Ο Wolfgang Amadeus Mozart αυνέθεσε τη φημισμένη του όπερα «Ο Μαγικός Αυλός» κατά το τελευταίο έτος της ζωής του, το 1791, στη Βιέννη. Η όπερα είναι γραμμένη στα γερμανικά και όχι στα ιταλικά, όπως συνηθιζόταν μέχρι τότε, χάρη στην επιμονή του Mozart, που έπεισε τον αυτοκράτορα ότι οι θεατές έπρεπε να απολαύσουν την όπερα στη γλώσσα τους.
Η όπερα είναι γραμμένη σε δύο πράξεις, σε λιμπρέτο του Emanuel Schikaneder, ο οποίος στην πρώτη παρουσίασή της, τον Σεπτέμβριο του 1791 στη Βιέννη, υποδύθηκε τον ρόλο του Papageno.
Η πλοκή της υπονοείται πως εκτυλίσσεται στην αρχαία Αίγυπτο, χωρίς να προσδιορίζεται ακριβώς ο τόπος ή η εποχή. Διαπνέεται από τις ιδέες του Διαφωτισμού και του Τεκτονισμού, αν και η κινητήρια δύναμη είναι η αγάπη, καθώς οι πρωταγωνιστές, ο πρίγκιπας Tamino και η πριγκίπισσα Pamina, κατορθώνουν χάρη στην αγάπη και με τη βοήθεια της μουσικής να ξεπεράσουν τις δοκιμασίες τους.
Μία εκδοχή είναι ότι ο Mozart, που ανήκε σε μασονική στοά, έκανε παραλληλισμό ανάμεσα στις δοκιμασίες του ζευγαριού στη σκηνή και στις αντίστοιχες δοκιμασίες που έπρεπε κάποιος να υποστεί για να γίνει αποδεκτός στη μασονική στοά της εποχής του.
Sydney Mancasola photo: Coco Jourdan
Μια Σύγχρονη Παραλλαγή με Κινούμενα Σχέδια
Η όπερα που παρουσιάζεται από το LA Opera δεν είναι μια παραδοσιακή παράσταση με σκηνικά, αλλά μια σύγχρονη παραλλαγή με κινούμενα σχέδια, όπου οι τραγουδιστές στο μεγαλύτερο μέρος ανταλλάσσουν μηνύματα ή αλληλεπιδρούν με τα καρτούν που παρουσιάζονται στην οθόνη.
Επειδή οι ερμηνευτές εμφανίζονται από πόρτες και προεξοχές και έχουν περιορισμένη κινητικότητα, οι κινήσεις τους έπρεπε να γίνονται με μαθηματική ακρίβεια, ώστε να συγχρονίζονται με τα κινούμενα σχέδια που εμφανίζονται στην οθόνη. Και, κατά γενική ομολογία, ο συγχρονισμός τους ήταν τέλειος.
Η βραβευμένη σοπράνο Sydney Mancasola, που υποδύεται αριστοτεχνικά την πριγκίπισσα Pamina, είπε ότι «επειδή ο περιορισμός των κινήσεων είναι σημαντικός, οι πρόβες έμοιαζαν περισσότερο με χορογραφία μπαλέτου παρά με πρόβες παραδοσιακής όπερας» και πως, χάρη στο γεγονός ότι έχει υποδυθεί τη Pamina τουλάχιστον οκτώ φορές, είχε την άνεση να δώσει επιπρόσθετη αισθητική στις κινήσεις της.
Η σοπράνο ανέφερε ακόμα ότι το στιλ της εμφάνισής της ήταν εμπνευσμένο από τη φημισμένη ηθοποιό του βωβού κινηματογράφου Louise Brooks.
Επίσης, η μουσική έπρεπε να είναι αρμονικά δεμένη με την κινητικότητα των σχεδίων, κάτι που επίσης έγινε με μεγάλη επιτυχία χάρη στη δεξιοτεχνία του μουσικού διευθυντή James Conlon, ο οποίος, έπειτα από πολυετή καριέρα, αποσύρεται. Αυτή θα είναι η τελευταία όπερα που διευθύνει.
Η Sydney Mancasola στο ρόλο της Παμίνα Photo: Cory Weaver
Όλοι οι ερμηνευτές ήταν εξαιρετικοί, με κορυφαίους τον Miles Mykkanen στον ρόλο του πρίγκιπα Tamino, τον Kyle Miller στον ρόλο του διασκεδαστικού Papageno και την Aigul Khismatullina με την εντυπωσιακή απόδοση της φημισμένης άριας «The Queen of the Night».
Λόγω της γρήγορης συχνότητας με την οποία εναλλάσσονται οι παραστάσεις, απαιτείται από το κοινό διαρκής προσοχή, όμως όλοι έδειξαν να είναι ευχαριστημένοι από την πρωτότυπη εκδοχή της πασίγνωστης όπερας του Mozart, ακόμη και όσοι θα ήθελαν να δουν μια πιο παραδοσιακή σκηνική παρουσίαση.
Η πρωτοποριακή σκηνοθεσία της όπερας, η οποία έκανε πρεμιέρα στο Komische Oper Berlin το 2012, έγινε από τον Barrie Kosky. Από τότε έχει παρουσιαστεί σε πολλές χώρες. Στη Βόρεια Αμερική ήρθε για πρώτη φορά το 2013 από την Όπερα του Λος Άντζελες και από τότε έχει επανέλθει αρκετές φορές.
Η Mancasola πιστεύει ότι η μεγάλη απήχηση της όπερας οφείλεται στο ότι «η αγνότητα των πρωταγωνιστών Tamino και Pamina, οι δοκιμασίες στις οποίες υποβάλλονται και τις οποίες αντιμετωπίζουν μαζί και ισότιμα, στο τέλος ανταμείβονται, ενώ η τιμιότητα και η αλήθεια λάμπουν. Αυτά τα συναισθήματα είναι διαχρονικά και αγαπητά στο κοινό».
Πληροφορίες για την παράσταση μπορείτε να δείτε στην ιστοσελίδα της εταιρείας LA Opera.
Διαβάστε επίσης στην αθηΝΕΑ:
Ποιος Φοβάται την Ωραία Ελένη του Christopher Nolan;
