Το καλοκαίρι είναι μια αίσθηση. Για την ακρίβεια, είναι όλες μας οι αισθήσεις.
Τολμώ να πω –σε όσους επιμένουν ότι η άνοιξη είναι εκείνη που μας ξυπνά από τη χειμερία νάρκη– πως όχι. Τις περισσότερες φορές, δεν προλαβαίνουμε να ζήσουμε την άνοιξη όπως της αξίζει.
Το ελληνικό καλοκαίρι όμως –εκείνο το υπέροχο, ατελείωτο, σχεδόν αναγκαστικά νωχελικό καλοκαίρι– είναι φυγείν αδύνατο.
Η αφή της άμμου. Ο λευκός θόρυβος των τζιτζικιών. Οι εικόνες του έξω, του ανοιχτού, του ορίζοντα. Ένα γιασεμί που άντεξε στον χρόνο. Και γεύσεις – τόσες γεύσεις!
Αρκεί να κλείσω τα μάτια για να βρεθώ εκεί. Να έρθω ξανά κοντά σε ανθρώπους και στιγμές που μπορεί να μην είναι πια εδώ, αλλά επιστρέφουν μέσα από τις αισθήσεις.
Ίσως γι’ αυτό το καλοκαίρι κουβαλάει πάντα μαζί του μια μικρή δόση ανυπακοής. Απέναντι στην ανάγκη να προγραμματίζουμε τα πάντα. Να γεμίζουμε τον χρόνο μας. Να τον ελέγχουμε.
Το καλοκαίρι δεν ελέγχεται, συμβαίνει.
Στις σελίδες αυτού του τεύχους δεν θα βρείτε μόνο προτάσεις και ιστορίες. Θα βρείτε αφορμές για να θυμηθείτε, να δοκιμάσετε, να βρεθείτε γύρω από ένα τραπέζι χωρίς ιδιαίτερο λόγο.
Γιατί στο τέλος, το καλοκαίρι –όπως και το καλό κρασί– είναι αυτά που σου αφήνει.
- Μπορείτε να ξεφυλλίσετε το Carpe Vinum vol. 16 εδώ.
