Πρέπει να είναι τουλάχιστον απογοητευτικό να τρέχεις μια καμπάνια που χαρακτηρίστηκε ως υποδειγματική, να καταφέρνεις να ξεπεράσεις τον δυσθεώρητο μηχανισμό των Συντηρητικών -έστω οριακά- και να παραμένει αβέβαιο το αν θα γίνεις τελικά Καγκελάριος της Γερμανίας.
Ο Olaf Scholz μπορεί να κατέγραψε μια σημαντική νίκη, όμως μέχρι σήμερα,
Οι Αναγκαίες Παραχωρήσεις
Αυτή τη στιγμή τέσσερα κόμματα μεσαίου μεγέθους -οι σοσιαλιστές του SPD (25,7%) οι συντηρητικοί CDU/CSU (24,1%), οι Πράσινοι (14,8%) και οι φιλελεύθεροι FDP (11,5%)- προσπαθούν να εξασφαλίσουν μια θέση στην κυβέρνηση. Το σίγουρο είναι ότι σημαντικές παραχωρήσεις θα χρειαστούν από αμφοτέρους τους συμμετέχοντες σε μια κυβέρνηση συνεργασίας για τη λύση αυτού του γόρδιου δεσμού.
Καταρχήν, να πούμε ότι με μαθηματικούς όρους την πολυπόθητη πλειοψηφία στη Βουλή μπορούν, φυσικά, να αποσπάσουν, αν συνεργαστούν, τα δύο μεγαλύτερα κόμματα SPD και CDU/CSU, και να έχουμε μια συνέχεια του “μεγάλου συνασπισμού” που είδαμε τα προηγούμενα χρόνια. Αμφότεροι όμως έχουν αποκλείσει αυτό το ενδεχόμενο επανειλημμένα -όπως έκαναν όμως και το 2017, μέχρι που αναγκάστηκαν να συνεργαστούν μετά με την κατάρρευση των συνομιλιών με τα άλλα κόμματα.
Σε κάθε περίπτωση, αν θεωρήσουμε ότι αυτό είναι ένα έσχατο σενάριο που κανείς από τους δύο “μεγάλους” δεν επιθυμεί, ποιες είναι οι άλλες πιθανότητες διακυβέρνησης που παίζουν αυτή τη στιγμή; Πριν μπούμε στην ανάλυση, και επειδή μπορεί τα ονόματα των διαφορετικών συνδυασμών να σας μπερδέψουν, να πούμε ότι -με λίγη φαντασία- προέρχονται από τα χρώματα των διαφορετικών κομμάτων που τους απαρτίζουν (κόκκινο για το SPD, μαύρο για το CDU/CSU, πράσινο για τους Πράσινους και κίτρινο για το FDP).
Οι Πιθανοί Κυβερνητικοί Συνασπισμοί
Πρώτη σε σειρά “προτεραιότητας”, λοιπόν, αφού είναι εκείνη που φαίνεται να προτιμά ο Olaf Scholz, που δήλωσε ότι επιθυμεί να ξεκινήσει τις σχετικές συνομιλίες το συντομότερο δυνατό, είναι η λεγόμενη “Traffic Light”, που φέρνει μαζί το SPD, τους Πράσινους και το FDP, συγκεντρώνοντας 416 έδρες. Η δυσκολία εδώ; Να πεισθούν οι δύο μικρότεροι να συνεργαστούν μεταξύ τους, καθώς τους χωρίζει μεγάλη απόσταση σε ζητήματα δημοσιονομικής πολιτικής αλλά και σε ό,τι αφορά τον καταλληλότερο τρόπο αντιμετώπισης της κλιματικής κρίσης.
Μια άλλη πιθανότητα θα ήταν η περίφημη “Jamaica” -CDU/CSU, Πράσινοι και FDP- που δεν κατάφερε να ευοδωθεί το 2017, όταν ο επικεφαλής των Φιλελευθέρων Christian Lindner αποχώρησε από τις συνομιλίες. Όμως, με δεδομένο ότι πρώτο κόμμα στις εκλογές ήταν το SPD, έχει την ευκαιρία να δοκιμάσει πρώτο να συνάψει μια κυβέρνηση συνεργασίας.
Άλλες πιθανότητες είναι η “Mickey Mouse” (SPD, CDU/CSU και FDP) αλλά και η “Kenya” (SPD, CDU/CSU και Πράσινοι), όμως με δεδομένο ότι οι δύο μεγάλοι αρκούν για να επιτύχουν την απαραίτητη πλειοψηφία στη Βουλή, ο μόνος λόγος να προκύψει μία από αυτές θα ήταν στη λογική μιας συναινετικής κυβερνητικής λύσης με όσο το δυνατόν πιο ευρεία λαϊκή αποδοχή.
