Υπάρχουν τα ορόσημα εκείνα που υπαγορεύει η επιστημονική ανάλυση. Όπως για παράδειγμα ότι, αν δεν καταφέρουμε να μειώσουμε τις εκκρίσεις ρύπων παγκοσμίως κατά 50% μέχρι το 2030, ο στόχος περιορισμού της αύξησης της παγκόσμιας θερμοκρασίας κατά 2 βαθμούς Κελσίου -ή ακόμη καλύτερα κατά 1,5 βαθμό Κελσίου, όπως προέβλεπε η Συμφωνία του Παρισίου- είναι ανέφικτος.
Υπάρχουν επίσης και εκείνα που συναντούμε στην πράξη. Η επιτάχυνση κλιματικών φαινομένων και η έλλειψη συντονισμένης δράσης μας φέρνουν ακόμα πιο κοντά στα σενάρια καταστροφής από όσο είχαν προβλέψει προηγούμενες αναλύσεις. Είναι χαρακτηριστική η διαπίστωση του ΟΗΕ ότι βρισκόμαστε στο δρόμο για να αγγίξουμε μια αύξηση της θερμοκρασίας κατά 2,7 βαθμούς Κελσίου μέχρι το τέλος του αιώνα, κάτι που θα έκανε την κατάσταση στον πλανήτη μας απλά αφόρητη.
Πρόκειται για την περίφημη COP26 και η έκβασή της κάθε άλλο παρά προδιαγεγραμμένη δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί.
Και, τέλος, υπάρχουν και τα ορόσημα που θέτουμε εμείς στον εαυτό μας, αυθαίρετα και με περισσή αισιοδοξία, στην προσπάθειά μας να αντιμετωπίσουμε την κατεπείγουσα κλιματική κρίση που ήδη βιώνουμε, όπως ευελπιστούμε ότι θα κάνουμε στη Σύνοδο για το Κλίμα που θα πραγματοποιηθεί στη Γλασκόβη τον ερχόμενο Νοέμβριο.
Μαύρα Σύννεφα Πάνω από την COP26
Πρόκειται για την περίφημη COP26 και η έκβασή της κάθε άλλο παρά προδιαγεγραμμένη δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί. Θυμηθείτε την απελπιστική απραγία της COP15 στην Κοπεγχάγη το 2009, που έληξε χωρίς να έχει επιτευχθεί η βασική επιδίωξη να δεσμευθούν όλες οι χώρες στην υλοποίηση του στόχου περιορισμού των εκπομπών τους. Ή την αβάσταχτη ανεπάρκεια της ακριβώς προηγούμενης από τη φετινή, 25ης Διάσκεψης για το Κλίμα στη Νέα Υόρκη.
Φέρτε όμως στο νου σας, επίσης, και την ενδιάμεση, συγκριτικά επιτυχημένη COP21, που οδήγησε στη Συμφωνία του Παρισίου το 2015. Έθετε έναν συνολικό στόχο συγκράτησης της θερμοκρασίας, όμως άφηνε στην ευχέρεια της κάθε χώρας να καθορίσει και να σχεδιάσει τη συνεισφορά της στις πρωτοβουλίες, χωρίς να διαθέτει κάποιον μηχανισμό για να ελέγξει το αποτέλεσμα.
Μάλιστα, της ανακοίνωσης αυτής του Xi Jinping στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ αυτή την εβδομάδα είχε προηγηθεί και η πρόταση του Joe Biden να διπλασιάσει την οικονομική βοήθεια που παρέχουν οι ΗΠΑ στις αναπτυσσόμενες χώρες για το κλίμα, η οποία πάντως θα πρέπει για να υλοποιηθεί να περάσει από το Κογκρέσο.
Καθώς οδεύουμε λοιπόν προς το ορόσημο του COP26, τα καμπανάκια χτυπούν και υπάρχουν ενδείξεις ότι δεν θα οδηγήσει σε συγκεκριμένα και δεσμευτικά σχέδια για τον άμεσο περιορισμό των εκπομπών που θα κρατήσουν ζωντανή την ελπίδα επίτευξης του στόχου του Παρισίου.
Είναι ίσως η τελευταία μας μεγάλη ευκαιρία να συμμορφωθούμε, όμως, λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι οι δύο μεγαλύτεροι ρυπαντές στον πλανήτη (τους μαντέψατε, είναι η Κίνα και οι ΗΠΑ) δεν διανύουν περίοδο αγαστής συνεργασίας, οι προσδοκίες είναι μάλλον περιορισμένες.
Οι Συμμαχίες, οι Αντιπαλότητες και οι Προσδοκίες
Πάντως, για να μην τα βλέπουμε όλα μαύρα, η πρόσφατη δέσμευση του Κινέζου προέδρου να τερματίσει τη χρηματοδότηση που παρέχει η χώρα του για την κατασκευή νέων σταθμών ηλεκτροπαραγωγής με κάρβουνο στο εξωτερικό, ενισχύοντας την υποστήριξη που παρέχει στις αναπτυσσόμενες χώρες για παραγωγή καθαρής ενέργειας, είναι μια θετική εξέλιξη.
Μάλιστα, της ανακοίνωσης αυτής του Xi Jinping στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ αυτή την εβδομάδα είχε προηγηθεί και η πρόταση του Joe Biden να διπλασιάσει την οικονομική βοήθεια που παρέχουν οι ΗΠΑ στις αναπτυσσόμενες χώρες για το κλίμα, η οποία πάντως θα πρέπει για να υλοποιηθεί να περάσει από το Κογκρέσο.
Η διοργανώτρια χώρα της COP26, το Ηνωμένο Βασίλειο, έχει κάθε λόγο να πιέζει για την αποφυγή ενός φιάσκου. Όμως, ούτε η κυβέρνηση του Boris Johnson διάγει τις καλύτερες στιγμές της όσον αφορά τις συμμαχικές της σχέσεις, τόσο με τους Ευρωπαίους όσο και με την Κίνα. Μάλιστα οι Κινέζοι -όπως και οι Ινδοί, αλλά και οι Αμερικανοί- “σνόμπαραν” την πρόσφατη συνάντηση του Johnson για το κλίμα στη Νέα Υόρκη.
Όσο για του Ευρωπαίους, μπορεί μεν η Ένωση να αποτελεί αδιαφιλονίκητη ηγέτιδα στην αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης, όμως οι αυξήσεις στις τιμές του ηλεκτρικού περιορίζουν την όρεξη των κυβερνήσεων να επεκτείνουν τους φόρους άνθρακα σε λογαριασμούς βενζίνης και θέρμανσης, όπως αναφέρουν οι Financial Times.
Διαβάστε ακόμη στην αθηΝΕΑ:
