Η μεγάλη επιστροφή του Donald Trump είναι πλέον γεγονός και οι χθεσινοί ευσεβείς πόθοι παραχωρούν τη θέση τους σε μια προσπάθεια ψύχραιμης νοηματοδότησης του αποτελέσματος ως προς το μέλλον της Αμερικής, αλλά και του υπόλοιπου κόσμου.
Αφήνοντας για λίγο στην άκρη το τι σημαίνει το αποτέλεσμα για την Αμερική, τους Ρεπουμπλικανούς και τους Δημοκρατικούς –πέρα από τη διαπίστωση ότι η οικονομία παραμένει καθοριστικός παράγοντας–, ας επικεντρωθούμε στο τι δημιουργεί μεγαλύτερες ανησυχίες για την παγκόσμια επίδραση της επιστροφής του Trump.
Ας ξεκινήσουμε από την Ουκρανία. Ο Volodymyr Zelensky δεν θα πρέπει να κοιμήθηκε καλά χθες βράδυ, αφού η αναμενόμενη μείωση της αμερικανικής βοήθειας ενδέχεται να οδηγήσει σε μια συνθηκολόγηση υπό δυσμενείς όρους με τη Ρωσία. Θα ανοίξει αυτό την όρεξη του Vladimir Putin; Είναι πιθανό, και η Ευρώπη δεν είναι έτοιμη για ένα τέτοιο ενδεχόμενο.
Παράλληλα, η Ευρώπη θα χρειαστεί να αντιμετωπίσει μια αλήθεια που αποφεύγει εδώ και χρόνια: αν θέλει να είναι ασφαλής και υπολογίσιμη δύναμη, οφείλει να είναι περισσότερο ενωμένη και αυτάρκης – οικονομικά, αμυντικά, ενεργειακά και τεχνολογικά.
Αυτό μας φέρνει στο δεύτερο ζήτημα: την Ευρώπη. Έχουμε ανακουφιστεί τα τελευταία χρόνια από τη στήριξη των ΗΠΑ, ξεχνώντας ότι η συμμαχία αυτή εξαρτάται πλέον, κάθε φορά, από τον ένοικο του Λευκού Οίκου. Μετά τη νίκη Trump, φοβάμαι ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση θα βιώσει φυγόκεντρες τάσεις, εξαιτίας των φιλοδοξιών των αυταρχο-λαϊκιστικών μιμητών του. Παράλληλα, η ήπειρος θα χρειαστεί να αντιμετωπίσει μια αλήθεια που αποφεύγει εδώ και χρόνια: αν θέλει να είναι ασφαλής και υπολογίσιμη δύναμη, οφείλει να είναι περισσότερο ενωμένη και αυτάρκης – οικονομικά, αμυντικά, ενεργειακά και τεχνολογικά.
Και τέλος, φτάνουμε στο ζήτημα που θα έπρεπε να μας κρατά όλους ξύπνιους τη νύχτα αλλά βρίσκουμε ακόμα τον τρόπο να το ξεχνάμε: το κλίμα. Με τον Trump, η Αμερική, πιθανότατα, θα χάσει μια πενταετία στους κλιματικούς της στόχους. Για τον εύθραυστο πλανήτη μας, αυτό σημαίνει ότι και ως προς τους παγκόσμιους στόχους θα βρεθούμε πιο πίσω, ανεξαρτήτως των προσπαθειών των υπόλοιπων χωρών. Ήδη βρισκόμαστε σε κρίσιμο σημείο· τώρα κινδυνεύουμε με μεγαλύτερη εκτροπή.
Πίσω στη μεγάλη εικόνα. Δημοκρατία σημαίνει ότι, σε κάθε εκλογή, ακόμα και σε ένα τόσο έντονα διχασμένο εκλογικό σώμα, μια πλευρά παίρνει αυτό που ήθελε. Το ζήτημα, βέβαια, είναι ότι και οι δύο πλευρές θα πρέπει να ζήσουν με τις συνέπειες αυτής της επιλογής τα επόμενα 4 χρόνια. Το πραγματικό διά ταύτα δεν είναι, λοιπόν, το σημερινό post-mortem της αναμέτρησης. Θα είναι το post-mortem άλλης μια τετραετίας του Trump στον Λευκό Οίκο.
Όσο υπάρχει δημοκρατία –έστω και με τα ελαττώματά της– υπάρχει ελπίδα ότι τίποτα δεν είναι προδιαγεγραμμένο.
Ακόμα και με αυτά τα δεδομένα, ας αναζητήσουμε λόγους για να αισιοδοξούμε. Όσο υπάρχει δημοκρατία –έστω και με τα ελαττώματά της– υπάρχει ελπίδα ότι τίποτα δεν είναι προδιαγεγραμμένο. Κάθε τέσσερα χρόνια, στην Αμερική όπως και εδώ, οι πολίτες έχουν την ευκαιρία να επιλέξουν ηγέτη, και σε τέσσερα χρόνια από τώρα θα έχουν ξανά αυτή τη δυνατότητα. Στο μεταξύ, μπορούμε πάντα -και οφείλουμε- να ασκούμε πιέσεις για αυτό που θεωρούμε σωστό.
Διαβάστε επίσης στην αθηΝΕΑ:
Ευσεβείς Πόθοι πριν από μια Αμφίρροπη Μάχη
Αμερικανικές Eκλογές | Κοινωνία και Διακυβεύματα
Δικαίωμα Ψήφου στις ΗΠΑ: Μια Περιπέτεια που Ξεκίνησε το 1789
