Πίσω από το «Κορεατικό κύμα» κρύβεται μια από τις πιο φιλόδοξες στρατηγικές soft power των τελευταίων δεκαετιών, όπου ο πολιτισμός αντιμετωπίζεται ως εθνική βιομηχανία και η ταυτότητα ως εξαγώγιμο προϊόν.
Το μακρινό 1994, ένα υπόμνημα που υποβλήθηκε στον τότε πρόεδρο της Νότιας Κορέας Kim Young-Sam έκανε μια εντυπωσιακή σύγκριση μεταξύ της ταινίας «Τζουράσικ Παρκ» του Steven Spielberg και των εξαγωγών αυτοκινήτων της χώρας. Η χολιγουντιανή υπερπαραγωγή απέφερε κέρδη περίπου ισοδύναμα με την εξαγωγή ετησίως 1,5 εκατομμυρίου οχημάτων Hyundai – μακρινός στόχος εκείνη την εποχή, μια και η χώρα εξήγε λιγότερα από 700.000.
Τρεις δεκαετίες μετά, το Hallyu, το «Κορεατικό κύμα», έχει σαρώσει παγκοσμίως τη μουσική, τη μόδα, την τηλεόραση, την ομορφιά, τον τουρισμό, τα κόμικ, το φαγητό. Από πίσω, κρύβεται μια συγκροτημένη πολιτική εθνικής ισχύος, με στόχο να μπει η Νότια Κορέα στο top 5 των χωρών με τη μεγαλύτερη πολιτιστική επιρροή. Και επειδή τέτοιου είδους στόχοι δεν επιτυγχάνονται τυχαία, το κράτος τους στηρίζει συστηματικά με τον «Βασικό Νόμο για την Προώθηση της Βιομηχανίας Hallyu» και τους προικίζει ανάλογα.
Έτσι, από τη μουσική (K-pop) και τις τηλεοπτικές σειρές (K-dramas), το κύμα εξαπλώνεται σε ένα ολιστικό Κ-lifestyle, με την προώθηση του K-food και του K-beauty, αλλά και των K-literature και Webtoons (κόμικ), τα νέα ισχυρά εξαγώγιμα προϊόντα.
Η νοτιοκορεατική κουλτούρα δεν μας προέκυψε ακριβώς σήμερα, όμως γνωρίζει μια νέα εποχή.
Και οι περισσότεροι από εμάς, είτε είδαμε τα «Παράσιτα», την πρώτη ξενόγλωσση που κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, είτε τις ταινιάρες «Old Boy» και φέτος το «Καμιά Άλλη Επιλογή» του Park Chan-wook, είτε παρακολουθήσαμε τη σειρα-ρεκόρ στο Netfilx «Squid Game», είτε διαβάσαμε βιβλία της πρώτης Ασιάτισσας που κέρδισε Νόμπελ Λογοτεχνίας Hang Kang, είτε παρακολουθήσαμε (κάποιοι τυχεροί) το «Maybe Happy Ending», βραβευμένο με Tony στο Μπρόντγουεϊ, κάτι έχουμε υποψιαστεί.
Αλλά και από αυτό που ονομάζεται Κ-lifestyle, γενικότερα.
Είτε ακούγοντας τους BTS, το πρώτο ασιατικό συγκρότημα με δεύτερο βραβείο «Καλλιτέχνη της Χρονιάς» στα American Music Awards 2026 –η K-pop κυριάρχησε σχεδόν σε κάθε μεγάλη κατηγορία των βραβείων–, από τα οποία η Taylor Swift, αν και με 8 υποψηφιότητες, αποχώρησε χωρίς κανένα βραβείο. Είτε γιατί κολλήσαμε σε κάποιο από τα K-dramas του Netflix. Είτε γιατί ψάξαμε με επιμονή τι είναι αυτά που τρώνε στα τόσο υποβλητικά τελετουργικά τους. Είτε, τέλος, επειδή έχουμε χαζέψει τα κορεατικά καλλυντικά που έχουν κατακλύσει τα ελληνικά beauty shops – και όλο και κάποιο έχει καταλήξει στο νεσεσέρ μας.
Κι αν αναρωτιέστε γιατί το σινεμά και η λογοτεχνία τους «μιλάνε» με τόση βία για μια κοινωνία που, από την άλλη, καθρεφτίζεται τόσο αρμονική, ασφαλής, παραγωγική και υπερσύγχρονη –σχεδόν αψεγάδιαστη, σαν τα όμορφα πρόσωπα των Κ-αστέρων της– εδώ είμαστε, προσπαθώντας να υποψιαστούμε, έστω, κάποια από τα συστατικά αυτής της τόσο διαφορετικής και δύσκολα αναγνώσιμης στα δυτικά μάτια μας πραγματικότητας.
