Οι εικόνες από τα σύνορά μας δεν αφήνουν καμία αμφιβολία ότι βρισκόμαστε σε εξαιρετικά δύσκολη θέση. Όσο η κατάσταση στην εξ ανατολών γειτονιά μας παραμένει προβληματική, τόσο πιο ελκυστική θα μοιάζει η Ευρώπη και τόσο περισσότεροι άνθρωποι θα προσπαθούν να φτάσουν σ’ αυτήν, με την ελπίδα μιας καλύτερης ζωής. Το ερώτημα είναι, τι μπορούμε να κάνουμε εμείς για αυτό.
Όμως, το ερώτημα αυτό δεν είναι ένα ερώτημα μόνο για την Ελλάδα. Είναι ένα ερώτημα, πρωτίστως, για την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία έχει κάνει τα τελευταία χρόνια ό,τι μπορεί για να αποφύγει να πάρει μια ξεκάθαρη θέση.
Προκειμένου μάλιστα να αποφύγει να δώσει μια ξεκάθαρη απάντηση, συμμετέχει στο παζάρι του Recep Tayyip Erdogan, ακόμα κι όταν αυτό εξελίσσεται σε ωμό εκβιασμό. Είναι διατεθειμένη να δίνει χρήματα για να κρατά το πρόβλημα έξω από το ραντάρ της, στις “παρυφές” του ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Να κλείνει τα μάτια σε μια συμφωνία που έχει οδηγήσει σε επίγειες κολάσεις όπως η Μόρια. Να σφυρίζει αδιάφορα απέναντι στις τεράστιες δυσκολίες που δημιουργούνται στο εσωτερικό ενός μέλους της όπως η Ελλάδα, η οποία καλείται να λειτουργήσει μόνη της ως χώρα-ανάχωμα.
Η στάση που αναγκάζεται η ελληνική κυβέρνηση να τηρήσει τα τελευταία εικοσιτετράωρα είναι μια στάση σκληρή. Δυσκολεύομαι να καταλάβω πώς κάποιοι επιχαίρουν για τις εξελίξεις, νιώθοντας δικαιωμένοι και κραυγάζοντας πολεμικές ιαχές. Δεν ξέρω, όμως, αλήθεια τι άλλη εναλλακτική έχει η Αθήνα. Όποτε ο Erdogan, τον οποίο με το αζημίωτο επιφορτίσαμε να κρατά τις πύλες κλειστές, κρίνει ότι τον συμφέρει να τις ανοίγει, η πίεση θα γίνεται αφόρητη και κάπως θα πρέπει να αντιδρούμε, όσο το ευρωπαϊκό αυτό ζήτημα παραμένει, στην πράξη, ελληνικό.
“Κάθε πολιτισμός κρίνει αναγκαίο το να διαπραγματευτεί με τις δικές του αξίες” – το άκουσα κάπου και το σημείωσα. Η επίσκεψη του πρωθυπουργού στον Έβρο με την ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχω την ελπίδα ότι θα τους φέρει προ των ευθυνών τους σε σχέση με την υπεράσπιση των αξιών μιας ολόκληρης ηπείρου, αλλά και προ των ευθυνών τους απέναντι σε ένα μέλος τους που καλείται να σηκώσει μόνο του την πίεση για όλους τους υπόλοιπους. Λέω ελπίδα, γιατί αυτή πεθαίνει τελευταία.
