Δεν ξέρω ποια στιγμή των τελευταίων ημερών με έχει συγκλονίσει περισσότερο.
Ο ποδηλάτης που κυκλοφορεί στους δρόμους μιας μέχρι χθες ειρηνικής πόλης και, σε λίγα λεπτά, έχει διαμελιστεί από βλήμα πυροβολικού.
Τα αδερφάκια −μοιάζουν συνομήλικα με τα δικά μου παιδιά− που, κλαίγοντας, κοιτάζουν από το παράθυρο τους γονείς τους να φορτώνουν το αυτοκίνητο για να φύγουν, άρον άρον.
Το κοριτσάκι στα σύνορα που σέρνει το βαλιτσάκι του, δίχως να ξέρει πόσο έχει ήδη αλλάξει η ζωή του.
Αλήθεια, πού βρίσκει κάποιος τη δύναμη να στυλώσει τα πόδια και να αντισταθεί;
Ή οι 13 Ουκρανοί στρατιώτες στο μικροσκοπικό Φιδονήσι, που αρνήθηκαν να παραδοθούν στις ρωσικές δυνάμεις απαντώντας «Αντε γαμ@@@τε» πριν σκοτωθούν.
Αλήθεια, πού βρίσκει κάποιος τη δύναμη να στυλώσει τα πόδια και να αντισταθεί; Ποιο ψυχικό απόθεμα του επιτρέπει να μην καταρρεύσει, να μην ικετεύσει για τη ζωή του, να μην ανοίξει την πόρτα στους κατακτητές με τη δικαιολογία ότι σώζει τη ζωή του − ή τις ζωές των αγαπημένων του;
Εύχομαι ποτέ να μη χρειαστεί να μάθουμε στην πράξη −γιατί υποψιάζομαι ότι μόνο εκεί μαθαίνεις− τις απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα. Αλλά νιώθω απεριόριστο σεβασμό και δέος για τους Ουκρανούς, που δεν το βάζουν κάτω.
Σε νέο βίντεο από τους δρόμους του Κιέβου που ανέβασε νωρίς σήμερα ο Volodymyr Zelenskyy, ξεκαθάρισε ότι ο ουκρανικός στρατός συνεχίζει να μάχεται. «Είμαι εδώ. Δεν θα καταθέσουμε τα όπλα. Θα υπερασπιστούμε το κράτος μας, γιατί το όπλο μας είναι η αλήθεια και η αλήθεια μας είναι ότι αυτή είναι η γη μας, η χώρα μας, τα παιδιά μας και θα τα υπερασπιστούμε όλα. Αυτό είναι. Αυτό ήταν το μόνο που ήθελα να σου πω. Δόξα στην Ουκρανία».
Διαβάστε ακόμα στην αθηΝΕΑ:
