Οδοιπορικό στην Μπανγκόκ. Είκοσι χρόνια μετά, η πόλη είναι ένας καθρέφτης του χρόνου. Τι αλλάζει σε μια πόλη που τρέχει ασταμάτητα και τι μένει ίδιο μέσα μας όταν επιστρέφουμε; Ένα ταξίδι ανάμεσα στη μνήμη και τη σύγχρονη ασιατική μεγαλούπολη.
Πέρασαν 20 ακριβώς χρόνια. Τότε μόνος και ανεξάρτητος, χωρίς πιστωτική κάρτα (άποψη) και χωρίς κινητό (άποψη κι αυτό). Επίσης, χωρίς ασφάλεια ταξιδιού. Δικό μου το ταξίδι, δικοί μου οι όροι.
Τα δεδομένα του 21ου αιώνα, όμως, επιβάλλουν άλλες προδιαγραφές. Οι όροι βέβαια συνεχίζουν να είναι δικοί μου. Όπως κάποια πράγματα συνεχίζουν να παραμένουν ίδια και στον προορισμό μου.
Μία ακόμα φορά, λοιπόν, μόνος και ανεξάρτητος, με σκοπό να επικεντρωθώ στην κοσμοπολίτικη μεγαλούπολη. Τότε είχα κάνει μια ημερήσια εκδρομή στη γέφυρα του θρυλικού ποταμού Κβάι. Τώρα ο μόνος στόχος μου, εκτός πόλης, είναι η ερειπωμένη πρωτεύουσα του Βασιλείου του Σιάμ, η Αγιουτάγια.
Ο ναός Wat Arun ακόμα και σήμερα θεωρείται ο ωραιότερος του είδους του στην ευρύτερη περιοχή.
Τα Πρώτα Βήματα
Το πρώτο σοκ: ουρές χιλιάδων τουριστών να περιμένουν τον έλεγχο των διαβατηρίων. Για προφανείς λόγους, απαγορεύεται η λήψη φωτογραφιών, όπως προειδοποιούν συνεχόμενες πινακίδες. Στον τελωνειακό έλεγχο, πέρα από το διαβατήριο, που πρέπει να έχει διάρκεια πάνω από 6μηνο, παρουσιάζω συμπληρωμένη την απαιτούμενη άδεια εισόδου και αφήνω όλα τα δακτυλικά μου αποτυπώματα με τη σειρά που μου ζητούν.
Ανησύχησα λίγο για τη βαλίτσα μου, που βγήκε, τελικά, έπειτα από πολλή ώρα καθυστέρησης. Έχω αποφασίσει, όμως, να μην πολυκοιτάζω το ρολόι μου. Από τις επιλογές που μου προσφέρονται για να φτάσω στην πόλη αποκλείω το ταξί, παρόλο που η υπηρεσία είναι πλέον πιο οργανωμένη, με προκαθορισμένα οχήματα, αλλά και διπλά διόδια που επιβαρύνουν τον επιβάτη.
Παίρνω το πολύ φτηνότερο μετρό, που θα φτάσει στον προορισμό μου με μια ενδιάμεση αλλαγή γραμμής. Για μικρότερες μετακινήσεις στην πόλη προσφέρονται τα ρομαντικά τουκ-τουκ και, για όποιον… δεν φοβάται, ιδιωτικά μηχανάκια, που σας προμηθεύουν και το έξτρα κράνος.
Η μεγαλοπρεπής Ayutthaya γκρεμίστηκε, πυρπολήθηκε, λεηλατήθηκε και τελικά
εγκαταλείφθηκε από τους κατοίκους της.
Κυκλοφοριακό και Περιβαλλοντικό Κομφούζιο
Δεύτερο σοκ: ο ήλιος ξεπροβάλει νωρίς το πρωί μέσα από μια απόκοσμη θολούρα, που δυσκολεύει την ορατότητα. Το ίδιο βράδυ θα διαβάσω τυχαία πως η Μπανγκόκ ήταν την ημέρα εκείνη η 16η πιο μολυσμένη πρωτεύουσα στον κόσμο. Μου κάνει εντύπωση πόσοι από τους ντόπιους αλλά και −απρόσμενα− πόσοι από τους ενημερωμένους (αντίθετα με εμένα) τουρίστες φορούν μάσκες.
