Υπάρχουν κάτι γειτονιές που μοιάζουν να έχουν τον δικό τους ρυθμό. Περπατάω βιαστικά στην Πλάκα – όχι εκείνη που φαντάζεστε κάτω από την Ακρόπολη, αλλά την άλλη, τη μικρή και ήσυχη Πλάκα της Κηφισιάς.
Ο ανοιξιάτικος αέρας μυρίζει γιασεμί, ο κόσμος κάθεται έξω σε τραπεζάκια, τα ποτήρια τσουγκρίζουν χαμηλόφωνα και από παντού στα στενά ακούγονται γέλια και συζητήσεις. Μια τζαζ μελωδία με μαγνητίζει και κάπως έτσι αντικρίζω, στο τέλος της ανηφόρας, τον Linovatis.Ένα wine bistrot που στέκεται με αυτοπεποίθηση εκεί ψηλά, απέναντι από τη βίλα Αμαρυλλίς, χωρίς να χρειάζεται να μου αποδείξει τίποτα παραπάνω. Άλλωστε, μόλις συνειδητοποιώ πως στεγάζεται στον ίδιο χώρο με το κάποτε καφέ Αμαρυλλίς, εκεί όπου είχα περάσει τόσες νεανικές στιγμές. Η ατμόσφαιρα, εξάλλου, κάνει όλη τη δουλειά.
Και εκείνο το βράδυ είχε κάτι ακόμη πιο ξεχωριστό. Ήταν η Παγκόσμια Ημέρα Τζαζ και ο χώρος έμοιαζε να το νιώθει πραγματικά.
Ο ληνοβάτης στην αρχαιότητα ήταν εκείνος που πατούσε τα σταφύλια στους ληνούς – στα πέτρινα ή ξύλινα πατητήρια. Στις παλιές αγγειογραφίες, οι ληνοβάτες χαμογελούν πάντα. Υπάρχει μια σχεδόν διονυσιακή χαρά σε αυτή τη διαδικασία, μια ελευθερία που μυρίζει μούστο. Αυτή ακριβώς την αίσθηση επιχειρεί να μεταφέρει ο Linovatis: το κρασί χωρίς ελιτισμούς, χωρίς φλυαρίες και επιτηδευμένες αναλύσεις. Μόνο απόλαυση, καλή παρέα και αυθεντική διάθεση.
Εδώ το κρασί αντιμετωπίζεται ως αφορμή για κουβέντα. Ως ταξίδι σε αμπελώνες, ανθρώπους και ιστορίες. Η wine list κινείται με βαθιά αγάπη προς μικρούς παραγωγούς, ήπιες παρεμβάσεις και κρασιά που μιλούν ξεκάθαρα για τον τόπο τους. Από επιλεγμένες σαμπάνιες μέχρι μικρές φυσικές οινοποιήσεις και αφρώδη με προσωπικότητα, η λίστα μοιάζει περισσότερο με πρόσκληση εξερεύνησης παρά με κατάλογο.
Κι έπειτα έρχεται το φαγητό.
Η κουζίνα του Linovatis λειτουργεί με τη λογική ενός αληθινού wine bistrot: μικρός κατάλογος, προσεγμένα πιάτα, πρώτες ύλες που δεν χρειάζονται περίτεχνες τεχνικές για να εντυπωσιάσουν. Και ίσως εκεί βρίσκεται η μεγαλύτερη μαγεία του. Στην ωμή γοητεία της θάλασσας, στη φρεσκάδα των οστράκων, στην ιωδιούχα ένταση που συναντά ένα ποτήρι αφρώδους κρασιού.
Η ποικιλία των οστρακοειδών εδώ είναι από μόνη της λόγος επίσκεψης. Στρείδια, ωμές παρασκευές, όλα αποκτούν άλλη διάσταση δίπλα σε κρασιά με νεύρο, οξύτητα και φυσαλίδες. Υπάρχει κάτι σχεδόν κινηματογραφικό στον τρόπο που ένα Brut Nature ή ένα φυσικό λευκό αγκαλιάζει τη θαλασσινή αλμύρα.
Ξεχώρισα το σεβίτσε συναγρίδας: τραγανά φύλλα nori, αλάτι Ιμαλαΐων, dressing grapefruit και πέρλες yuzu. Ένα πιάτο γεμάτο ένταση και λεπτομέρεια, με τρομερή φρεσκάδα και εκείνη τη λεπτή πικράδα των εσπεριδοειδών που σε κάνει να θέλεις αμέσως άλλη μία γουλιά κρασί. Δίπλα του, το Agustí Blanc από την Demena Vin ήταν απολαυστικό: ζωηρό, πολύπλοκο, mineral και απόλυτα δεμένο με την ιωδιούχα διάσταση του πιάτου. Και μετά ήρθε το lobster roll. Comfort food με πολυτέλεια, ωραία εμφάνιση χωρίς έπαρση. Μπεσαμέλ bisque, ημίπαστες φρέσκες γαρίδες, φύτρα παντζαριού και ένα ψωμάκι βουτυράτο όσο πρέπει. Από εκείνες τις μπουκιές που σε κάνουν να σωπαίνεις για λίγα δευτερόλεπτα και απλώς να ζεις τη στιγμή.
Απόλαυσα επίσης το Gramona Lustros Brut Nature 2017. Ένα αφρώδες με απίστευτο βάθος και ακρίβεια. Παράγεται από τις ποικιλίες Xarello και Macabeo, ωριμάζει για περισσότερους από 80 μήνες και κουβαλά όλη τη ενέργεια του terroir της Καταλονίας. Πολύπλοκο, αλλά ταυτόχρονα κοφτερό και καθαρό, με φυσαλίδες σχεδόν κρεμώδεις και αλμυρή επίγευση που έκανε τα όστρακα να λάμπουν ακόμη περισσότερο.
Ο Linovatis δεν αγχώθηκε να γίνει «trendy». Και ίσως γι’ αυτό έχει πετύχει τόσο πολύ. Γιατί μέσα σε μια εποχή υπερβολής, παραμένει αυθεντικός. Ένα μέρος που αγαπά πραγματικά το κρασί, τη θάλασσα, τις πρώτες ύλες και κυρίως τη χαρά του να μοιράζεσαι γνώση, ιστορίες και καλή διάθεση.
Κάπου ανάμεσα στις φυσαλίδες, στα όστρακα, στις ενδιαφέρουσες ιστορίες της Λίλης, στους αυτοσχεδιασμούς της jazz μπάντας και στον ανοιξιάτικο αέρα της Κηφισιάς, θυμάσαι τελικά πως η απόλαυση δεν χρειάζεται κανόνες. Μόνο σωστή παρέα και ένα ακόμη ποτήρι κρασί.
Διαβάστε επίσης στην αθηΝΕΑ:
Ghost Sake Bar: Δείπνο Μυστηρίου στο Κέντρο της Αθήνας
Σαντορίνη: Ο Παράδεισος του Οινοτουρισμού
Carpe Vinum Vol.15 | Το Μέλλον Επιταχύνει. Εμείς Τι Πίνουμε;
