Η Αλεξάνδρα Εφραίμογλου δεν βλέπει το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο ως την κορυφή της διαδρομής της. Για την Ελληνίδα αθλήτρια του ακροβατικού διαδρόμου, η μεγαλύτερη νίκη δεν ήταν μόνο η στιγμή στο βάθρο, αλλά όλα όσα προηγήθηκαν. Οι ατελείωτες ώρες προπόνησης, οι θυσίες, οι αμφιβολίες, η προσπάθεια να συνδυάσει πρωταθλητισμό και σπουδές, αλλά και η επιμονή να συνεχίσει σε ένα άθλημα που στην Ελλάδα παραμένει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Μετά την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου, η 22χρονη πρωταθλήτρια μιλά για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε, τον δρόμο μέχρι την κορυφή και τον μεγάλο επόμενο στόχο, το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στην Κίνα. Με το βλέμμα ήδη στραμμένο στο μέλλον, η νεαρή αθλήτρια συνεχίζει να αποδεικνύει ότι για εκείνη η μεγαλύτερη πρόκληση δεν είναι να ξεπεράσει τους αντιπάλους της, αλλά τον ίδιο της τον εαυτό.
Με συνέπεια, επιμονή και αγάπη για το άθλημά της, συνεχίζει να κυνηγά το επόμενο όνειρο, γνωρίζοντας πως κάθε κορυφή είναι απλώς η αφετηρία για την επόμενη.
Με γοήτευσε η συνεχής πρόκληση να ξεπερνάω τον εαυτό μου, να μαθαίνω νέες ασκήσεις και να εξελίσσομαι καθημερινά. Αυτό είναι που με κρατά ακόμη και σήμερα.
Λίγες ημέρες μετά την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Κοΐμπρα, ποιο είναι το πρώτο συναίσθημα που έρχεται στο μυαλό σου όταν σκέφτεσαι εκείνη τη στιγμή;
Τα συναισθήματα είναι μόνο θετικά. Αυτή η επιτυχία μου έδωσε μεγάλη ώθηση, τόσο στην αυτοπεποίθησή μου όσο και στην καθημερινή μου διάθεση. Είναι μια στιγμή που νιώθεις ότι ανταμείβεται όλη η προσπάθεια που έχει προηγηθεί, όχι μόνο η δουλειά των τελευταίων μηνών, αλλά όλα τα χρόνια προπόνησης, οι θυσίες και οι στιγμές που χρειάστηκε να συνεχίσεις ακόμα και όταν τα πράγματα δεν ήταν εύκολα.
Έχω επιστρέψει ήδη στις προπονήσεις, με ακόμη μεγαλύτερη όρεξη και κίνητρο, θέλοντας να δοκιμάσω πιο απαιτητικά προγράμματα και να ξεπεράσω για άλλη μία φορά τα όριά μου.
Πώς είναι μια συνηθισμένη ημέρα στην καθημερινότητά σου;
Η καθημερινότητά μου είναι ιδιαίτερα απαιτητική. Κάθε ημέρα περιλαμβάνει περίπου τρεις ώρες προπόνησης, ενώ σημαντικό χρόνο καταλαμβάνουν και οι μετακινήσεις προς τις εγκαταστάσεις. Δεν αρκούν όμως μόνο οι ώρες της προπόνησης. Πρέπει να προσέχεις τον ύπνο, τη διατροφή και γενικά τον τρόπο ζωής σου. Δεν μπορείς να ξενυχτήσεις, γιατί την επόμενη ημέρα δεν θα έχεις την απαραίτητη ενέργεια.
Εκείνες τις ώρες πρέπει να δίνεις το 100% του εαυτού σου, καθημερινά. Αυτή είναι η μεγάλη διαφορά ανάμεσα στον αθλητισμό και τον πρωταθλητισμό. Παράλληλα, σπουδάζω Ηλεκτρολόγος Μηχανικός στο Πολυτεχνείο, οπότε χρειάζεται να συνδυάζω τις ακαδημαϊκές υποχρεώσεις με τον πρωταθλητισμό. Ιδιαίτερα απαιτητικό είναι το πρόγραμμα όταν η εξεταστική περίοδος συμπίπτει με σημαντικούς αγώνες. Προσπαθώ να είμαι συνεπής και στα δύο, ακόμη κι αν αυτό απαιτεί πολύ καλή οργάνωση.
