Πανευρωπαϊκής ισχύος πιστοποιητικό εμβολιασμού: μια καλή ιδέα; Στη συγκυρία αυτή, χρειαζόμαστε έξυπνα εργαλεία που θα διευκολύνουν το κράτος και τις επιχειρήσεις, προστατεύοντας τη δημόσια υγεία. Πρέπει ωστόσο να διασφαλίσουμε ότι η συγκεκριμένη πολιτική δεν θα οδηγήσει σε διακρίσεις και αποκλεισμούς, ότι δεν θα γίνει κατάχρηση των δεδομένων αυτών, αλλά και να αναλογιστούμε πόσο δίκαιη είναι η εφαρμογή της, με δεδομένο ότι τα εμβόλια δεν είναι ακόμα ευρέως διαθέσιμα.
Τη θεσμοθέτηση ενός πιστοποιητικού εμβολιασμού για τις ελεύθερες μετακινήσεις πολιτών εντός και εκτός Ευρώπης πρότεινε ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Με επιστολή του στην πρόεδρο της Κομισιόν Ursula von der Leyen, την οποία κοινοποιεί και στους υπόλοιπους ηγέτες των κρατών-μελών, ο Έλληνας πρωθυπουργός αναφέρει ότι “είναι επείγον να υιοθετήσουμε μια κοινή αντίληψη για το πώς πρέπει να δομηθεί ένα πιστοποιητικό εμβολιασμού, έτσι ώστε να είναι αποδεκτό σε όλα τα κράτη μέλη”.
Τα Υπέρ και τα Κατά
Οι αντιδράσεις στην προοπτική ενός πανευρωπαϊκής ισχύος πιστοποιητικού εμβολιασμού ποικίλουν. Κάποιες χώρες, όπως το Βέλγιο, τάσσονται υπέρ και άλλες, όπως η Γαλλία είναι πιο αρνητικές. Ας ξεκινήσουμε πάντως λέγοντας ότι για μια χώρα σαν την Ελλάδα, η οικονομία της οποίας είναι άρρηκτα εξαρτημένη από το πόσο γρήγορα θα νιώσουν άνετα οι πολίτες άλλων ευρωπαϊκών χωρών να ταξιδέψουν -αλλά και πόσο απλή θα είναι η σχετική διαδικασία- η ιδέα ενός τέτοιου πιστοποιητικού θα μπορούσε να επισπεύσει την επιστροφή στην κανονικότητα.
Καθώς θυσιάζουμε λίγη ακόμα από την ιδιωτικότητά μας, καλό είναι να είμαστε σίγουροι ότι τα οφέλη αξίζουν τη θυσία.
Δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς τα οφέλη του να γνωρίζει το κράτος αν κάποιος που μπαίνει στη χώρα έχει ή δεν έχει εμβολιαστεί. Απαιτούνται έτσι λιγότερα τεστ Covid (ή μπορούν περισσότερα να γίνονται σε αυτούς που όντως αποτελούν πιθανά κρούσματα) και μικρότερη ή και καθόλου καραντίνα με την είσοδo. Δημιουργείται επίσης ένα επιπρόσθετο κίνητρο για τον εμβολιασμό, για όσους αντιμετωπίζουν διστακτικά την προοπτική αυτή.
Υπάρχουν ήδη χώρες που κάνουν κάτι παρεμφερές. Οι επισκέπτες στην Ισλανδία εξαιρούνται από προϋποθέσεις τεστ και καραντίνας αν μπορούν να πιστοποιήσουν ότι νόσησαν και ανάρρωσαν από Covid-19 – αν και στο Politico διαβάζουμε ότι εκπρόσωπος της ισλανδικής κυβέρνησης δήλωσε ότι είναι παραπλανητικό να περιγράφει κανείς τη συγκεκριμένη πολιτική ως μια μορφή “διαβατηρίου εμβολιασμού”.
Δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς τα οφέλη του να γνωρίζει το κράτος αν κάποιος που μπαίνει στη χώρα έχει ή δεν έχει εμβολιαστεί.
Κι αυτό, πιθανότατα, γιατί η ιδέα ενός “διαβατηρίου ανοσοποίησης” -τόσο εφόσον η ανοσοποίηση επιτεύχθηκε μέσω εμβολίου όσο και μέσω της ίδιας της νόσου- είναι αμφιλεγόμενη, ενέχοντας κινδύνους σε ό,τι αφορά την ιδιωτικότητα, κάποιους από τους οποίους κατέγραψε μια ενδιαφέρουσα μελέτη του Πανεπιστημίου του Έξετερ που δημοσιεύθηκε τον Δεκέμβριο.
Εύκολες Απαντήσεις Δεν Υπάρχουν
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στον σημερινό, διασυνδεδεμένο κόσμο των big data, η ιδιωτικότητα είναι ένα αγαθό σημαντικό, με πολλαπλές προεκτάσεις. Ωστόσο, αν είμαστε ρεαλιστές, απόλυτη ιδιωτικότητα δεν υφίσταται, όπως δεν μπορεί να υπάρχει απόλυτη ατομική ελευθερία όταν ανήκουμε σε μια κοινωνία. Θυσιάζουμε μέρος των ελευθεριών μας προς όφελος της κοινωνίας. Καθώς όμως θυσιάζουμε λίγη ακόμα από την ιδιωτικότητά μας, καλό είναι να είμαστε σίγουροι ότι τα οφέλη αξίζουν τη θυσία.
Στη συγκυρία αυτή, με την οικονομία σε life support και το χρονοδιάγραμμα για το τέλος της πανδημίας να μην είναι σαφές, χρειαζόμαστε έξυπνα εργαλεία που θα διευκολύνουν το κράτος και τις επιχειρήσεις, προστατεύοντας τη δημόσια υγεία. Πρέπει ωστόσο να διασφαλίσουμε ότι η συγκεκριμένη πολιτική δεν θα οδηγήσει σε διακρίσεις και αποκλεισμούς, ότι δεν θα γίνει κατάχρηση των δεδομένων αυτών, αλλά και να αναλογιστούμε πόσο δίκαιη είναι η εφαρμογή της, με δεδομένο ότι τα εμβόλια δεν είναι ακόμα ευρέως διαθέσιμα. Εύκολες απαντήσεις δεν υπάρχουν, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η συζήτηση δεν είναι χρήσιμη.
Διαβάστε επίσης στην αθηΝΕΑ:
