Κάποια ξεκινήματα τα αναγνωρίζεις μόνο εκ των υστέρων. Η αθηΝΕΑ ήταν ένα από αυτά.
Γεννήθηκε στις 25 Οκτωβρίου του 2013. Εστάλη σε 5 ανθρώπους. Ήταν ένα newsletter που τους έλεγε αυτά που έπρεπε να ξέρουν για την ημέρα που ξεκινούσε, με τη δική μου ματιά.
Το γιατί αυτή η ματιά είχε ενδιαφέρον, το πώς οι 5 έγιναν δεκάδες χιλιάδες και το πώς έμοιαζε τότε ο κόσμος σε σχέση με σήμερα είναι μια ωραία ιστορία − αλλά για μια άλλη μέρα.
Αναρωτιέμαι όμως, διαβάζοντας τώρα το πρώτο εκείνο email: ήξερα τότε ότι το «trial run» που ξεκινούσε θα καθόριζε τη δική μου διαδρομή για τα επόμενα 12+ χρόνια; Δεν το ήξερα, αλλά το διαισθανόμουν.
***
Κάποτε, η συνειδητοποίηση ότι κάνω αυτή τη δουλειά κοντά μια δεκαετία μου προκαλούσε πανικό.
Έχω καταφέρει όσα θα ήθελα;
Τι είχα και τι έχασα στην πορεία;
Τι κέρδισα, τι άφησα, τι καθυστέρησα, τι παρεξήγησα, τι έμαθα;
Και το πιο σημαντικό:
Τι είναι αυτό που έφτιαξα; Τι είναι αυτό που φτιάξαμε;
Τι είναι η αθηΝΕΑ;
***
Για χρόνια, η αθηΝΕΑ ήταν μια προέκταση του εαυτού μου. Και επειδή είμαι πολλά πράγματα −και θέλω πολλά πράγματα, και σκέφτομαι πολλά πράγματα− η αθηΝΕΑ έγινε πολλά πράγματα. Αυτή ήταν και η μαγεία της μέχρι τώρα διαδρομής.
Ήταν όμως και ο λόγος που, ξανά και ξανά, καθώς προσπαθούσαμε να ορίσουμε «τι είναι η αθηΝΕΑ», όταν είχε πάψει να είναι απλώς ένα newsletter, δυσκολευτήκαμε.
Οι συζητήσεις μέσα στην ομάδα για το «τι είμαστε» επανέρχονταν από καιρού εις καιρόν. Και ήταν πάντα χρήσιμες. Αποκάλυπταν πόσο διαφορετικά τη βλέπαμε, πόσο συμπληρωματικοί και ανομοιογενείς είμαστε − και κάτι ακόμα: ότι η αθηΝΕΑ είχε πια πάρει κάτι από καθέναν και καθεμιά που ήρθε σε επαφή μαζί της, όλα αυτά τα χρόνια.
Ξεκάθαρη απάντηση, πάντως, δεν παίρναμε. Κάτι που να τα ενώνει όλα και να τα ξεκαθαρίζει. Κάτι που να εκφράζει τόσο τη φιλοδοξία όσο και την υπόσχεση ενός μέσου ενημέρωσης για την Ελλάδα διαφορετικού από τα άλλα.
Κάτι που να λειτουργεί ως πολικός αστέρας για τις επιλογές μας − τα ναι μας, αλλά και τα όχι μας. Ένα πιο καθαρό «γιατί» που να απαντά στο «τι».
***
Το παραδέχομαι: με έτρωγε αυτή η ασάφεια.
Σε έναν κόσμο όπου συχνά είσαι ό,τι δηλώσεις, το να μην είσαι ένα μόνο πράγμα έμοιαζε συχνά με βαρίδι που μας κράταγε πίσω κι ας προχωρούσαμε δυναμικά μπροστά.
Στο μεταξύ, βέβαια, βρήκαμε τον τρόπο να κάνουμε αυτή την ασάφεια ανεξάντλητα δημιουργική.
Κι αυτό μας επέτρεψε να ταξιδέψουμε πολύ παραπέρα από την αρχική μου πρόθεση. Μας άφησε να πειραματιστούμε. Να ανακαλύψουμε. Να δοκιμάσουμε καρπούς από δέντρα που δεν περιμέναμε ότι θα συναντούσαμε στη διαδρομή μας.
Γέννησε projects και πρωτοβουλίες. Ένα site με πλούσιο περιεχόμενο. Θεματικά newsletters. Τηλεοπτικές εκπομπές. Έρευνες και εκδόσεις. Δύο άλλες εταιρείες στον χώρο της επικοινωνίας.