10 Στάσεις στη Νότια Κορέα
1. Η ασφάλεια έχει κόστος. Και συνήθως σε κοιτάζει επίμονα. «Άκαρδοι» κρατικοί νόμοι και άγραφοι κοινωνικοί κανόνες διαμορφώνουν τα πρέπει και τα μη της καθημερινότητας που τηρούνται με θρησκευτική ευλάβεια. Παραπτώματα που στην Ευρώπη θεωρούνται ασήμαντα, μπορεί να διώκονται ποινικά με πρόστιμα ή κράτηση. Όπως το να «κλέψεις» τη θέση σε μια σειρά ή να κάνεις μια τηλεφωνική φάρσα. Εξίσου αυστηρή είναι και η ψηφιακή ζωή. Βάσει νόμου, όλα τα smartphones που πωλούνται στη χώρα επιβάλλεται να κάνουν έναν δυνατό ήχο κλείστρου όταν βγάζουν φωτογραφία –ακόμα και αν είναι στο αθόρυβο–, ώστε να αποτρέπεται η κρυφή φωτογράφιση.
Αλλά η ίδια η κοινωνία λειτουργεί σαν ένας απέραντος μηχανισμός ελέγχου. Δεν ακολούθησες πιστά την ακραία λεπτομέρεια στον διαχωρισμό των σκουπιδών; Οι γείτονες ή ο επιστάτης του κτιρίου καραδοκούν. Μαζί και τα τσουχτερά πρόστιμα. Κάθισες σε θέση ηλικιωμένων ή εγκύων (ενώ ήταν άδειες και ενώ είσαι παστωμένος σε γεμάτο λεωρορείο); Κινδυνεύεις με διασυρμό, ακόμα και στο διαδίκτυο.
2. Η πιο πειθαρχημένη βιομηχανία ψυχαγωγίας του κόσμου ξεκινά από τις σχολικές αίθουσες. Το κατάλληλο μέρος για να προετοιμαστούν οι μαθητές για τον ακραίο ανταγωνισμό της ενήλικης ζωής.
Η σχολική στοχή είναι υποχρεωτική (με τη φούστα των κοριτσιών να καλύπτει το γόνατο) και στα περισσότερα σχολεία απαγορεύονται το βάψιμο μαλλιών και το έντονο μακιγιάζ – σε κάποια ελέγχουν τις μαθήτριες με υγρά μαντηλάκια για να βεβαιωθούν ότι δεν φορούν καλλυντικά.
Στην είσοδο οι μαθητές παραδίδουν το κινητό τους, ενώ χωρισμένοι σε ομάδες καθαρίζουν καθημερινά τάξεις, διαδρόμους και τουαλέτες, ως μάθημα υπευθυνότητας – όχι, δεν υπάρχουν καθαρίστριες. Μετά το σχολείο οι περισσότεροι πηγαίνουν στα Hagwons, τα ιδιωτικά φροντιστήρια και στη συνέχεια, πολλοί από αυτούς, στις ειδικές «αθόρυβες καφετέριες μελέτης» – ο μέσος έφηβος στη Νότια Κορέα κοιμάται λιγότερο από 5,5 ώρες την ημέρα.
Ο απόλυτος στόχος είναι οι εισαγωγικές εξετάσεις για το πανεπιστήμιο. Διαρκούν 8 ώρες και καθορίζουν τη ζωή τους. Την ημέρα εκείνη, ολόκληρη η χώρα λειτουργεί στον ρυθμό τους: τα χρηματιστήρια και οι δημόσιες υπηρεσίες ανοίγουν μια ώρα αργότερα για να μην πέσουν οι μαθητές σε κίνηση, απαγορεύονται οι απογειώσεις και προσγειώσεις αεροπλάνων για 35 λεπτά κατά τη διάρκεια της εξέτασης ακουστικής κατανόησης των Αγγλικών, ενώ η αστυνομία επιστρατεύει μοτοσικλέτες για να μεταφέρει δωρεάν στο εξεταστικό κέντρο όσους μαθητές έχουν αργήσει – ναι, γίνονται και ταξί, αν χρειαστεί.
Οι ακαδημαϊκές επιδόσεις των νέων είναι εξαιρετικές, αλλά το τίμημα είναι τεράστια πίεση και κατάθλιψη – το νούμερο ένα πρόβλημα υγείας στους Νοτιοκορεάτες εφήβους.
