Για τους λάτρεις του ελληνικού αμπελώνα, το βιβλίο «Το Ελληνικό Κρασί» αποτελεί σημείο αναφοράς – έναν πολύτιμο οδηγό για κάθε οινοποιείο, ποικιλία και αμπελουργική ζώνη της χώρας.
Οι συγγραφείς, Αργύρης Τσακίρης και Σίμος Γεωργόπουλος, ένωσαν τις δυνάμεις τους σε ένα απαιτητικό εγχείρημα, προσφέροντας ένα έργο πνοής στο οινόφιλο κοινό.
Εδώ, ο Σίμος Γεωργόπουλος μας μιλά για τη φιλοσοφία του βιβλίου, αποτυπώνοντας παράλληλα το στίγμα της εποχής.
Διαβάζοντας το βιβλίο, νιώθεις ότι κρατάς έναν πολύτιμο πλοηγό για να αρμενίσεις στον ελληνικό αμπελώνα. Εκείνο στο οποίο μπορείς να ανατρέχεις κάθε φορά που αναζητάς απαντήσεις, συναντάς μια νέα ετικέτα ή σχεδιάζεις την επόμενη επίσκεψή σου σε κάποιο οινοποιείο.
Σίγουρα ο στόχος είναι να προσφέρουμε ένα all-in-one βιβλίο σε όποιον θέλει να ασχοληθεί με το κρασί –κυρίως το ελληνικό–, κάτι που (περιέργως) είχε να συμβεί εδώ και σχεδόν 40 χρόνια.
Η οινοκριτική, βασικό στοιχείο της πορείας και των δυο μας, είναι αυτή που κάνει τη διαφορά, καθώς η αξιολόγηση προσδίδει στο βιβλίο τον χαρακτήρα ενός έγκυρου οδηγού.
Ποια κομμάτια του βιβλίου θεωρείς ότι σε δυσκόλεψαν περισσότερο και γιατί;
Κάθε κομμάτι είχε τις προκλήσεις του. Σίγουρα η αξιολόγηση των οινοποιείων απαιτεί γερό στομάχι, αλλά και ατελείωτες ώρες «απάνθρωπων» δοκιμών, προκειμένου να δοκιμάζεις τα πάντα και τους πάντες.
Από την άλλη, εγώ δεν θα μπορούσα με τίποτα να κάνω τη δουλειά που έχει κάνει ο Αργύρης σε ό,τι αφορά τις ποικιλίες, τις νομοθεσίες, τους χάρτες και τις ονομασίες προέλευσης.
Πάντως, τίποτα σε αυτό το βιβλίο δεν είναι «στεγανό»: και εγώ έχω βάλει το χεράκι μου σε όλα τα κείμενα και ο Αργύρης τη μύτη του σε όλες τις αξιολογήσεις.
Η ποιότητα που προσφέρουν τα κορυφαία οινοποιεία, τα κρασιά των οποίων υπολείπονται μόνο από τα κορυφαία του κόσμου και μόνο στον τομέα της ικανότητάς τους να παλαιώνουν.
Ποιο είναι το πιο εντυπωσιακό «success story» του ελληνικού αμπελώνα στα χρόνια της πορείας σου; Πού είδες τη μεγαλύτερη ανατροπή σε σχέση με όσα περιμέναμε στο παρελθόν;
Σίγουρα, η ποιότητα που προσφέρουν τα κορυφαία οινοποιεία, τα κρασιά των οποίων υπολείπονται μόνο από τα κορυφαία του κόσμου και μόνο στον τομέα της ικανότητάς τους να παλαιώνουν.
Από την άλλη, τα πράγματα εξακολουθούν να είναι τραγικά στον τομέα της επικοινωνίας. Όπως συνηθίζω να λέω: «Είναι κακό να πουλάς φύκια για μεταξωτές κορδέλες, όμως είναι τραγικό να πουλάς μεταξωτές κορδέλες για φύκια!».
Τι ήταν αυτό που σε ωθούσε κάθε φορά στη συγγραφή ενός νέου βιβλίου; Ποια ανάγκη ή ποιο κενό στην αγορά του κρασιού ερχόταν να καλύψει κάθε σου έργο;
Ο οδηγός «Only the Best» (1999) κυκλοφόρησε μήνες μόλις μετά την έναρξη της επαγγελματικής μου ενασχόλησης με το κρασί και ήταν ένα εγχείρημα «άγνοιας κινδύνου». Ωστόσο, ήταν αυτό που άνοιξε τον δρόμο για τις μελλοντικές μου συνεργασίες με εφημερίδες και περιοδικά.
