Για καθέναν και καθεμιά από εμάς στην αθηΝΕΑ, υπάρχουν κομμάτια της δουλειάς μας που μας ενθουσιάζουν. Projects που ξεφεύγουν από τα στενά όρια, που κουβαλούν κάτι παραπάνω. Και συχνά, αυτά τα projects μας θυμίζουν και κάτι ακόμη: πόσο μεγάλο προνόμιο είναι να έχεις φωνή. Να μπορείς να μιλήσεις – και να έχεις την ελπίδα ότι η φωνή σου θα ακουστεί.
Χάρη σε εσάς, η δική μας φωνή ακούγεται καθημερινά. Τι γίνεται όμως με φωνές που δεν έχουν στη διάθεσή τους ένα τέτοιο «κανάλι»;
Αναφέρομαι στους νέους, η συζήτηση πέριξ των οποίων καλά κρατεί. Κι αν αναρωτηθείτε «μα καλά, δεν έχει “κανάλι” η γενιά που μπορεί να κάνει –και συχνά κάνει– broadcast ανά πάσα στιγμή, τι έφαγε, τι σκέφτηκε, πού είναι, στο TikTok;» δεν θα έχετε άδικο.
Και όμως, δεν είναι το ίδιο. Συχνά, στα δικά μου ενήλικα μάτια, οι αναρτήσεις αυτές μοιάζουν με «message in a bottle», φωνές που μπαίνουν σε μπουκάλια και πετιούνται σε έναν ωκεανό που πλημμυρίζει από όλο και πιο πολλά τέτοια μπουκάλια – χωρίς να είναι σίγουρο ότι κάποιος τα διαβάζει με προσοχή, με προσήλωση, με ενδιαφέρον.
Σε μια κοινωνία που προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στο παρόν και σε ένα πολύ αβέβαιο μέλλον, και που βρίσκεται σε έναν διαρκή διάλογο (ή καβγά) με την τεχνολογία, οι νέοι και οι νέες συχνά γίνονται πεδίο προβολής φόβων και προσδοκιών.
Άλλους τους τρομάζει το «πού πάει η νεολαία». Άλλοι ενοχοποιούν την τεχνολογία, τους γονείς, τους δασκάλους. Ακόμη και τα ίδια τα παιδιά. Υπάρχει βέβαια και ο αντίλογος: η άποψη ότι κι αυτή η γενιά είναι μια γενιά όπως όλες οι άλλες, και είναι φυσικό εμείς οι μεγαλύτεροι να χανόμαστε στη μετάφραση. Πάντα δεν συνέβαινε, ως έναν βαθμό, αυτό;
Και κάπου εκεί, ανάμεσα στις θεωρίες και τις αναλύσεις, ξεχνάμε κάτι απλό. Να ρωτήσουμε τα ίδια τα παιδιά τι έχουν να πουν.
Αυτό ακριβώς κάναμε στην αθηΝΕΑ –σε συνεργασία με το WHEN και τη Women Act– με τις «Μικρές Επικίνδυνες».
Ένα βιβλίο που γεννήθηκε από 100 συνεντεύξεις κοριτσιών 13-22 ετών. Κορίτσια που μας εμπιστεύτηκαν τις λέξεις τους και μίλησαν ανοιχτά – για τη ζωή, τους φόβους, την καθημερινότητα και τα όνειρά τους.
Με σεβασμό, αποτυπώσαμε τις φωνές τους σε ένα συλλογικό έργο που κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Key Books πριν από έναν χρόνο.
Και τώρα, οι «Μικρές Επικίνδυνες» είναι υποψήφιες για το Βραβείο Ελληνικού Έργου Non-Fiction στα Public Book Awards.
Αν αυτή η προσπάθεια πιστεύετε ότι έχει αξία, μπορείτε να μας τιμήσετε με την ψήφο σας εδώ.
Όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα, το μεγαλύτερο προνόμιο, τελικά, είναι το γεγονός ότι τα 100 αυτά κορίτσια μας άνοιξαν την καρδιά τους.
Ευχαριστούμε που μας αφήσατε να σας ακούσουμε.
Ίσως ήρθε η ώρα να το κάνουμε –όλοι και όλες– πιο συχνά.
Διαβάστε επίσης στην αθηΝΕΑ:
