Σε μια εποχή διαρκούς συνδεσιμότητας, το «ανήκειν» αναζητά νέα, αναλογική μορφή. Μικρές κοινότητες σχηματίζονται γύρω από κοινές δραστηριότητες –τρέξιμο, βιβλία, φαγητό– θυμίζοντάς μας ότι η πιο ουσιαστική δικτύωση συμβαίνει όταν όταν χάνεται το σήμα.
Κάθε Δευτέρα λαμβάνω ειδοποίηση στο κινητό μου με εβδομαδιαία ενημέρωση για τον χρόνο που δαπανώ μπροστά στην οθόνη του. Υπάρχουν φορές που ο μέσος όρος μπορεί να φτάνει τις τέσσερις ώρες ημερησίως. Τέσσερις ώρες σκρολάροντας, κοινοποιώντας, «μιλώντας» μέσα από την οθόνη.
Οι φίλοι μου είναι πολλοί. Πολλά chats, διαφορετικές ομάδες στο Messenger, άλλες στο Instagram και στο WhatsApp. Κάποια άτομα είναι μέλη σε περισσότερες από μία ομάδες. Λαμβάνουν το ίδιο μήνυμα δύο φορές. Σχολιάζουν διαφορετικά, αναλόγως τη σύσταση της ομάδας. Με αυτή την αλληλεπίδραση έχω συνεχώς «παρέα».
Μένοντας στην Αθήνα, συνειδητοποίησα πως ο χρόνος που καταναλώνουν οι κάτοικοι μόνοι τους είναι τεράστιος. Το πρωί στο φανάρι που διασχίζω πεζή, όλα τα αυτοκίνητα μετακινούν μόνο ένα άτομο – τον οδηγό. Στους δρόμους όλοι κυκλοφορούν με ακουστικά και στα ΜΜM όλοι είναι σκυμμένοι στην οθόνη τους. Στην εταιρεία που εργάζομαι, για λόγους ασφαλείας, δεν έχουμε πρόσβαση σε κανάλι κοινωνικής δικτύωσης, πλατφόρμα email ή παραγωγής βίντεο. Διασχίζοντας τους διαδρόμους, από τις ανοιχτές πόρτες των γραφείων φαίνονται όλοι σκυμμένοι στο κινητό τους.
Για να μιλήσω και να συναντήσω από κοντά όλους αυτούς τους ανθρώπους, φίλους από τα διάφορα apps ή συναδέλφους, θα πρέπει να το έχω προγραμματίσει μέρες ή εβδομάδες πριν. Για κάποιους είμαι αλλόκοτα εξωστρεφής όταν τους ζητάω να βγούμε για afterwork.
Οι νέοι μου φίλοι στην Αθήνα είναι πολύ «Αθηναίοι» για να είναι αυθόρμητοι. Όλοι έχουν το πρόγραμμά τους, με τον χρόνο να αποκτά άλλη σημασία. Χρόνος ως μέσο ρουτίνας, κενός χωρίς ουσία.
Το τελευταίο διάστημα, η βιομηχανία της ευεξίας έχει μεταφέρει τον όρο της αποτοξίνωσης και στον ψηφιακό κόσμο, δημιουργώντας μια νέα τάση κοινωνικής συναναστροφής.
Ψηφιακή Αποσύνδεση
Η ανάγκη για σύνδεση στον πραγματικό κόσμο και αποσύνδεση από τα ψηφιακά μέσα δεν είναι μόνο δική μου. Το τελευταίο διάστημα, η βιομηχανία της ευεξίας έχει μεταφέρει τον όρο της αποτοξίνωσης και στον ψηφιακό κόσμο, δημιουργώντας μια νέα τάση κοινωνικής συναναστροφής. Με νέες κοστολογημένες υπηρεσίες προσφέρουν την επαφή με τον πραγματικό κόσμο που αποζητάμε –όπως, για παράδειγμα, στην τουριστική βιομηχανία, με τις υπηρεσίες concierge που «κρατάνε» το κινητό μακριά σου– αλλά και με καινούργιες εμπειρίες που ενισχύουν την κοινωνικότητα, την αίσθηση του «ανήκειν», με κοινό περιεχόμενο και θεματικές.
Μια τέτοια περίπτωση είναι οι δρομικές ομάδες που δημιουργούνται από καφέ, bar και πιτσαρίες. Η νέα αυτή τάση −που ξεκίνησε από το εξωτερικό, υιοθετήθηκε στην Αθήνα και τώρα παρατηρείται και στη Θεσσαλονίκη− προσελκύει όλο και περισσότερους συμμετέχοντες –όχι απαραίτητα θαμώνες−, οι οποίοι συναντιούνται αποζητώντας δραστηριότητα και ψυχαγωγία.