Το «Ένα Ποτήρι Κρασί Γεμάτο Ελλάδα» (2009) έθεσε τις βάσεις για το πρόσφατο βιβλίο μας, αφού επίσης περιείχε αξιολόγηση της συνολικής δουλειάς των 50 καλύτερων (κατά τη γνώμη μου) οινοποιείων της εποχής.
Τέλος, το «Κάθε Ποικιλία στο Ποτήρι της» (2022) εκφράζει την εμμονή μου για τη σημασία του ποτηριού στην ανάδειξη κάθε κρασιού. Ενώ δίνει την εντύπωση ενός απλού διαφημιστικού εντύπου (μιας και προτείνει ποτήρια μιας μάρκας), είναι προϊόν μιας διετούς σκληρής δουλειάς που, μεταξύ των άλλων, περιλάμβανε και το πλύσιμο χιλιάδων ποτηριών με τα χεράκια μου.
Προφανώς θεωρώ τον εαυτό μου πολύ «μικρό» για να μιλήσω για το συγγραφικό έργο του Αργύρη, καθώς είναι πλουσιότερο από το έργο όλων των άλλων Ελλήνων οινογράφων συνολικά! Η επιστημονική του εμβρίθεια σε θέματα οινολογίας, αμπελουργίας, χωρικής οινοποίησης και απόσταξης έχει μετατρέψει κάθε του πόνημα σε αδιαμφισβήτητο σημείο αναφοράς για κάθε επαγγελματία του κλάδου.
Έχεις μετρήσει πόσα κρασιά έχεις δοκιμάσει; Και σε πόσες εκθέσεις έχεις πάει;
Δεν έχω εικόνα, αλλά υποθέτω ότι πρέπει να δοκιμάζω 1.500-2.000 κρασιά τον χρόνο. Ξέρω όμως ότι πολλές φορές έχω δοκιμάσει, στο πλαίσιο εκθέσεων, περισσότερα από 300 κρασιά σε μια μέρα, καθώς και ότι το ημερήσιο «ρεκόρ» μου είναι κοντά στα 550.
Πώς εξηγείτε το γεγονός ότι η ελληνική βιβλιογραφία για το κρασί είναι σχετικά περιορισμένη, παρά την τεράστια ιστορία που έχουμε ως οινοπαραγωγός χώρα;
Η ελληνική βιβλιογραφία είναι πράγματι μικρή∙ αμέτρητοι οινόφιλοι με έχουν ρωτήσει πού θα μπορούσαν να βρουν ένα βιβλίο στα ελληνικά για τα πρώτα τους (και όχι μόνο) βήματα.
Νομίζω ότι οφείλεται στο γεγονός ότι ένα βιβλίο απαιτεί πολλή δουλειά και αποφέρει ελάχιστο κέρδος, γεγονός που σημαίνει ότι κάποιος θα πρέπει, παράλληλα με τις άλλες οινικές επαγγελματικές δραστηριότητές του, να σπαταλήσει χρόνο και κόπο μόνο και μόνο επειδή θέλει να το κάνει.
Αν γίνει επόμενη έκδοση, θα προσθέσεις τα νέα οινοποιεία και τις ετικέτες που θα αναδειχθούν στο διάστημα που θα έχει μεσολαβήσει;
«Θεωρούμε ότι ένας κύκλος 3-4 ετών είναι το ιδανικό διάστημα για να αποτυπωθεί η πραγματική δυναμική του ελληνικού κρασιού. Και να μας προσφέρει τον χρόνο που απαιτείται για να δοκιμάσουμε σε επανάληψη τη δουλειά των οινοποιείων και να εκτιμήσουμε την οριζόντια και κάθετη σταθερότητα στην οποία βασίζεται το σύστημα των βαθμολογιών μας.
Φαντάζομαι, βέβαια, ότι μέχρι τότε πολλά οινοποιεία θα έχουν δημιουργηθεί και πολλές νέες ετικέτες θα διεκδικήσουν μια θέση σε αυτή τη μελλοντική έκδοση. Πάντως, εμείς έχουμε αρχίσει τη δουλειά από τώρα.
Διαβάστε επίσης στην αθηΝΕΑ:
Ghost Sake Bar: Δείπνο Μυστηρίου στο Κέντρο της Αθήνας
Σαντορίνη: Ο Παράδεισος του Οινοτουρισμού
Carpe Vinum Vol.15 | Το Μέλλον Επιταχύνει. Εμείς Τι Πίνουμε;