Στα χρόνια που μεσολάβησαν, η αθηΝΕΑ ξεπέρασε τα όρια ενός newsletter και εξελίχθηκε σε έναν ευρύτερο χώρο ιδεών, έρευνας και δημόσιου διαλόγου.
Και κάπου εκεί −με τον κόσμο γύρω μας να αλλάζει πιο γρήγορα απ’ όσο μπορούσαμε να προβλέψουμε− ο προβληματισμός επέστρεψε και άρχισε να γίνεται στο μυαλό μου πιο πιεστικός από ποτέ:
Σε αυτόν τον νέο κόσμο που γεννιέται (και ναι, ένας νέος κόσμος γεννιέται, μην έχετε καμία αμφιβολία), ποια είναι η θέση μας; Ποια είναι η χρησιμότητά μας; Γιατί υπάρχουμε; Τι είμαστε;
***
Αυτή τη φορά η απάντηση ήρθε αβίαστα. Χωρίς παίδεμα. Χωρίς ατέρμονα brainstorming.
Είμαστε ένα μέσο ενημέρωσης για το μέλλον.
Θέλουμε να είμαστε ο οδηγός σας στον κόσμο που έρχεται.
Γιατί έχουμε ανάγκη από οδηγούς −και από πολικούς αστέρες− σε αυτή την περίοδο για την ανθρωπότητα, αλλά και για την Ελλάδα, που έχει ήδη μπει σε αυτό το ταξίδι.
Παίρνουμε, λοιπόν, μαζί μας εφόδια. Όσα μάθαμε, όσα δοκιμάσαμε, όσα κάναμε μέχρι σήμερα. Και ξεκινάμε πάλι.
Δεσμευόμαστε να κάνουμε στην άκρη τον θόρυβο της επικαιρότητας και να σας μιλάμε καθημερινά με γνώμονα αυτά που έρχονται.
Υπό το πρίσμα της τεχνολογίας. Υπό το πρίσμα των ορίων του πλανήτη μας, τα οποία έχουμε ήδη αρχίσει να εξαντλούμε. Υπό το πρίσμα της αλληλεπίδρασης του νέου με το παλιό. Πώς αλλάζει η κοινωνία μας, ο πολιτισμός μας, ο τρόπος που ζούμε, οι θεσμοί μας, η διασκέδασή μας, η προοπτική μας για τα πράγματα; Πώς αλλάζουν οι γεωπολιτικοί αλλά και οι διαπροσωπικοί συσχετισμοί; Από το μικρό μέχρι το μεγάλο − η κλίμακα της αλλαγής, σε συνάρτηση με την ταχύτητα με την οποία θα φτάνει, οδηγούν σε έναν εκρηκτικό συνδυασμό.
Θέλουμε, λοιπόν, να είμαστε το μέσο ενημέρωσης για όσους θέλουν να καταλάβουν τι έρχεται − όχι απλώς τι συνέβη.
***
Νιώθω δέος απέναντι στο μέλλον. Αυτή είναι η σωστή, η μόνη, λέξη: δέος.
Το δέος έχει κάτι ενστικτώδες. Και έχω μάθει πια να εμπιστεύομαι το ένστικτό μου.
Όμως το δέος από μόνο του δεν σε πάει μακριά. Λίγο ο φόβος, λίγο ο ενθουσιασμός, μπορούν εύκολα να θολώσουν την κρίση.
Εκεί είναι που διαχρονικές αξίες αποκτούν νέο νόημα και επείγουσα χρησιμότητα:
Εντιμότητα απέναντι στα γεγονότα και στους αναγνώστες.
Θάρρος να πεις όσα πρέπει − ακόμα κι όταν δεν είναι βολικά.
Και δημιουργικότητα για να φωτίσεις το νέο, το σύνθετο, το άγνωστο.
Ορθολογισμός. Εξήγηση. Κατανόηση. Διαφωνία. Αντίθεση. Έρευνα. Διορατικότητα. Σύνθεση.
Αυτά θα πρεσβεύει η αθηΝΕΑ στο εξής. Αυτά δεν πρέσβευε πάντα;
Με τη φιλοδοξία να λειτουργήσει ως ασφαλές πέρασμα προς ένα μέλλον που ακόμα δεν μπορούμε να φανταστούμε. Όμως είναι ήδη εδώ.
Διαβάστε επίσης στην αθηΝΕΑ:
Βρισκόμαστε σε Φούσκα AI; Το Hype και η Ελληνική Παγίδα