Η κίνηση στους δρόμους παραμένει (έπειτα από 20 χρόνια) τρομερά θορυβώδης και ο αντίκτυπος από τα καυσαέρια στον λαιμό και στα μάτια αισθητός…
Στους συρμούς του −πολύ αποτελεσματικού− μετρό υπάρχουν συνεχείς ανακοινώσεις πως (α) απαγορεύεται να κάθεσαι σταυροπόδι, καθώς θεωρείται προσβολή προς τον απέναντι και (β) να έχεις σακίδιο στην πλάτη σε ώρες αιχμής.
Είναι προεκλογική περίοδος και ομοιόμορφα −για όλα τα κόμματα− μπάνερ κρέμονται σε κάθε κεντρική οδό. Οι Ταϊλανδοί ψηφίζουν δύο φορές: μία για υποψήφιο και μία για κόμμα!
Η εξωτερική όψη του ουρανοξύστη έχει έμπνευση από τον φουτουριστικό κόσμο των pixels.
Τα Must στην Πόλη
Οι νέοι ταξιδιωτικοί οδηγοί αναφέρουν δύο ζωτικές −όπως τις χαρακτηρίζουν− οδηγίες, τις οποίες θα παραβλέψω. Την προμήθεια μιας δεύτερης κάρτας sim από στο αεροδρόμιο, όπου είναι πολύ φτηνές – τα σχετικά κιόσκια είναι περισσότερα και από τα ανταλλακτήρια. Δεν με αφορά, καθώς δεν ξοδεύω ούτε τα βασικά δεδομένα − το WiFi του ξενοδοχείου πάντα μου αρκεί. Επίσης, προτείνουν την έκδοση μιας προπληρωμένης κάρτας, που όμως δεν θα είναι αποδεκτή στις πολλές και άκρως ενδιαφέρουσες υπαίθριες αγορές.
Στα βόρεια της πόλης, ανοιχτή μόνο τα Σαββατοκύριακα, ξεχωρίζει η παραδοσιακή αγορά Chatuchak με περίπου… 15.000 κιόσκια. Μεταξύ αυτών και πολλά καταστήματα μασάζ με πιο οικονομικές τιμές, φυσικά, απ’ ό,τι στo κέντρο. Τα μενού τους περιλαμβάνουν πολλές επιλογές και, σίγουρα, δεν πρέπει να φύγετε από την Μπανγκόκ χωρίς να έχετε κάνει 2-3 διαφορετικά μασάζ.
Έπειτα από λίγες μέρες η ατμόσφαιρα κάπως καθαρίζει, οπότε ανεβαίνω στο πολυώροφο κτίριο King Power Mahanakhon. Με 77 ορόφους πολλαπλών χρήσεων, όπως γραφεία, πανάκριβες κατοικίες και ξενοδοχείο, είναι το πιο ψηλό της πόλης. Το υπερμοντέρνο ασανσέρ φωτίζεται θεαματικά. Στο ίδιο εισιτήριο περιλαμβάνεται και έκθεση με διάφορα laser shows και οπτικές απάτες που δημιουργούνται από αυτά, σε χαμηλότερο όροφο.
Οι πολυώροφοι ουρανοξύστες στην πόλη είναι σήμερα περισσότεροι. Παρατηρώ πως οι πιο καινούργιοι διαθέτουν ελικοδρόμια (όχι ένα, αλλά δύο παρακαλώ) στον τελευταίο όροφο. Είναι δύσκολο πια να ξεχωρίσω αν πρόκειται για κατοικίες ή γραφεία.
Τιμές Ευκαιρίας
Στα μεγάλα εμπορικά κέντρα (που δεν με αφορούν ούτε στη χώρα μου) μπήκα σπάνια και αυτό για να απολαύσω, έστω για λίγο, το κλιματιστικό. Εδώ μπορεί κανείς να βρει όλες τις επώνυμες φίρμες σε εκδοχή «μαϊμού». Αν αναζητά μια ακόμα πιο πιστή αντιγραφή, μπορεί να ζητήσει πρόσβαση στο «κλειδωμένο δωμάτιο». Μια τσάντα που στα επίσημα καταστήματα κοστίζει δεκάδες χιλιάδες ευρώ, εδώ τιμάται κάτω από 100. Απορεί κανείς πώς οι μεγάλοι οίκοι δεν προχωρούν σε δραστικές κινήσεις ώστε οι εύποροι πελάτες τους να μην αισθάνονται… απατημένοι.
Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της πόλης είναι το street food, διαθέσιμο όλες τις ώρες της μέρας, μέχρι και αργά τη νύχτα. Το φτηνότατο φαγητό είναι πιο ασφαλές από κάθε αμφιβόλου ποιότητας κουζίνα εστιατορίου, αφού μαγειρεύουν μπροστά μας. Άπειρες οι επιλογές σε κάθε γωνιά της πόλης. Οι πελάτες είναι κυρίως ντόπιοι, αλλά και τουρίστες.
Δεν είμαι οπαδός της ασιατικής κουζίνας, αλλά ευτυχώς υπάρχουν και πολλές διεθνείς επιλογές σε πλήθος εστιατορίων. Καθώς είναι άγνωστο και εδώ για το τι συμβαίνει πίσω από τις πόρτες μιας ακόμα κλειστής κουζίνας, παίρνω τακτικά τα προβιοτικά μου, ενώ κουβαλάω και άλλα χάπια στη βαλίτσα μου, για κάθε ενδεχόμενο.
Στα πολυάριθμα μικρά σουπερμάρκετ 7-11, που είναι ανοιχτά όλο το 24ωρο, θα βρείτε και πρωτότυπα προσιτά δωράκια. Αποξηραμένα φρούτα, μπαχαρικά, καλλυντικά σε ευφάνταστες συσκευασίες. Σε περίοπτη θέση βρίσκονται μικρά βαζάκια με αρωματικά βότανα (μέντα, ευκάλυπτος, καμφορά) που συνηθίζουν να «σνιφάρουν» οι ντόπιοι σε στιγμές κόπωσης ή αδυναμίας. Προσφέρουν επίσης φτηνό φαγητό, ποικιλία από έτοιμα τοστ και ρύζι σε διάφορες ποικιλίες, που θα σας προτείνουν να το ζεστάνουν. Το ονομαστό ρύζι γιασεμί παραμένει, βέβαια, το σήμα κατατεθέν.
Το ίδιο πολυάριθμα είναι και τα καταστήματα πώλησης κάνναβης. Οι νόμοι, ωστόσο, έχουν γίνει λίγο πιο αυστηροί. Τώρα δεν επιτρέπεται η δημόσια χρήση και χρειάζεται πιστοποιητικό γιατρού, το οποίο δίνεται δωρεάν μέσα στο κατάστημα μετά την καταγραφή των στοιχείων.
Η εξωτερική όψη του ουρανοξύστη έχει έμπνευση από τον φουτουριστικό κόσμο των pixels.
Ο Βούδας… Πανόπτης και η Ερειπωμένη Αγιουτάγια
Τα δημόσια κτίρια και όλοι οι βουδιστικοί ναοί είναι στολισμένοι με μεγάλες άσπρες και μαύρες γιρλάντες για να τιμήσουν τον θάνατο της δημοφιλούς μητέρας του βασιλιά, Sirikit. Ο ίδιος λατρεύεται, άλλωστε, σαν ημίθεος. Με κρατική εντολή, το πένθος θα κρατήσει έναν χρόνο.
Πριν από 20 χρόνια είχα δει όλα τα βασικά τουριστικά αξιοθέατα. Το Μεγάλο Παλάτι, ο Μεγάλος Βούδας, ο Ξαπλωμένος Βούδας, ο Χρυσός Βούδας, το Σπίτι/Μουσείο του Jim Thompson κ.λπ. Μόνη εκκρεμότητα ήταν ο Ναός της Αυγής Wat Aroun στη δυτική πλευρά του ποταμού Τσάο Πράγια.
Με ένα πλοιάριο και ημερήσιο εισιτήριο μόλις 4 ευρώ, επισκέφθηκα τον μεγαλειώδη ναό αλλά και την πολύβουη Chinatown, στην οποία χάθηκα δύο φορές − είναι και αυτό στο πρόγραμμα. Πολλά από τα προϊόντα εκεί πωλούνται μόνο σε χονδρική. Στη λιανική η τιμές είναι χαμηλές και τα παζάρια αναμενόμενα.
Για την πρόσβαση στην Αγιουτάγια (Μνημείο UNESCO από το 1991) θα χρειαστώ τη βοήθεια ενός πρακτορείου. Tο βασικό ολοήμερο πακέτο στοιχίζει μόλις 24 ευρώ και περιλαμβάνει τη μετάβαση σε 4 διαφορετικές περιοχές.
