Eίμαι με τη Σοφία. Πώς θα μπορούσα άλλωστε να μην είμαι μαζί της, όταν καταγγέλλει αυτό που κατήγγειλε. Πώς θα μπορούσα να μη στέκομαι δίπλα της, όταν βρίσκει τη δύναμη να σπάσει τον περίφημο κύκλο της σιωπής.
Η καταγγελία της Σοφίας Μπεκατώρου ότι πριν από 23 χρόνια βιάστηκε από υψηλόβαθμο παράγοντα της Ελληνικής Ιστιοπλοϊκής Ομοσπονδίας είναι ένα ζήτημα με πολλές προεκτάσεις, τόσο στο χώρο του αθλητισμού, όσο και σε κάθε γωνιά της κοινωνίας μας, σε κάθε σπιθαμή γης όπου η κατάχρηση εξουσίας, το απυρόβλητο των δυνατών και οι συστημικές αδικίες προσφέρουν εύφορο έδαφος για σεξουαλική κακοποίηση.
Καθώς στέκομαι όμως στο πλευρό της και παρατηρώ πόσοι άλλοι στην Ελλάδα του 2021 κάνουν το ίδιο -διάσημοι και άσημοι, από τις υψηλότερες βαθμίδες της εξουσίας μέχρι απλοί, καθημερινοί άνθρωποι- αναρωτιέμαι, γιατί έπρεπε να βρει τη δύναμη η Σοφία για να αποφασίσουμε όλοι οι υπόλοιποι ότι δεν επιτρέπεται το ζήτημα της έμφυλης βίας να διαλύει ανθρώπινες ζωές; Γιατί έπρεπε να περάσουν πάνω από 3 χρόνια, που εν πολλοίς το κίνημα #MeToo ήταν βουβό στην Ελλάδα, για να ξεκινήσει, επιτέλους, αυτή η συζήτηση;
Τι δομές και μηχανισμοί υπάρχουν -επίσημοι και ανεπίσημοι- ώστε να είμαστε σίγουροι και σίγουρες ότι όταν μιλήσουν, όταν κάνουν αυτό το τεράστιο άλμα πίστης, η κοινωνία μας θα είναι εκεί να τις πιάσει για να μην πέσουν στο κενό;
Γιατί, αν τρέφαμε οποιαδήποτε ψευδαίσθηση ότι το #MeToo ήταν σιωπηλό επειδή δεν υπήρχαν τόσα πολλά θύματα ανάλογων περιστατικών στη χώρα μας, βλέπουμε στον απόηχο της καταγγελίας της Σοφίας Μπεκατώρου ότι δεν είναι μόνη της. Κάθε άλλο. Κι όμως, ο κύκλος σιωπής εξακολουθούσε μέχρι πρότινος να ρίχνει βαρύ το πέπλο του στην ελληνική κοινωνία. Δεν οφείλουμε να αναρωτηθούμε γιατί;
Διαβάζω σε tweets, posts συμπαράστασης και αναρτήσεις αλληλεγγύης δημόσια πρόσωπα να συγχαίρουν τη Σοφία για τη δύναμη ψυχής που χρειάστηκε για να μιλήσει. Χωρίς αμφιβολία το κύμα αυτό στήριξης είναι σημαντικό και ενθαρρύνει περισσότερες γυναίκες να κάνουν το ίδιο. Έστω με μια καθυστέρηση, το εμβρυακό αυτό #MeToo στη χώρα μας είναι ένα μεγάλο βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση.
Η σιωπή όμως δεν αφορά μόνο τα θύματα. Αφορά και όλους εμάς.
Όλες αυτές οι εκδηλώσεις συμπαράστασης με την άριστη πρόθεση, έχουν και μια άλλη πλευρά. Αναρωτιέμαι, κάθε φορά που διαβάζω τα posts αυτά, πώς να νιώθουν άραγε οι γυναίκες που υπήρξαν θύματα τέτοιων περιστατικών και δεν έχουν “βρει τη δύναμη”, ακόμα, να μιλήσουν. Μην έχετε αμφιβολία ότι χρειάζεται πάρα πολλή δύναμη και μόνο να σηκωθείς και να πας παραπέρα μετά από ένα τέτοιο περιστατικό. Και ναι, όταν και αν επιλέξουν να μιλήσουν δημόσια γι’ αυτό που τους συνέβη, “αναγκάζουν” την κοινωνία μας να κοιτάξει στα μάτια ένα τέρας που κρύβεται κάτω απ’ το χαλί επί αιώνες ολόκληρους.
Γιατί όμως να πέφτει σ’ εκείνες αυτό το βάρος; Γιατί να απαιτούμε απ’ αυτές να “μιλήσουν” για να αναγνωρίσουμε το τέρας; Θα είμαστε άραγε εκεί να διασφαλίσουμε ότι τις συνέπειες της καταγγελίας τους -γιατί υπάρχουν πολύ συχνά συνέπειες, μην έχετε αμφιβολία γι’ αυτό- θα τις σηκώσουμε και στους δικούς μας ώμους; Όλοι εμείς που συγχαίρουμε με περισσή ευκολία, έχουμε άραγε αναλογιστεί πόσο ευρύ είναι το φάσμα της έμφυλης βίας; Πώς γεννιέται; Πώς αντρώνεται;
Είμαστε, τελικά, σίγουροι και σίγουρες ότι κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να δημιουργούμε τις συνθήκες εκείνες που, τόσο θα αποτρέψουν τέτοια περιστατικά, όσο και θα ενθαρρύνουν κι άλλες γυναίκες να βρουν τη δύναμη να μιλήσουν; Τι δομές και μηχανισμοί υπάρχουν -επίσημοι και ανεπίσημοι- ώστε να είμαστε σίγουροι και σίγουρες ότι όταν μιλήσουν, όταν κάνουν αυτό το τεράστιο άλμα πίστης, η κοινωνία μας θα είναι εκεί να τις πιάσει για να μην πέσουν στο κενό;
Έχουμε, εν τέλει, όλοι και όλες εμείς που είμαστε με τη Σοφία και με την κάθε Σοφία, κερδίσει το δικαίωμα να στεκόμαστε στο πλευρό τους; Αυτό είναι ένα τεράστιο στοίχημα για όλους μας την επόμενη μέρα.
Παλαιότερα άρθρα για την έμφυλη ισότητα στην αθηΝΕΑ:
Ήρθε η Ώρα Να Δώσουμε Τέλος στα “Manels”
