Τα χθεσινά αποτελέσματα ήταν ιδιαίτερα θετικά για τους Δημοκρατικούς – οι οποίοι, κακά τα ψέματα, είχαν μεγάλη ανάγκη μια κάποια νίκη. Ξεχωρίζει η επικράτηση του Zohran Mamdani, όμως και οι νίκες των κυβερνητών σε Νιου Τζέρσεϊ και Βιρτζίνια έχουν καθεμία τη δική της σημασία. Το γεγονός, δε, ότι πέρασε στην Καλιφόρνια η «Πρόταση 50», με στόχο την αναδιαμόρφωση των πολιτικών γραμμών της πολιτείας προς όφελός τους, αποτελεί ανάχωμα σε παρόμοιες προσπάθειες που κάνουν οι Ρεπουμπλικανοί σε άλλες πολιτείες, με απώτερο σκοπό να διατηρήσουν τον έλεγχο της Βουλής των Αντιπροσώπων στις επόμενες εκλογές – και ακόμη παραπέρα.
Αξίζει να σημειωθεί ότι τα τελικά περιθώρια νίκης των Δημοκρατικών ήταν, κατά κανόνα, καλύτερα από ό,τι προέκυπτε από τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις. Στην Τζόρτζια, πάλι, οι Δημοκρατικοί απέσπασαν αιφνιδιαστικά δύο έδρες από Ρεπουμπλικανούς στο ενεργειακό συμβούλιο της πολιτείας – μια αναμέτρηση που θεωρείται προάγγελος για τις ενδιάμεσες εκλογές του 2026.
Τα αποτελέσματα έχουν επίσης αξία γιατί αφαιρούν λίγο από τον μυστικισμό που περιβάλλει τον Trump τα τελευταία χρόνια – ότι κερδίζει εκλογές επειδή έχει μαγέψει ένα μέρος των ΗΠΑ, ότι έχουν αλλάξει τόσο θεμελιωδώς οι κανόνες του παιχνιδιού και τα εκλογικά σώματα ώστε τίποτα από όσα ξέραμε να μην ισχύει πια, ότι μπορεί να κάνει οτιδήποτε θέλει χωρίς ποτέ να έχει το παραμικρό κόστος.
Ας θυμηθούμε λοιπόν τη βασική αλήθεια της πολιτικής: ότι ασκείται αποτελεσματικά όταν οι εκπρόσωποί μας, καταρχήν, έρχονται να μας συναντήσουν εκεί όπου βρισκόμαστε, αντί να μας κουνάνε από μακριά το δάχτυλο.
Ποτέ μου δεν συμμερίστηκα τη συγκεκριμένη οπτική· ούτε ότι η νίκη του 2024 ήταν νομοτελειακή, ούτε ότι ήταν τόσο εντυπωσιακή ώστε να δείχνει ότι έχουν αλλάξει δραστικά οι κανόνες του παιχνιδιού. Όμως, δεν σας κρύβω ότι είχα αρχίσει να αμφιβάλλω – και το έβρισκα αποπροσανατολιστικό.
Το χθεσινό αποτέλεσμα μας υπενθυμίζει, λοιπόν, ότι ακραίες, παράλογες, πολωτικές πολιτικές εξακολουθούν να έχουν κόστος. Ότι οι ψηφοφόροι κατά κανόνα ενδιαφέρονται πρωτίστως για την οικονομία και την ακρίβεια. Ότι τοπικοί υποψήφιοι που επιτρέπουν στον εαυτό τους να διαφοροποιηθεί από τον «εθνικό κανόνα» ενός κόμματος μπορούν να αξιοποιήσουν νέες συμμαχίες προς όφελός τους. Μας θυμίζει ακόμα ότι η περσινή νίκη του Trump μπορεί να ήταν για μια μεγάλη μερίδα του εκλογικού σώματος λιγότερο ψήφος προτίμησης προς τον ίδιο και περισσότερο τιμωρητική πράξη προς αυτό που εκλήφθηκε ως κατεστημένο.
Το Δημοκρατικό Κόμμα οφείλει να κάνει αυτό που τόσο φοβήθηκε στην προηγούμενη φάση: να αφήσει «χίλια λουλούδια να ανθίσουν», όπως και πρέπει σε μια τόσο ανομοιογενή χώρα.
Τίποτα από αυτά δεν είναι ιδιαίτερα καινούργιο ή μυστικιστικό. Ας θυμηθούμε λοιπόν τη βασική αλήθεια της πολιτικής: ότι ασκείται αποτελεσματικά όταν οι εκπρόσωποί μας, καταρχήν, έρχονται να μας συναντήσουν εκεί όπου βρισκόμαστε, αντί να μας κουνάνε από μακριά το δάχτυλο. Έτσι παίρνουν την ψήφο μας – έτσι και την εξουσία. Οι πιο πεφωτισμένοι δημοκρατικοί ηγέτες είναι εκείνοι που με την πειθώ τους, μετά, μας παίρνουν από το χέρι και μας πάνε ένα βήμα παραπέρα.
Το Δημοκρατικό Κόμμα οφείλει να κάνει αυτό που τόσο φοβήθηκε στην προηγούμενη φάση: να αφήσει «χίλια λουλούδια να ανθίσουν», όπως και πρέπει σε μια τόσο ανομοιογενή χώρα. Μόνο μέσα από αυτόν τον υγιή ιδεολογικό πλουραλισμό και ανταγωνισμό μπορεί να αναδειχθούν οι ηγέτες που θα γράψουν το επόμενο κεφάλαιο του κόμματος – και θα είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν τον τραμπισμό.
Όλα αυτά, όμως, προϋποθέτουν κάτι θεμελιώδες. Η συνθήκη που επιτρέπει το άθροισμα των λουλουδιών να είναι δημιουργικό και όχι καταστροφικό είναι η πειθαρχία που επιβάλλει –σχεδόν υποσυνείδητα– η ίδια η απειλή Turmp. Κανείς από τους φετινούς υποψήφιους δεν πολιτεύτηκε με τρόπο που να βλάπτει το κόμμα συνολικά, όπως έκανε ο Bernie Sanders το 2016 απέναντι στη Hillary Clinton. Αντιθέτως, φαίνεται να έχουν εσωτερικεύσει το αυτονόητο: the tent is big enough for all of us, as long as we’re all still inside the tent.
Διαβάστε επίσης στην αθηΝΕΑ:
Chatbots: Πολύ Γλυκά για τα Γούστα μου