3. Το savoir-vivre συναντά τη γεωμετρία. Οι βαθμοί της υπόκλισης διδάσκονται στα παιδιά από το νηπιαγωγείο και αποτελούν επίσημο πρωτόκολλο συμπεριφοράς (etiquette). Οι βασικές γωνίες υπόκλισης είναι τρεις:
– 15º: Το σώμα λυγίζει ελαφρώς από τη μέση, για να πεις ένα γρήγορο «γεια» ή «ευχαριστώ» σε συναδέλφους ίδιου βαθμού, στον υπάλληλο του σούπερ μάρκετ ή σε γνωστούς.
30º: Λυγίζεις καθαρά τη μέση, κρατάς την πλάτη ίσια και τα χέρια στα πλάγια ή μπροστά. Είναι γιατί έχεις συναντήσει κάποιον μεγαλύτερο, τον καθηγητή σου, έναν πελάτη ή τον διευθυντή στη δουλειά.
45º: Κρατιέται για 2-3 δευτερόλεπτα με τα μάτια σταθερά στο πάτωμα, ώστε να δείξεις τη βαθύτερη δυνατή ευγνωμοσύνη, σε πολύ επίσημες συναντήσεις (π.χ. με τον ιδιοκτήτη της εταιρείας) ή όταν ζητάς μια πολύ σοβαρή συγγνώμη.
Αν υποκλιθείς μόνο 15º στο αφεντικό σου, θα θεωρηθείς προσβλητικός και αλαζόνας. Αλλά αν υποκλιθείς 45º στον φίλο σου, θα σε περάσει για τρελό ή θα νομίζει ότι τον ειρωνεύεσαι.
4. Κάθε κίνηση, μια παγίδα. Όταν δίνουν μια επαγγελματική κάρτα, ένα δώρο ή όταν βάζουν ποτό σε κάποιον μεγαλύτερο, χρησιμοποιούν πάντα και τα δύο χέρια. Το ένα χέρι θεωρείται προσβλητικό. Η επαγγελματική κάρτα θεωρείται προέκταση του ίδιου του ατόμου και η ανταλλαγή της είναι ιερή στιγμή: πρέπει να έχεις το κείμενο στραμμένο έτσι ώστε ο άλλος να μπορεί να το διαβάσει αμέσως. Αν κάθεστε σε τραπέζι, πρέπει να την ακουμπήσετε προσεκτικά μπροστά σας για όλη τη διάρκεια της συνάντησης.
Αν θέλουν να φωνάξουν κάποιον να έρθει κοντά τους, πρέπει να έχουν την παλάμη στραμμένη προς τα κάτω και να κουνάνε τα δάχτυλα προς το μέρος τους (σαν να σκουπίζετε τον αέρα). Δεν δείχνουν κάποιον με τον δείκτη του χεριού, θεωρείται επιθετικό. Το κάνουν ανοίγοντας ολόκληρη την παλάμη με τα δάχτυλα ενωμένα. Επίσης, όταν κάθονται, δεν στρέφουν ποτέ τις πατούσες των παπουτσιών τους προς το μέρος κάποιου άλλου.
Ακόμα και τα ξυλάκια του φαγητού «συμμορφώνονται» βάσει αυστηρών κανόνων. Ποτέ δεν τα καρφώνουν όρθια μέσα σε ένα μπολ με ρύζι. Αυτή η κίνηση μοιάζει ακριβώς με τα θυμιάματα που ανάβουν στις κηδείες για τους νεκρούς.
Αν το να φυσήξετε δυνατά τη μύτη σας σε ένα τραπέζι φαγητού ή σε δημόσιο χώρο θεωρείται αγενές, το να ρουφάτε δυνατά τα νουντλς είναι απόλυτα αποδεκτό.
5. Όταν το body language κάνει όλη τη βαριά δουλειά. Καθώς η κορεατική κουλτούρα απαγορεύει τις έντονες λεκτικές εκρήξεις ή το άγγιγμα, οι σκηνοθέτες στα K-dramas χρησιμοποιούν συγκεκριμένες σωματικές κινήσεις για να δείξουν στο κοινό τα κρυφά συναισθήματα των πρωταγωνιστών.
Όταν η κάμερα στα K-dramas κάνει κοντινό πλάνο στα χέρια ενός χαρακτήρα που σφίγγει τις γροθιές του, ενώ το πρόσωπό του παραμένει απόλυτα ανέκφραστο ή χαμογελαστό, δείχνει στον θεατή ότι ο χαρακτήρας καταπιέζει την οργή του για να διατηρήσει την κοινωνική αρμονία, μια οπτική αναπαράσταση της κορεατικής έννοιας Han, του βωβού πόνου και της οργής.
