Στους πρόποδες του Παρνασσού, εκεί όπου αργότερα θα υψωνόταν το Ιερό των Δελφών, κατοικούσε κάποτε, σύμφωνα με τον μύθο, ένα αρχαίο, χθόνιο, σκοτεινό πλάσμα: ο Πύθων.
Ήταν ένα τεράστιο φίδι, παιδί της Γαίας, φύλακας του τόπου αυτού, το οποίο ο Απόλλωνας, νεοαφιχθείς θεός του φωτός, σκότωσε με το τόξο και τα χρυσά βέλη του. Μια σύγκρουση ανάμεσα στο παλιό και στο νέο. Στο άγριο, το αρχέγονο, το ακατέργαστο και στη λογική, την αρμονία, το σχήμα.
Το ενδιαφέρον στην ιστορία όμως είναι άλλο: ο Απόλλωνας πήρε τον έλεγχο του τόπου και ίδρυσε εκεί το δικό του ιερό, όμως η νίκη του είχε και αστερίσκους. Το πλάσμα επιβίωσε, τρόπον τινά, δίνοντας το όνομά του στην ιέρεια του μαντείου, την «Πυθία». Οι δε χρησμοί της μπορεί να «ανήκαν» στον Απόλλωνα, όμως συνέχιζαν να αναδύονται από τα βάθη της Γης −απ’ όπου κάποτε προήλθε ο Πύθων−, συντηρώντας τον μυστικισμό και υπηρετώντας σκοπούς και συμφέροντα που δεν ήταν πάντα προφανή με την πρώτη ματιά.
Μια επίκαιρη υπενθύμιση ότι το φως δεν καταργεί ποτέ εντελώς το σκοτάδι. Ότι αυτά που εμείς οι άνθρωποι χτίζουμε, με καλές προθέσεις και με διάθεση να δαμάσουμε το χάος, δεν οικοδομούνται σε μια tabula rasa.
Οι δελφικοί προβληματισμοί συνδέονται, φυσικά, με το φετινό Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών που ξεκίνησε τις εργασίες του και το οποίο καλύπτουμε μέσα από το pop-up newsletter μας Delphi Confidential για 7η χρονιά, καθώς και την live-blogging σελίδα μας Delphi Dashboard.
Σκέφτομαι, λοιπόν, πόσο μεγάλη παγίδα είναι να θεωρούμε ότι απλώς και μόνο επειδή κάτι μοιάζει να κινείται προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση, όλα όσα προηγήθηκαν έπαψαν, ξαφνικά, να ισχύουν.
Στο κρίσιμο αυτό σταυροδρόμι στο οποίο βρισκόμαστε, ο πειρασμός του «move fast and break things» −μότο της περιόδου που προηγήθηκε− δεν πρέπει να μας συνοδεύσει και τώρα.
Η σκέψη αυτή αφορά τις εξελίξεις σε φιλελεύθερες δημοκρατίες που μας έχουν εκπλήξει τα τελευταία χρόνια − γιατί ήμασταν τόσο σίγουροι, τόσο πεπεισμένοι ότι οι θεσμοί τους ήταν ασφαλείς; Αφορά τα δικά μας, τα εγχώρια − γιατί θεωρήσαμε ότι επειδή κάποια πράγματα πήγαιναν καλά σε ορισμένους τομείς, οι στρεβλώσεις, οι παθογένειες, το πελατειακό είχαν εκλείψει; Αφορά τα μεγάλα και τα γεωπολιτικά − γιατί επιλέγουμε την οδό του πολέμου όταν έχουμε δει ξανά και ξανά πού οδηγεί αυτός ο δρόμος;
Τα γράφω όλα αυτά γιατί πιο πολύ από ποτέ αντιλαμβάνομαι ότι η επίγνωση του παρελθόντος είναι ο μόνος ασφαλής οδηγός για να μην επαναλάβουμε τα ίδια λάθη σήμερα. Κι αν θέλετε, στο κρίσιμο αυτό σταυροδρόμι στο οποίο βρισκόμαστε, ο πειρασμός του «move fast and break things» −μότο της περιόδου που προηγήθηκε− δεν πρέπει να μας συνοδεύσει και τώρα.
Χρειαζόμαστε μια άλλου τύπου ζύμωση που μόνο μέσα από τον διάλογο, τη γνώση δίπλα στην εμπειρία, την ψυχραιμία και το ζύγισμα θα επιτύχουμε. Γι’ αυτό και το γεγονός ότι υπάρχουν και στη χώρα μας θεσμοί όπως το Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών, που κάθε χρόνο αυξάνει με ουσιαστικό τρόπο τόσο το αποτύπωμά του όσο και το διεθνές του εκτόπισμα, αποτελεί ένα κεφάλαιο πιο κρίσιμο από ποτέ.
Διαβάστε επίσης στην αθηΝΕΑ:
AI, Πόλεμος και οι Κανόνες της Νοημοσύνης
DAILY Newsletter: Η Επόμενη Μέρα της Ενημέρωσης Ξεκινά στις 8:00
Κάναμε Λάθος για την Κίνα; Τι Προβλέψαμε το 2015 και Τι Έγινε Τελικά