Εκτός από τις σπουδές και τις προπονήσεις, ασχολείσαι και με την προπονητική. Σωστά;
Ναι. Παραδίδω μαθήματα σε μικρά παιδιά στο άθλημά μας και το απολαμβάνω ιδιαίτερα. Μου αρέσει να τους μεταδίδω όσα έχω μάθει όλα αυτά τα χρόνια, όχι μόνο σε τεχνικό επίπεδο, αλλά και ως στάση ζωής. Είναι πολύ όμορφο να βλέπεις την εξέλιξή τους και να νιώθεις ότι συμβάλλεις στην πρόοδό τους.
Η προετοιμασία σας αυτή την περίοδο δεν είναι εύκολη, καθώς ο σύλλογός σας αντιμετωπίζει σημαντικά προβλήματα με τις εγκαταστάσεις. Τι ακριβώς έχει συμβεί;
Ο σύλλογός μας, ο Αστέρας Πεύκης, αναγκάστηκε να αποχωρήσει από το γυμναστήριο όπου προπονούμασταν, καθώς ο Δήμος αποφάσισε να διακόψει τη λειτουργία του επικαλούμενος ζητήματα ασφαλείας. Το κτίριο, ωστόσο, είναι ιδιοκτησία του δήμου, οπότε ήταν ο ίδιος που είχε και την ευθύνη για τις απαραίτητες εργασίες. Έτσι, μέσα σε μία ημέρα βρεθήκαμε χωρίς μόνιμη έδρα.
Για περίπου έναν χρόνο προπονούμασταν προσωρινά στις Αχαρνές, όμως το κόστος ήταν ιδιαίτερα υψηλό και δεν μπορούσε να καλυφθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα. Πλέον ο σύλλογος έχει προχωρήσει σε μια μεγάλη επένδυση για την κατασκευή νέου, ιδιόκτητου γυμναστηρίου στην Κηφισιά. Οι εργασίες έχουν ήδη ξεκινήσει, όμως θα χρειαστεί ακόμη χρόνος μέχρι να ολοκληρωθεί
Μέχρι τότε πώς συνεχίζεται η προετοιμασία σας;
Προσπαθούμε να προσαρμοζόμαστε στις συνθήκες. Πρόσφατα πραγματοποιήσαμε προπονητικό camp στην Αιδηψό, όπου μεταφέραμε όλο τον εξοπλισμό μας και δουλέψαμε για δύο εβδομάδες. Στη συνέχεια θα προπονηθούμε για λίγες ημέρες σε φουσκωτό διάδρομο στο κλειστό γυμναστήριο των Αχαρνών, χάρη στη βοήθεια του δήμου.
Μετά θα ακολουθήσει μια μικρή περίοδος διακοπών και στη συνέχεια εξετάζουμε το ενδεχόμενο να πραγματοποιήσουμε προετοιμασία στο εξωτερικό, ώστε να μη μείνουμε για μεγάλο διάστημα χωρίς κανονικό διάδρομο. Και στο μεταξύ ελπίζουμε να βρεθεί κάποιος χώρος που θα μπορέσουμε να τοποθετήσουμε προσωρινά το όργανό μας, ώστε να μπορέσουμε να κάνουμε σωστά την προετοιμασία μας για το παγκόσμιο πρωτάθλημα στην Κίνα.
Ο ακροβατικός διάδρομος δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό άθλημα στην Ελλάδα. Πώς ξεκίνησε η δική σου σχέση μαζί του;
Αρχικά ασχολιόμουν με το τραμπολίνο σε επίπεδο μαζικού αθλητισμού. Μου άρεσε, όμως ένιωθα ότι αναζητούσα κάτι πιο δυναμικό και πιο απαιτητικό. Από μικρή ήμουν αρκετά ανταγωνιστική και πάντα ήθελα να δοκιμάζω κάτι πιο δύσκολο. Στο ίδιο γυμναστήριο έβλεπα τα μεγαλύτερα παιδιά να προπονούνται στον ακροβατικό διάδρομο και με εντυπωσίαζε αυτό που έκαναν. Αναρωτιόμουν πώς είναι δυνατόν να εκτελούν τόσο δύσκολες ασκήσεις και ήθελα κι εγώ να το δοκιμάσω.