Όταν δε οι πρωταγωνιστές επιτέλους φιλιούνται, η γυναίκα συχνά μένει εντελώς ακίνητη, με τα μάτια ορθάνοιχτα. Δεν πρόκειται για άστοχη υποκριτική, είναι απλώς δηλωτικό αγνότητας. Το κορεατικό κοινό, φυσικά, είναι εκπαιδευμένο να «διαβάζει» τη γλώσσα του σώματος, το Nunchi, καλύτερα και από τις λέξεις.
6. Κβαντικοί υπολογιστές, αναλογικές αξίες. Η Νότια Κορέα από τη μια λειτουργεί ως τεχνολογικός γίγαντας και από την άλλη διατηρεί έναν βαθύτατα παραδοσιακό κοινωνικό ιστό, με αξίες που έχουν τη ρίζα τους κυρίως στον Κομφουκιανισμό.
Στις υπερσύγχρονες εταιρείες, ο σεβασμός προς τους ανωτέρους είναι αδιαπραγμάτευτος, αποτελώντας προέκταση της παραδοσιακής οικογενειακής δομής. Προτού χτιστεί ένας ουρανοξύστης στη Σεούλ, μεγάλες πολυεθνικές συμβουλεύονται ειδικούς του Pungsu (η κορεατική εκδοχή του Φενγκ Σούι). Η διάταξη των γραφείων των CEOs γίνεται με βάση την κοσμολογική αρμονία της Γης για να εξασφαλιστεί η ευημερία της επιχείρησης.
Η τέχνη του να «διαβάζεις» το δωμάτιο, να καταλαβαίνεις τις σκέψεις και τα συναισθήματα των άλλων χωρίς να μιλάνε, είναι απαραίτητο εφόδιο για την επιβίωση σε ένα ανταγωνιστικό πανεπιστήμιο ή γραφείο.
Η πίεση να τηρηθούν οι παραδοσιακές οικογενειακές προσδοκίες σε συνδυασμό με τους εξαντλητικούς ρυθμούς της σύγχρονης αγοράς εργασίας δημιουργεί έντονο ψυχολογικό στρες στη νέα γενιά, η οποία συχνά αντιδρά επιλέγοντας τη μοναχική ζωή.
7. Ο (μη) έρωτας ως πολιτική δήλωση – με ανησυχητικές συνέπειες. Το Κίνημα «4B» αποτελεί την πιο ριζοσπαστική μορφή φεμινιστικής αποχής παγκοσμίως. Τα B αντιστοιχούν σε τέσσερις κορεατικές λέξεις: Bihon=Όχι στον γάμο –ο οποίος παραδοσιακά απαιτεί από τη γυναίκα να υποταχθεί στην οικογένεια του συζύγου–, Bichulsan=Όχι στη γέννηση παιδιών –ως αντίδραση στην έλλειψη κρατικής στήριξης και το μισθολογικό χάσμα–, Biyeonae=Όχι στο φλερτ και Biseksu=Όχι στο σεξ. Αναλυτές επισημαίνουν ότι το 4B δεν είναι απλώς ερωτική αλλά επιλογή ενάντια σε ένα σύστημα που θεωρεί τη γυναίκα «μηχανή αναπαραγωγής» και «υπηρέτρια» του σπιτιού.
Σύμφωνα με ρεπορτάζ του BBC, οι γυναίκες στην Κορέα διεξάγουν μια «αργή επανάσταση» και μέσω των βιβλίων. Παράδειγμα, η νομπελίστας Han Kang που θίγει και το τραύμα της πατριαρχίας. Γυναικείες λέσχες ανάγνωσης σε όλη τη χώρα λειτουργούν ως ασφαλείς χώροι (safe spaces), όπου οι νέες κοπέλες συζητούν πώς θα ζήσουν αυτόνομες, μακριά από τις οικογενειακές πιέσεις.
Η αντίδραση της αντρικής κοινότητας (ειδικά των νέων 18-30 ετών) είναι επίσης «επιθετική». Ο όρος φεμινισμός κουβαλά πολύ βαρύ φορτίο. Οι νεαροί Κορεάτες δεν πιστεύουν ότι οι γυναίκες υφίστανται διακρίσεις, αντίθετα αισθάνονται ότι οι ίδιοι είναι τα θύματα μιας «αντίστροφης διάκρισης», καθώς η σκληρή υποχρεωτική θητεία 18-21 μηνών τους στερεί χρόνο από τις σπουδές και την καριέρα τους. Επίσης, σε μια οικονομία όπου οι καλές θέσεις εργασίας σπανίζουν, βλέπουν τις ποσοστώσεις υπέρ των γυναικών ως απειλή για την επιβίωσή τους.
