Όταν μου ζητήθηκε να συντονίσω τη δημόσια συζήτηση με θέμα «Ηλικία και Διακρίσεις» στο πλαίσιο του επιδραστικού κύκλου συζητήσεων που έχει ανοίξει το Εθνικό Θέατρο σε φλέγοντα ζητήματα που απασχολούν την κοινωνία, κοντοστάθηκα. Το θέμα μου ήταν γνώριμο και ιδιαίτερα ενδιαφέρον. Όμως, στα 36 μου, πλησιάζω πια τη μέση ηλικία! Δεν ανήκω πια ούτε στους νεοεισελθέντες στον χώρο εργασίας, ούτε σε εκείνους που πλησιάζουν στην έξοδο. Ποια είναι η δική μου σύνδεση με το θέμα, αναρωτήθηκα, καθώς και τα βιώματα που θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν στη συζήτηση;
Σε έναν κόσμο που αλλάζει με ταχύτητα, σε μια αγορά εργασίας που «χωράει» περισσότερες γενιές παρά ποτέ, σε μια κοινωνία που χαρακτηρίζεται από τη διαθεματικότητα εμπειριών και ταυτοτήτων, οι ηλικιακές διακρίσεις είναι, δυστυχώς, γεγονός.
Εμβαθύνοντας στη συγκεκριμένη θεματική, και όσο τη γυρόφερνα στο μυαλό μου τις τελευταίες εβδομάδες, άρχισα να συνειδητοποιώ τη διαγενεακή σημασία της – οι ηλικιακές διακρίσεις μας επηρεάζουν όλους. Είχα πέσει στην κλασική παγίδα που συχνά συναντούμε όταν συζητάμε για προκαταλήψεις και στερεότυπα – «μα, εγώ δεν το έχω βιώσει» (για ξανασκέψου το…) ή «δεν θεωρώ ότι με αφορά και τόσο» (αμ δε!).
Σε έναν κόσμο που αλλάζει με ταχύτητα, σε μια αγορά εργασίας που «χωράει» περισσότερες γενιές παρά ποτέ, σε μια κοινωνία που χαρακτηρίζεται από τη διαθεματικότητα εμπειριών και ταυτοτήτων, οι ηλικιακές διακρίσεις είναι, δυστυχώς, γεγονός. Το πώς θα βρούμε τρόπους να τις ξεπεράσουμε και να συνυπάρχουμε αρμονικά ως διαφορετικές γενιές, με την ηλικία να μη λειτουργεί περιοριστικά στο τι μπορεί να κάνει κάποιος, έχει τεράστια αξία.
Πώς συνδέεται το ageism με την τεχνολογία; Ποια είναι τα «αγκάθια» που εντοπίζονται αυτή τη στιγμή στις σχέσεις ανάμεσα στις γενιές και τι προμηνύουν για το μέλλον; Ποια είναι τα στερεότυπα σε σχέση με την ηλικία που παρατηρούμε γύρω μας; Πώς μπαίνει το έμφυλο πρόσημο στη συζήτηση για τις ηλικιακές διακρίσεις;
Βλέπουν οι μεγαλύτεροι τους μικρούς ως απειλή; Τι γίνεται όταν άνθρωποι που έχουν ακόμη πολλά να προσφέρουν βρίσκονται ξαφνικά στο περιθώριο; Γιατί οι μεγαλύτεροι βλέπουν με καχυποψία την έμφαση που δίνουν οι νεότεροι στο work/life balance; Και, όταν οι digital native νέοι στέκονται στην «ψηφιακή ανεπάρκεια» των πιο μεγάλων, δεν χάνουν σημαντικά κομμάτια της εμπειρίας τους, από τα οποία θα μπορούσαν να μάθουν και να επωφεληθούν; Τέλος, με τις ενδιάμεσες γενιές, τι γίνεται; Ποια είναι η πίεση που νιώθουν όσοι βρίσκονται κάπου ανάμεσα στο «παλιό» και στο «καινούργιο»;
Αύριο, Πέμπτη 16 Μαΐου, στις 19:00, στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, στο υπέροχο Κτήριο Τσίλλερ, με ελεύθερη είσοδο για το κοινό, θα συζητήσουμε όλα αυτά κι άλλα πολλά ακόμη, με ένα πλούσιο, καλειδοσκοπικό πάνελ εξαιρετικών ομιλητών.
Διαβάστε επίσης στην αθηΝΕΑ:
Biden Vs Trump | Το Θέμα δεν Είναι η Ηλικία
Ξένια Καλογεροπούλου: «Να μην Παραιτείσαι Ποτέ!»
Diversity, Equity, Inclusion | Τρεις Λέξεις με Αμέτρητες Εκδοχές