Η Αγιουτάγια ήταν η θαυμαστή πρωτεύουσα του Βασιλείου του Σιάμ για περισσότερα από 400 χρόνια, μέχρι την τρομερή καταστροφή της από τους γείτονες Βιρμανούς. Η σημερινή όψη είναι θλιβερή. Αγάλματα κομματιασμένα και όλα τα κτίρια ετοιμόρροπα. Μόνο οι γκραβούρες των τελευταίων περιηγητών, εκείνων του 17ου αιώνα, μαρτυρούν πια το λαμπρό παρελθόν.
Στην εκδρομή μου δεν κύλησαν όλα τέλεια. Βασική παράλειψη, η επίσκεψη σε παραδοσιακό τεϊοποτείο, καθώς τα βρήκα κλειστά. Μελετώντας τον κατάλογο, 2 μικρά φλιτζανάκια κόστιζαν από 6 έως 75 ευρώ, χωρίς τα μικρά συνοδευτικά σνακ. Μια ιδιαίτερη εμπειρία σε τελετουργικό φόντο περασμένης δεκαετίας θα άξιζε, όμως, το όποιο κόστος. Αφορμή, λοιπόν, να προστεθεί στις εκκρεμότητες!
Ο ποταμός Chao Phraya συνεχίζει να βοηθά στην μεταφορά εμπορευμάτων και τουριστών που
εντυπωσιάζονται από τις συχνότατες αντιθέσεις.
Ακμάζουσα Οικονομία
Η ντόπια οικονομία είναι η 3η μεγαλύτερη στην Ασία. Ο πληθωρισμός είναι σταθερά μόλις 0,2%. Ούτε ένας, ούτε τρεις.. αλλά δεκατρείς κατασκευαστές αυτοκινήτων έχουν εργοστάσια στη χώρα. Επίσης, στην Ταϊλάνδη φτιάχνουν ηλεκτρονικά sim για κινητά, τάμπλετ και υπολογιστές. Ακόμα και το εμβληματικό πολυκατάστημα KaDeWe του Βερολίνου ανήκει πιά σε ταϊλανδέζικη εταίρεια!
H Μπανγκόκ παραμένει μια κοσμοπολίτικη μεγαλούπολη 12 εκατομμυρίων κατοίκων, που μαζί με τα προάστια πλησιάζει τα 17 εκατομμύρια. Εξακολουθεί να είναι η πρώτη πόλη σε επισκέψεις τουριστών παγκοσμίως − το 2025 ήταν στην κορυφή με πάνω από 30 εκατομμύρια − ακολουθούν το Χονγκ Κονγκ και τρίτο το Λονδίνο.
Η συνύπαρξη των λαμπερών βουδιστικών ναών με τους φουτουριστικούς ουρανοξύστες δημιουργεί ένα σκηνικό γεμάτο αντιθέσεις που σε εκπλήσσει σε κάθε βήμα. Η πόλη παραμένει φτηνή (αν και όχι όσο περίμενα) και οι κάτοικοι πολύ ευγενικοί και συνεχώς χαμογελαστοί – δίκαια έχει χαρακτηριστεί «η πόλη του χαμόγελου». Η μόλυνση του αέρα και τα πυκνά μποτιλιαρίσματα, όμως, είναι σοβαρό μειονέκτημα. Ευτυχώς, η φήμη της σε ό,τι αφορά το εύκολο και φτηνό σεξ είναι λιγότερο κακή.
Δύο λέξεις είναι αρκετές για να σας μυήσουν ακόμα πιο βαθιά στην κουλτούρα τους: το «ευχαριστώ» (khop khun krap) και το «γεια σας» (sawasdee khrap), με τα χέρια σε θέση προσευχής κοντά στο μέτωπο.
Θα ξαναπήγαινα; Ναι, σε λιγότερο από… 20 χρόνια αυτήν τη φορά!
ΥΓ. Οι πτήσεις από την Αθήνα γίνονται μέσω του Περσικού Κόλπου ή μέσω Σιγκαπούρης. Το ιδανικότερο κλίμα είναι από τον Δεκέμβριο έως και τον Φεβρουάριο.
Διαβάστε επίσης στην αθηΝΕΑ:
Μπορεί ένα Chatbot να Αντικαταστήσει τον Θεραπευτή;
Όταν η Πατρίδα Γίνεται το Μέρος στο Οποίο Επιλέγεις να Ανήκεις
Γιατί Χρειαζόμαστε την Πόλη-Σφουγγάρι