Το «ανήκειν» γίνεται όχι μόνο εμπειρία, αλλά και στρατηγικό εργαλείο.
Η Αίσθηση του «Ανήκειν»
Η ιδέα του να δημιουργείς κοινότητες προκειμένου να ενισχύσεις το brand της εταιρείας, δεν είναι νέα μέθοδος marketing. Το «ανήκειν» γίνεται έτσι όχι μόνο εμπειρία, αλλά και στρατηγικό εργαλείο. Το δρομικό κίνημα, για παράδειγμα, έβγαλε στους δρόμους πολλές εταιρίες, οι οποίες με τα running teams ενίσχυσαν τις σχέσεις των εργαζόμενων, προσέλκυσαν νέους υποστηρικτές και συνέδεσαν το brand με τον συμμετέχοντα. Ωστόσο, σε αυτή την περίπτωση, δεν μιλάμε για τη χαρά που σου προσφέρει η άθληση, αλλά για τη χαρά που σου προσφέρει η συμμετοχή και η συναναστροφή. Αφήνω το κινητό για λίγο, κάνω κάτι ομαδικό και γνωρίζω, επικοινωνώ με καινούργιο κόσμο.
Στην Ελλάδα, η πιτσαρία Pizzeria Cafeteria Armando, με συνιδιοκτήτη τον influencer Γιώργο Λέντζα, στον Κεραμεικό, βρήκε έναν έξυπνο τρόπο να συνδέσει τους χορηγούς του συνιδιοκτήτη με τη δημοφιλία του στα social media και να δημιουργήσει την ομάδα offline.
«Ελάτε να τρέξουμε παρέα, θα έχει fun και μετά πάμε όλοι μαζί για πίτσα και μπίρα». Η ανάγκη αυτή για κοινές δραστηριότητες −με έμμεσο κέρδος για τους διοργανωτές− έχει βρει μεγάλο αντίκρισμα. Αποτέλεσμα της θετικής απήχησης, να προσφέρονται επιπλέον υπηρεσίες strolling με χαλαρό τρέξιμο δοκιμάζοντας λιχουδιές από τους νέους, hyped φούρνους-καφέ που έχει γεμίσει η Αθήνα. Το ίδιο και στη Θεσσαλονίκη, το καφέ philia, το spot της πλατείας Ναυαρίνου που συγκεντρώνει αρκετό κόσμο καθημερινά –ειδικά αυτούς που αρέσκονται στο να βγάζουν ωραίες φωτογραφίες−, επινόησε το run club runwithfriends που τρέχει στην Παραλία της Θεσσαλονίκης.
Kαι δεν είναι μόνο το τρέξιμο. Ασχολίες όπως η κεραμική, οι πωλήσεις color books, mandala και diamond paintings έχουν επίσης αυξηθεί – «αφήνω το κινητό και ξεκουράζομαι». Αλλά κι εκεί η απασχόληση είναι μοναχική. Στη θεματική της τέχνης και διανόησης, για παράδειγμα, στη νέα αυτή τάση εμφανίζονται οι λέσχες ανάγνωσης, που δημιουργούνται ψηφιακά, ορίζουν το βιβλίο και το σημείο συνάντησης για τη συζήτησή τους και έτσι νέοι άνθρωποι, άγνωστοι μέχρι εκείνη τη στιγμή, συνδέονται μεταξύ τους με νέα-κοινά ενδιαφέροντα. Η περίπτωση της δράσης «Έγκλημα και Λαιμαργία» συνδυάζει σχολιασμό αστυνομικών βιβλίων και γαστρονομία σε διαφορετικά εστιατόρια της Αθήνας.
Μπορεί όλες αυτές οι ομάδες να συνδέονται και να ενημερώνονται ψηφιακά, μπορεί να γεμίζουν στη συνέχεια stories που προβάλλουν την ατμόσφαιρα της εμπειρίας που βίωσαν τρώγοντας πίτσα με paloma και matcha latte, ωστόσο είναι σίγουρο πως αυτή η αλληλεπίδραση πραγματοποιείται με φυσική παρουσία. Όπως την ξέρουμε.
Μιλάς και διασκεδάζεις χωρίς να σκρολάρεις στο κινητό σου, συμμετέχεις και αποτελείς μέλος ενός νέου team chat – αυτή τη φορά χωρίς ειδοποιήσεις.
Διαβάστε επίσης στην αθηΝΕΑ:
Η Ζωή Μετά τη Γέννα: Νέες Μητέρες εν Δράσει
