοσεί ή βρίσκεται σε ανάγκη να μπορεί, μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, να βρίσκεται εκεί όπου υπάρχει η βοήθεια που χρειάζεται.
Γιατί τελικά η τεχνολογία που θα ήθελα περισσότερο δεν είναι απλώς εκείνη που νικά την απόσταση. Είναι εκείνη που μας επιστρέφει χρόνο – και, κάποιες φορές, μπορεί να μας χαρίζει και ζωή.
Ευανθία Μπότσα, παιδίατρος
DeLorean με Όπισθεν
Μια υπερδύναμη που πάντα ήθελα να είχα είναι να μπορώ να ταξιδεύω στον χρόνο. Η τεχνολογία ή η εφεύρεση, ενδεχομένως, που θα το καθιστούσε δυνατό, θα ήταν μια μηχανή του χρόνου, σαν το αυτοκίνητο DeLorean στην ταινία «Back to the Future», μόνο που στην περίπτωσή μου θα επιθυμούσα αναδρομές στο παρελθόν και όχι στο μέλλον.
Θα με γοήτευε ένα ταξίδι σε περασμένες εποχές και σε πολιτισμούς που υπάρχουν πια μόνο σε εικόνες βιβλίων. Θα έβρισκα πολύ συναρπαστικό το να γνωρίσω και να συνομιλήσω με διαφορετικούς ανθρώπους από την Αρχαία Ελλάδα και τα χρόνια του Χριστού μέχρι την Αναγέννηση και τη νεότερη ιστορία, βλέποντας και τη Γη και τον κόσμο από άλλη σκοπιά, με άλλη ματιά.
Ειρήνη Ματζάκου, επιστήμονας της πληροφορικής
Μποτιλιάρισμα; Πετάω!
Έλα, ρε φίλε, τι κάνουν πρωινιάτικα Δευτέρα. Πάλι σκάβουν; Περίμεναν να γυρίσει ο κόσμος από τις διακοπές για να σκάψουν τον δρόμο; Αύγουστο που λείπαμε όλοι τι έκαναν;
Ωραία! Κάθεσαι και βλέπεις τα φανάρια να αλλάζουν χρώματα και εσύ εκεί, κολλημένος. Δεν μπορούσαμε να έχουμε αυτοκίνητα που πετάνε, όπως σε εκείνη την ταινία με τον τρελό καθηγητή, με το περίεργο μαλλί, το «Back to the Future»; Να μπαίνεις στο αμαξάκι σου και να ακούς «θα πετάξουμε σε ύψος τόσων χιλιάδων ποδιών» και ούτε κίνηση ούτε τίποτα.
Θέλετε να σκάψετε τον δρόμο; Σκάψτε τον! Θέλετε να κάνετε πορεία; Περάστε, παρακαλώ! Βέβαια, με την τύχη που έχω, κάποιος θα αποφάσιζε να διπλοπαρκάρει έξω από το μπαλκόνι του…
Έλα ξεκόλλα, πράσινο έγινε!
Παναγιώτης Μιχαλόπουλος, επιχειρηματίας
Βουτιά στο Κάδρο
Ως άνθρωπος με ιδιαίτερη αγάπη για τη φωτογραφία, θα επέλεγα μια τεχνολογία άμεσα συνυφασμένη με αυτήν, η οποία μου προκάλεσε έντονο προβληματισμό σχετικά με τη φύση της μνήμης και της ανθρώπινης εμπειρίας. Αναφέρομαι στη σειρά «Black Mirror» και στο επεισόδιο «Eulogy», όπου παλιές φωτογραφίες μετασχηματίζονται σε τρισδιάστατα, βιωματικά περιβάλλοντα, επιτρέποντας στον χρήστη να εισέρχεται στο οπτικό τους περιεχόμενο και να ανασυνθέτει μνήμες που έχουν αλλοιωθεί ή εξασθενήσει με την πάροδο του χρόνου.
Θα αξιοποιούσα την τεχνολογία αυτή ως προηγμένο μέσο διατήρησης, ανάκλησης και ερμηνείας της προσωπικής και συλλογικής μνήμης. Η ιδιαίτερη αξία της έγκειται στη μετατροπή της φωτογραφίας από στατικό τεκμήριο σε δυναμικό πεδίο βιωματικής ανασύνθεσης του παρελθόντος. Έτσι, θα μπορούσαμε όχι μόνο να επαναβιώνουμε προσωπικές στιγμές, αλλά και να προσεγγίζουμε βιώματα άλλων ανθρώπων, αποκτώντας μια βαθύτερη, σχεδόν ενσώματη σχέση με τη μνήμη, τον χρόνο και την ιστορία.
Απόστολος Τρανουλίδης, φωτογράφος
Διαβάστε επίσης στην αθηΝΕΑ:
Βλέπουμε το Μέλλον Κοιτάζοντας την Ιαπωνία;
