Για κάποιες ώρες χθες το βράδυ είχα την αίσθηση ότι η Ελλάδα ήταν έτοιμη να γυρίσει σελίδα. Ίσως είχε έρθει η στιγμή που θα έκλεινε ο κύκλος που ξεκίνησε το 2009. Με μνημόνια και αντιμνημόνια, άσπονδες συμμαχίες για την κατάρτιση κυβερνήσεων, capital controls, δημοψηφίσματα και κωλοτούμπες, την κατακρήμνιση άλλοτε κραταιών πολιτικών δυνάμεων και την ιλιγγιώδη εμφάνιση άλλων.
Η αναπάντεχη πιθανότητα να περάσει ο Παύλος Γερουλάνος στον δεύτερο γύρο και η συνεπακόλουθη, σοβαρή πιθανότητα να αναδειχθεί σε νέο ηγέτη του ΠΑΣΟΚ σηματοδοτούσε σίγουρα μια παρέκκλιση από το πρόσφατο παρελθόν του κόμματος, χωρίς όμως να πρόκειται για μια προσωπικότητα που μοιάζει σαν να έπεσε από το δέντρο* και να προσγειώθηκε στην πολιτική σκηνή του τόπου μια ωραία πρωία.
Αν κατάφερνε να εκλεγεί πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ο κ. Γερουλάνος, θεωρώ ότι θα μπορούσε να αναπτύξει δυναμική ως πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Και μια χώρα στην οποία πρωθυπουργός είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης και πρόεδρος της αντιπολίτευσης ο Παύλος Γερουλάνος είναι μια χώρα που μοιάζει να έχει απωλέσει την ανάγκη για «φαντεζί» ή ακραίες επιλογές. Μια χώρα που έχει ξεπεράσει τον λαϊκισμό και επενδύει στο τεχνοκρατικό κέντρο. Μια χώρα που βρίσκεται πια σε φάση κανονικότητας (γιατί η παρατεταμένη απουσία αντιπολίτευσης, συγχωρήστε με, αλλά δεν είναι κάτι κανονικό).
Τα πράγματα δεν έμελλε, τελικά, να πάρουν αυτή την τροπή. Οι δύο διεκδικητές του β’ γύρου είναι ο Νίκος Ανδρουλάκης και ο Χάρης Δούκας. Ο πρώτος μου φέρνει σταθερά πια στο μυαλό τη ρήση: «Τρέλα είναι να κάνεις το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά και να περιμένεις διαφορετικό αποτέλεσμα». Όσο για τον δεύτερο, έχασε την ευκαιρία να χτίσει ένα προφίλ σοβαρότητας τη στιγμή που, νεοεκλεγείς δήμαρχος μιας πόλης με σοβαρά ζητήματα προς επίλυση, αποφάσισε να διεκδικήσει τόσο πρόωρα, τόσο αμετροεπώς την αρχηγία. Αυτή την τελευταία του επιλογή την πλήρωσε ακριβά με τους ψηφοφόρους της Αττικής χθες – και θεωρώ ότι θα είναι καίριος παράγοντας και σε μια ενδεχόμενη ήττα του την επόμενη Κυριακή.
Μια προοπτική που, αν επιβεβαιωθεί, θα μας οδηγήσει για άλλη μια φορά σε μια αντιπολίτευση με κεντρικά πρόσωπα τον Νίκο Ανδρουλάκη και (πιθανότατα) τον Στέφανο Κασσελάκη. Κρίμα.
* Παραπομπή στη viral πλέον ατάκα της Kamala Harris: «Η μαμά μου μας έκανε τη ζωή δύσκολη μερικές φορές και μας έλεγε πράγματα όπως: Δεν ξέρω τι δεν πάει καλά με τη νέα γενιά. Πιστεύετε ότι πέσατε από κάποιο δέντρο; Υπάρχετε στο πλαίσιο όλων αυτών που ζείτε και όλων αυτών που υπήρξαν πριν από εσάς».
Διαβάστε επίσης στην αθηΝΕΑ:
Αξιωματική Αντιπολίτευση υπό Κατάρρευση
