Στην ιστορία του δυτικού πολιτισμού, η έννοια της ιδιωτικής συλλογής ταυτίζεται με τη λογική των Cabinets of Curiosities (επίσης γνωστά ως Wonder Rooms), τα οποία αναπτύχθηκαν κατά το 17ο και 18ο αιώνα, αρχικά από επιστήμονες, αργότερα από βασιλείς και μέλη της κοινωνικής ελίτ, και κατά τον 19ο αιώνα, από τη νεο-αναπτυσσόμενη αστική τάξη των ευρωπαϊκών μητροπόλεων.
Οι επιστήμονες του 17ου αιώνα συνέλεγαν οποιοδήποτε είδος τους διήγειρε την περιέργεια και το οποίο θεωρούσαν χρήσιμο για τις μελέτες τους σε ανθρωπολογικά, ζωικά και φυτικά ευρήματα. Τα μέλη της αριστοκρατίας του 18ου αιώνα “έχτιζαν” τις συλλογές τους εμπλουτίζοντάς τες, τόσο με “αξιοπερίεργα” αντικείμενα που συναντούσαν στα εξωτικά ταξίδια τους σε μακρινές ηπείρους, όπως π.χ. τελετουργικές μάσκες από την Αφρική ή πορσελάνινα βάζα από την Κίνα, όσο και με έργα τέχνης, που αποτελούσαν κυρίως πορτρέτα των ιδίων από διάσημους καλλιτέχνες της εποχής, πίνακες ιστορικού και θρησκευτικού περιεχομένου και κλασικά αρχαιοελληνικά και ρωμαϊκά γλυπτά. Η αστική τάξη του 19ου αιώνα “συνέχισε την παράδοση” δημιουργίας προσωπικών συλλογών, οι οποίες πλέον θα αποτελούσαν status symbol, με στόχο τον εντυπωσιασμό του κοινωνικού περίγυρου.
Βασικό μέλημα των συλλεκτών των προηγούμενων αιώνων ήταν η οργάνωση των συλλογών τους σε μία επιτυχημένη έκθεση στο χώρο, ώστε να επιτυγχάνεται ένα ευχάριστο οπτικό σύνολο. Ωστόσο, η εγγυημένη επιτυχία των εν λόγω συλλογών βρισκόταν στην ποικιλομορφία των ειδών και στην προέλευση αυτών, καθώς μέσα από τη διαδικασία της έκθεσης της συλλογής τους, οι ιδιοκτήτες προσπαθούσαν να διηγηθούν την προσωπική τους ιστορία, σχετικά με την εξερεύνηση του κόσμου και της τέχνης.
Σήμερα, δε χρειάζεται να είναι κανείς επιστήμονας ή μέλος της αριστοκρατίας για να στήσει τη δική του προσωπική συλλογή. Ούτε είναι απαραίτητο να διαθέτει εξαψήφιο budget για την απόκτηση έργων τέχνης και συλλεκτικών αντικειμένων. Το μόνο που χρειάζεται κανείς για να δημιουργήσει τον δικό του προσωπικό χώρο, ο οποίος θα αποτελεί ένα οικείο και συνάμα ιδιαίτερο περιβάλλον, είναι η εμπιστοσύνη στο προσωπικό του ένστικτο.
Σε ένα σπίτι με σύγχρονη διακόσμηση, ταιριάζει κάλλιστα ένας κλασσικός πίνακας από την περίοδο της Αναγέννησης και του Μπαρόκ. Από την άλλη πλευρά, σε ένα σπίτι με κλασικό χαρακτήρα η όψη έργων σύγχρονης τέχνης δίνει ανάλαφρη πνοή και μία αίσθηση αναζωογόνησης. Για περαιτέρω έμπνευση, μπορείτε να ρίξετε μια ματιά στις προτάσεις της Victoria Hagan και του Michael S. Smith.
Σας παροτρύνω να επενδύσετε στα μοναδικά συναισθήματα που μπορεί να γεννήσει μέσα σας ένα έργο τέχνης, είτε αυτό είναι σχέδιο, είτε καμβάς ή γλυπτό, ή ακόμα και μία σύγχρονη εικαστική εγκατάσταση. Στην επόμενη βόλτα σας, στο επόμενο ταξίδι σας, επιλέξτε να διαθέσετε ένα μέρος του budget σας σε κάποιο έργο, το οποίο θα προσθέσει στον προσωπικό σας χώρο μία ακόμα εμπειρία ζωής. Κι αν φοβάστε πως θα χρειαστεί να ξοδέψετε «μία περιουσία» για να αποκτήσετε ένα αξιόλογο κομμάτι για τη συλλογή σας, τότε θα χρειαστεί να σας διαψεύσω.
