Prosaic Origins: Μνημείο στο Ανεπιθύμητο

Ο ΝΕΟΝ, μέσω του προγράμματος “Έργο στην Πόλη”, αναθέτει κάθε χρόνο σε έναν καλλιτέχνη να δημιουργήσει έργο με σκοπό να εκτεθεί σε δημόσιο χώρο της Αθήνας. Με την ένταξη της σύγχρονης τέχνης σε σημαίνοντες χώρους της πόλης, προωθείται δημιουργικά ο διάλογος μεταξύ τέχνης και κοινωνίας. Αυτή τη φορά, ο ΝΕΟΝ παρουσιάζει την έκθεση Prosaic Origins, κατόπιν ανάθεσης στον Ανδρέα Λόλη να δημιουργήσει έναν κύκλο έργων για τον κήπο της Βρετανικής Σχολής Αθηνών, σε επιμέλεια της Νάγιας Γιακουμάκη.

Η έκθεση αυτή αρθρώνεται σαν ένα κυνήγι θησαυρού μέσα στον υπέροχο κήπο της αρχαιολογικής Βρετανικής Σχολής που βρίσκεται “κρυμμένος” στο κέντρο της Αθήνας, πίσω από τον Ευαγγελισμό. Αντίστοιχα, τα γλυπτά του Λόλη βρίσκονται κρυμμένα μέσα στον κήπο, όχι επειδή έχουν τοποθετηθεί σε “κρυφά” σημεία. Το αντίθετο, είναι εμφανώς τοποθετημένα στη διαδρομή που αποτελεί πέρασμα για τους επισκέπτες. Το στοίχημα είναι να ανοίξει ο επισκέπτης τα μάτια του και να δει πέρα από το προφανές.

Εδώ, τα γλυπτά δεν προβάλλουν σε περίοπτη θέση, όπως έχουμε συνηθίσει να τα βλέπουμε σε δημόσιους και μουσειακούς χώρους. Αφομοιώνονται στο ίδιο το περιβάλλον και οι επισκέπτες καλούνται να ψηλαφίσουν τους όγκους τους, προκειμένου να νιώσουν την αίσθηση του μαρμάρου στα ακροδάχτυλά τους.

Ο καλλιτέχνης επιλέγει να χρησιμοποιήσει το μάρμαρο, κλασικό και αξιοσέβαστο υλικό γλυπτικής από την αρχαιότητα, για να αποδώσει, με μοναδικό ρεαλισμό, την εικόνα, το χρώμα και την υφή πραγμάτων που στη σύγχρονη καθημερινότητα συνιστούν απορρίμματα και ευτελή χρηστικά αντικείμενα. Επιλέγει να αποδώσει πλαστικές μαύρες σακούλες απορριμμάτων, ξύλινες παλέτες μεταφοράς προϊόντων, χάρτινα κιβώτια, αυτοσχέδιες ξύλινες σκάλες εργασιών, κομμάτια φελιζόλ.
Το αστικό τοπίο μεταβάλλεται σε ένα αφιλόξενο, επισφαλές περιβάλλον, το οποίο θα ‘πρεπε να μας ξενίζει και να μας ενοχλεί. Αντ’ αυτού, το φαινόμενο της έλλειψης στέγης και της ύπαρξης παρατημένων απορριμμάτων στο δημόσιο χώρο έχει γίνει ένα θέαμα οικείο, ενσωματωμένο στη συνήθη οπτική μας, τόσο που πλέον μοιάζει αόρατο.

Τα ευτελή αυτά αντικείμενα παραπέμπουν ταυτόχρονα στις έννοιες του προσωρινού και του μόνιμου, καθώς για την πλειονότητα της κοινωνίας αποτελούν είδη μίας χρήσης που προορίζονται για τους κάδους, ενώ για μία σημαντική μερίδα κόσμου αποτελούν στοιχεία ζωτικής σημασίας, αφού τα χρησιμοποιούν για να βρουν τροφή, να στεγαστούν, να προφυλαχθούν.

Ο καλλιτέχνης θέλει να επιστήσει την προσοχή του κοινού στο γεγονός ότι το αστικό τοπίο μεταβάλλεται με σταθερή άνοδο σε ένα αφιλόξενο, επισφαλές περιβάλλον, το οποίο θα ‘πρεπε να μας ξενίζει και να μας ενοχλεί. Αντ’ αυτού, το φαινόμενο της έλλειψης στέγης και της ύπαρξης παρατημένων απορριμμάτων στο δημόσιο χώρο έχει γίνει ένα θέαμα οικείο, ενσωματωμένο στη συνήθη οπτική μας, τόσο που πλέον μοιάζει αόρατο.

Ο Ανδρέας Λόλης επιτυγχάνει να φέρει σε πλήρη αντιπαράθεση την εξιδανικευμένη, αιώνια μορφή των γλυπτών της αρχαιότητας, που αποτελούν μνημεία για το “επιθυμητό”, με τη ρυπαρή, εφήμερη εικόνα της σύγχρονης ζωής. Έτσι λοιπόν, τα “εγκαταλελειμμένα” γλυπτά που θα δείτε τοποθετημένα στο φροντισμένο κήπο της Βρετανικής Σχολής Αθηνών, γίνονται επιτυχώς “ένα μνημείο στο ανεπιθύμητο”. #MustSee

Διάρκεια έκθεσης: 12/09/2018 – 14/11/2018

Αρθρογράφος

Ιστορικός Τέχνης και Εκτιμητής-Σύμβουλος Έργων Τέχνης. Παρακολουθεί ανελλιπώς το art market και την εικαστική πλευρά της τέχνης, όπου και όπως εμφανίζεται. Μοιράζεται μαζί μας τις απόψεις της μέσα από τη στήλη "pARTicle".

Σχολιασμός

Σχολιασμός