Ο προπονητής μου, ο Απόστολος Ταβρυνίδης, μου πρότεινε κάποια στιγμή να κάνω μια δοκιμαστική προπόνηση. Από την πρώτη κιόλας ημέρα κατάλαβα ότι ήταν το άθλημα που με εξέφραζε. Με γοήτευσε η συνεχής πρόκληση να ξεπερνάω τον εαυτό μου, να μαθαίνω νέες ασκήσεις και να εξελίσσομαι καθημερινά. Αυτό είναι που με κρατά ακόμη και σήμερα. Θυμάμαι ακόμη πως, όταν ήμουν μικρή, στο γυμναστήριό μας υπήρχε ένα καμπανάκι. Κάθε φορά που κάποιος μάθαινε μια νέα άσκηση ή ολοκλήρωνε ένα καινούργιο πρόγραμμα, το χτυπούσε και όλοι οι υπόλοιποι τον χειροκροτούσαν. Ήταν μια μικρή αλλά πολύ σημαντική επιβράβευση, που σου έδινε τεράστια χαρά και κίνητρο να συνεχίσεις.
Έπαιξε ρόλο και το οικογενειακό σου περιβάλλον στην αγάπη σου για τον αθλητισμό;
Αναμφίβολα. Οι γονείς μου μας μεγάλωσαν μέσα στον αθλητισμό και μας έδωσαν από πολύ μικρή ηλικία πολλά ερεθίσματα. Η μητέρα μου είχε ασχοληθεί με τον πρωταθλητισμό στην κολύμβηση, ενώ ο πατέρας μου ήταν πάντα ιδιαίτερα δραστήριος και αγαπούσε τον αθλητισμό, παρότι δεν έκανε πρωταθλητισμό.
Είμαστε τέσσερα αδέλφια και ο καθένας ακολούθησε τον δικό του δρόμο. Η μεγαλύτερη αδελφή μου έκανε επίσης πρωταθλητισμό στην κολύμβηση, ο αδελφός μου ασχολείται με τη ρομποτική και συμμετέχει στην ομάδα Formula Student του Πολυτεχνείου, ενώ η μικρότερη αδελφή μου ακολουθεί το ίδιο άθλημα με εμένα. Θα έλεγα πως όλοι βρήκαμε αυτό που μας εκφράζει περισσότερο, έχοντας πάντα ως κοινό σημείο την αγάπη για την προσπάθεια και την εξέλιξη.
Όταν βελτιώνεσαι στα δύσκολα, τότε αυτομάτως εκτελείς ακόμη καλύτερα και τα προγράμματα του αγώνα. Αυτή η αλλαγή νοοτροπίας ήταν καθοριστική. Μου επέστρεψε τη χαρά της προπόνησης και μου θύμισε γιατί είχα αγαπήσει αυτό το άθλημα.
Ασχολείσαι με το άθλημα από τα οκτώ σου χρόνια. Υπήρξαν στιγμές που σκέφτηκες να τα παρατήσεις;
Φυσικά. Η πιο δύσκολη περίοδος ήταν όταν τελείωσα το σχολείο. Εκείνη την εποχή επικρατούσε έντονα η αντίληψη ότι μετά το λύκειο ο πρωταθλητισμός ουσιαστικά τελειώνει. Πολλοί αθλητές σταματούσαν, είτε επειδή ξεκινούσαν σπουδές είτε επειδή θεωρούσαν πως είχαν φτάσει στο ταβάνι τους. Επίσης, εκείνη την εποχή ένιωθα πως η ζωή μου είχε μπει σε στασιμότητα.
Ενώ οι συνομήλικοί μου προχωρούσαν, έκαναν νέες παρέες, έβγαιναν περισσότερο, ζούσαν διαφορετικές εμπειρίες, εγώ συνέχιζα να αφιερώνω σχεδόν όλο τον χρόνο μου στον πρωταθλητισμό. Είχα την αίσθηση ότι έκανα πολλές θυσίες χωρίς να παίρνω πίσω την αντίστοιχη ανταμοιβή. Επιπλέον, αγωνιστικά ένιωθα πως είχα σταματήσει να εξελίσσομαι.
