Εν αναμονή των αποτελεσμάτων της σημερινής συνεδρίασης του Eurogroup, από την οποία η ελληνική κυβέρνηση διατηρεί υψηλές προσδοκίες όσον αφορά το ζήτημα του χρέους, αξίζει να αναλογιστούμε για λίγο τη σύνθετη θέση της Γερμανίας επί του θέματος.
Από τη μία, ο Wolfgang Schäuble διαμηνύει ότι δεν πρέπει να περιμένουμε πολλά, αποκλείοντας ενδεχόμενο μείωσης του χρέους, επιμήκυνσης του χρόνου αποπληρωμής των δανείων, αλλά και εξαγοράς των δανείων του ΔΝΤ από τον ESM. Στην ουσία επιμένει ότι αν η Ελλάδα τρέξει με ρυθμούς ανάπτυξης γύρω στο 3%, τότε το χρέος θα μπει σε βιώσιμη τροχιά ούτως ή άλλως.
Την πρόβλεψη αυτή τη βασίζει στην εκτίμηση ότι η Ελλάδα θα εφαρμόσει ξαφνικά με μεγάλη ταχύτητα τολμηρές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, σε τέτοιο μάλιστα βαθμό που ο θετικός τους αντίκτυπος στην οικονομία θα υπερκαλύψει τις αρνητικές επιπτώσεις των περιοριστικών δημοσιονομικών μέτρων που έχουν συμφωνηθεί.
Το ΔΝΤ, δικαίως, εκτιμά ότι είναι μάλλον απίθανο η Ελλάδα να μεταμορφωθεί σε πρωταθλητή μεταρρυθμίσεων εν μία νυκτί, έτσι δεν θεωρεί ρεαλιστικό το σενάριο Schäuble – στοιχηματίζω μάλιστα ότι και ο ίδιος δεν το πολυπιστεύει και το χρησιμοποιεί καθαρά ως διαπραγματευτικό εργαλείο.
Το Ταμείο επιμένει σε συμφωνία μέτρων για το χρέος τώρα, προκειμένου να συμμετάσχει στο ελληνικό πρόγραμμα, η δε συμμετοχή του έχει χαρακτηριστεί απολύτως απαραίτητη για τη συνέχιση του προγράμματος από τον ίδιο τον υπουργό Οικονομικών της Γερμανίας.
Πώς θα καταλήξει το ιδιότυπο αυτό bras de fer; Εξαρτάται τελικά από το αν το ΔΝΤ θα αποδεχθεί μια λιγότερο φιλόδοξη λύση για το χρέος. Γιατί με εκλογές στον ορίζοντα, φοβάμαι ότι η Γερμανία δύσκολα θα βάλει νερό στο κρασί της.
