Φαίνεται κάπως εκτός τόπου και χρόνου να ασχολείται κανείς με τα Όσκαρ φέτος, όταν η κατάσταση στην Ουκρανία παραμένει έκρυθμη και η πανδημία επιμένει.
Για όσους δεν γνωρίζουν το συμβάν: ο Chris Rock ανέβηκε στη σκηνή για να παρουσιάσει το Όσκαρ Καλύτερου Ντοκιμαντέρ στο εξαιρετικό «Summer of Soul» (αν δεν το έχετε δει, δείτε το) και, προλογίζοντας την απονομή, έκανε ένα κακόγουστο αστείο για το ξυρισμένο κεφάλι της ηθοποιού και συζύγου του Smith, Jada Pinkett Smith, η οποία πάσχει από αλωπεκία. Ο Will Smith ανέβηκε στη σκηνή και χτύπησε έναν έκπληκτο Chris Rock, γυρίζοντας στη συνέχεια στη θέση του και φωνάζοντας: «Μην ξαναπιάσεις το όνομα της γυναίκας μου στο γ***** στόμα σου».
Λιγότερο από μια ώρα αργότερα, ο Will Smith ανέβηκε και πάλι στη σκηνή για να παραλάβει αυτή τη φορά το Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία «King Richard» και, δακρυσμένος, εκφώνησε έναν ευχαριστήριο λόγο, εκφράζοντας την ευθύνη που νιώθει ως προστάτης της οικογένειάς του και των οικείων του, ζητώντας συγγνώμη από την Ακαδημία και τους συνυποψηφίους του για τη συμπεριφορά του, αλλά όχι και από τον Chris Rock.
Είδα αρκετές φορές το βίντεο με το συμβάν αλλά και την ομιλία του Will Smith και καταλήγω σε αυτό που νομίζω ότι με τάραξε περισσότερο. Δεν είναι ούτε η βία στη σκηνή, ούτε η θλιβερή ψυχολογική κατάσταση στην οποία μοιάζει να έχει περιέλθει ο Smith, ούτε τα όρια του χιούμορ εις βάρος μιας πάθησης, ούτε η αμηχανία και τα γέλια του κοινού, ούτε το παράδοξο του να είσαι ένας μεγάλος καλλιτέχνης και παράλληλα ένας εύθικτος, βίαιος, τραυματισμένος, εκτός ελέγχου άνθρωπος.
Όλα αυτά με προβληματίζουν φυσικά. Όμως, αν κάτι με τάραξε πιο πολύ απ’ όλα είναι η διαπίστωση ότι, μέσα στην παράνοια του συγκεκριμένου περιστατικού, μέσα στον ασυνάρτητο συλλογισμό του Will Smith, ξεπροβάλλει, για άλλη μια φορά, το βαθιά ριζωμένο και τοξικό στερεότυπο του αρσενικού που –δικαίως ή αδίκως– υπερασπίζεται το θηλυκό, χαρίζοντας στην πράξη βίας του εκείνο το «ναι μεν αλλά» που ακόμη δυσκολευόμαστε να αποβάλλουμε ως κοινωνία.
Χρειαζόμαστε λιγότερους επίδοξους σωτήρες και πολύ παραπάνω δουλειά, ώστε να πάψουν να χρησιμοποιούν τις γυναίκες ως αφορμή για τα βίαια ξεσπάσματά τους.
Διαβάστε επίσης στην αθηΝΕΑ:
Βραβεία Oscar: Νικήτριες, Νικητές και Ένα Χαστούκι