Έκανα συνεχώς τα ίδια προγράμματα, χωρίς να προκαλώ πραγματικά τον εαυτό μου. Και αυτό ήταν κάτι που με είχε απομακρύνει από την αρχική χαρά που μου έδινε το άθλημα. Δεν ήθελα να σπουδάσω στα ΤΕΦΑΑ, γιατί θεωρούσα ότι το κομμάτι του αθλητισμού το ζούσα ήδη μέσα από το ίδιο μου το άθλημα.
Παρότι είχα εξασφαλίσει την εισαγωγή μου στο πανεπιστήμιο μέσω των αθλητικών διακρίσεων, ένιωθα κι εγώ αβεβαιότητα για το μέλλον. Ήθελα να δοκιμάσω κάτι διαφορετικό και να καλλιεργηθώ και σε έναν άλλο επιστημονικό χώρο.
Πώς κατάφερες να ξεπεράσεις αυτή την περίοδο;
Κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι έπρεπε να αποφασίσω αν πραγματικά ήθελα να συνεχίσω ή όχι. Τότε άλλαξα εντελώς τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζα την προπόνηση. Σταμάτησα να προπονούμαι αποκλειστικά με στόχο τον επόμενο αγώνα και άρχισα να δουλεύω περισσότερο για τη δική μου εξέλιξη. Επέλεγα να δοκιμάζω πιο δύσκολες ασκήσεις, να μαθαίνω νέα στοιχεία και να πιέζω τον εαυτό μου καθημερινά.
Όταν βελτιώνεσαι στα δύσκολα, τότε αυτομάτως εκτελείς ακόμη καλύτερα και τα προγράμματα του αγώνα. Αυτή η αλλαγή νοοτροπίας ήταν καθοριστική. Μου επέστρεψε τη χαρά της προπόνησης και μου θύμισε γιατί είχα αγαπήσει αυτό το άθλημα.
Πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος του προπονητή σε αυτή τη διαδρομή;
Είναι καθοριστικός. Από την πρώτη ημέρα της πορείας μου, βρίσκομαι με τον ίδιο προπονητή, τον Απόστολο Σταυριανίδη. Έχουμε ζήσει μαζί δύσκολες στιγμές, έχουμε διαφωνήσει, έχουμε περάσει εντάσεις, όμως πάντα βρίσκουμε τον τρόπο να προχωράμε μαζί. Η σχέση αθλητή και προπονητή δεν είναι ποτέ εύκολη, γιατί βασίζεται στην απόλυτη εμπιστοσύνη. Εκείνος με έχει οδηγήσει μέχρι εδώ, με στηρίζει καθημερινά και ξέρει πώς να με βοηθήσει να εξελιχθώ. Τον εμπιστεύομαι απόλυτα.
Στον τελικό ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου η πίεση είναι τεράστια. Πώς διαχειρίζεσαι το άγχος λίγα δευτερόλεπτα πριν ξεκινήσει το πρόγραμμά σου;
Η πιο δύσκολη στιγμή για μένα δεν είναι όταν αγωνίζομαι, αλλά λίγο πριν μπω στον διάδρομο. Έχεις ήδη ολοκληρώσει το ζέσταμά σου, βρίσκεσαι στη σειρά με τους υπόλοιπους αθλητές και περιμένεις δέκα ή δεκαπέντε λεπτά μέχρι να ξεκινήσει ο αγώνας. Εκείνη τη στιγμή είσαι ήδη έτοιμος, γεμάτος ένταση και αδρεναλίνη, αλλά δεν μπορείς ακόμη να εκτονώσεις αυτή την ενέργεια. Αυτή η αναμονή είναι, για μένα, το πιο δύσκολο κομμάτι.
Πολλοί αναρωτιούνται πώς είναι να εκτελείς τόσες περιστροφές σε τόσο μεγάλο ύψος. Τι αισθάνεσαι εκείνη τη στιγμή;
Είναι δύσκολο να το περιγράψω με λόγια. Στην πραγματικότητα, εξοικειώνεσαι σταδιακά με το ύψος. Δεν ξεκινάς ξαφνικά να εκτελείς τόσο δύσκολες ασκήσεις. Όλα γίνονται βήμα βήμα. Υπάρχουν στιγμές που, όταν εκτελείς ένα πιο απλό άλμα, μπορείς πραγματικά να απολαύσεις την αίσθηση της πτήσης. Είναι κάτι αντίστοιχο με το συναίσθημα που έχεις σε ένα τρενάκι λούνα παρκ, με την αδρεναλίνη σου στα ύψη.
Όταν όμως εκτελείς δύσκολες ασκήσεις, δεν έχεις την πολυτέλεια να σκεφτείς το συναίσθημα. Πρέπει να είσαι απόλυτα συγκεντρωμένος, γιατί οποιαδήποτε στιγμή χαθεί ο προσανατολισμός σου στον αέρα μπορεί να γίνει λάθος στην προσγείωση.
Αν απολαμβάνεις την προπόνηση και συνεχίζεις να προκαλείς τον εαυτό σου, τότε τα αποτελέσματα θα έρθουν. Το σημαντικό είναι να μη σταματήσεις να εξελίσσεσαι.
Η συγκέντρωση είναι κάτι που καλλιεργείται;
Βέβαια. Για κάθε αθλητή λειτουργεί διαφορετικά. Εμένα με βοηθά πολύ η μουσική στην προπόνηση, γιατί με βάζει στη σωστή ψυχολογία. Πριν από κάθε προσπάθεια ακολουθώ μια συγκεκριμένη ρουτίνα. Κάθομαι στην αρχή του διαδρόμου, οπτικοποιώ ολόκληρο το πρόγραμμα, παίρνω βαθιές αναπνοές και συγκεντρώνομαι μόνο σε αυτά που έχω να κάνω.
Αν εκείνη τη στιγμή αποσπάσει κάτι την προσοχή μου, ακόμη και μια μικρή κίνηση ή ένας θόρυβος, μπορεί να χαθεί η συγκέντρωσή μου. Γι’ αυτό η πνευματική προετοιμασία είναι εξίσου σημαντική με τη σωματική.
Τι θα έλεγες σε ένα παιδί που ονειρεύεται να ασχοληθεί με το άθλημά σου;
Θα του έλεγα να αγαπήσει πρώτα απ’ όλα τη διαδικασία και όχι μόνο τα μετάλλια. Η εξέλιξη έρχεται μέσα από την καθημερινή προσπάθεια, τις αποτυχίες, τις μικρές νίκες και την επιμονή. Αν απολαμβάνεις την προπόνηση και συνεχίζεις να προκαλείς τον εαυτό σου, τότε τα αποτελέσματα θα έρθουν. Το σημαντικό είναι να μη σταματήσεις να εξελίσσεσαι.
Ο επόμενος μεγάλος στόχος είναι το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα;
Ακριβώς! Το Παγκόσμιο Κύπελλο είναι μια πολύ σημαντική διοργάνωση, όμως το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα αποτελεί τη μεγαλύτερη πρόκληση για όλους όσους αγωνίζονται στο άθλημα. Εκεί συγκεντρώνονται οι κορυφαίοι αθλητές από όλες τις χώρες και ουσιαστικά όλοι προετοιμάζονται με στόχο αυτή τη διοργάνωση. Επιπλέον, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα χρησιμοποιούνται καινούργια όργανα και νέοι διάδρομοι, κάτι που αυξάνει σημαντικά τον βαθμό δυσκολίας.
Οι περισσότεροι από εμάς προπονούμαστε καθημερινά σε χρησιμοποιημένους διαδρόμους και καλούμαστε μέσα σε λίγες μόνο ημέρες να προσαρμοστούμε σε έναν εντελώς διαφορετικό εξοπλισμό. Αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται πολύ γρήγορη προσαρμογή, γιατί κάθε εταιρεία κατασκευής έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά και διαφορετική αίσθηση κατά την εκτέλεση των ασκήσεων.
Διαβάστε επίσης στην αθηΝΕΑ:
Ελεάνα Κολωνιά: «Σκέψου σαν Φυσικός»
«Το Παιδί» που Δεν Χωρούσε στην Ελληνική Τηλεόραση
Παιδιά στη Φύση: Από τα Ψηφιακά Ερεθίσματα στις Πράσινες Εμπειρίες