Ενώ οι περισσότερες νέες γυναίκες ψηφίζουν την Αριστερά, το μεγαλύτερο ποσοστό των νέων ανδρών ψηφίζει συντηρητικά ή δεξιά λαϊκικά κόμματα, υποστηρίζοντας πολιτικούς όπως ο Lee Jun-seok που έχτισαν την καριέρα τους υποσχόμενοι, μεταξύ άλλων, να καταργήσουν το Υπουργείο Ισότητας των Φύλων.
Θεωρώντας τις σύγχρονες γυναίκες «εγωίστριες» και «αχάριστες», αποσύρονται από το φλερτ, κλείνοντας έναν φαύλο κύκλο απόλυτης gender απομόνωσης.
Έχοντας ως χώρα το χαμηλότερο ποσοστό γεννητικότητας στον κόσμο, η κυβέρνηση προσπαθεί να δώσει οικονομικά κίνητρα. Από την πλευρά τους οι γυναίκες απαντούν, ωστόσο, ότι το ζήτημα δεν είναι απλώς οικονομικό, αλλά ζήτημα που αφορά τη βαθιά ριζωμένη έμφυλη διάκριση στους χώρους εργασίας και το σπίτι.
8. Στην αγορά του έρωτα, όλα βαθμολογούνται. Στην Κορέα, ο γάμος δεν θεωρείται η ένωση δύο ανθρώπων, αλλά η ένωση δύο οικογενειών, γι’ αυτό η έγκριση των γονιών παραμένει εξαιρετικά βαρύνουσα.
Παράγοντες όπως το ποιο πανεπιστήμιο τελείωσες, η δουλειά σου, η περιουσία των γονιών σου, ακόμα και η περιοχή στην οποία μένεις, εξετάζονται εξονυχιστικά. Άλλωστε, τα γραφεία συνοικεσίων κάνουν χρυσές δουλειές, μια και οι ίδιοι οι γονείς πληρώνουν πολλά για να βρουν τον «τέλειο» σύντροφο για τα παιδιά τους με βάση μαθηματικά κριτήρια. Σύμφωνα με επίσημα κρατικά στοιχεία, στη χώρα λειτουργούν πάνω από 1.200 τέτοια γραφεία, με τη βιομηχανία να γνωρίζει άνοδο. Το σύστημά τους εισάγει τα δεδομένα σε έναν αλγόριθμο που βαθμολογεί τον υποψήφιο/α και βρίσκει τον/την κατάλληλο/η.
Δεν είναι απλό, γιατί ακόμα και τα πανεπιστημιακά διπλώματα χωρίζονται σε ανώτερες και κατώτερες κατηγορίες, ενώ καθοριστικό μπορεί να είναι και το ύψος των αντρών (κάτω από 1,75 χάνουν πολλούς πόντους) ή η βαθμολογία εξωτερικής εμφάνισης για τις γυναίκες (που εκτείνεται από το 1 έως το 100).
Είναι πολλοί και οι νέοι επαγγελματίες που επιλέγουν αυτά τα γραφεία για την απόδοση και την ασφάλεια που προσφέρουν. Σε μια κοινωνία με εξαντλητικά ωράρια εργασίας, θεωρούν «χάσιμο χρόνου» το παραδοσιακό φλερτ.
9. Η οργή δεν εξαφανίστηκε. Απλώς πήγε σινεμά. Αν εξετάσουμε μια άλλη πραγματικότητα, εκείνη που προβάλλεται στον κορεατικό κινηματογράφο, όπου κυριαρχεί η ακραία βία, το ερώτημα που δημιουργείται είναι πώς συνδυάζεται αυτό σε μια χώρα απόλυτης ασφάλειας στην καθημερινότητά της.
Ίσως γιατί ο κορεατικός κινηματογράφος (από το «Oldboy» μέχρι τα «Παράσιτα» και το «Καμία Άλλη Επιλογή») χρησιμοποιεί τη βία ως κοινωνική και ψυχολογική βαλβίδα αποσυμπίεσης. Στη Νότια Κορέα, το έγκλημα του δρόμου (ληστείες, φόνοι, σωματικές επιθέσεις) είναι σχεδόν ανύπαρκτο. Ωστόσο, οι πολίτες βιώνουν έντονη ψυχολογική και οικονομική βία εξαιτίας της οικονομικής ανισότητας και της ταξικής απόγνωσης και απομόνωσης. Από την άλλη, η ακραία αυτοσυγκράτηση που προβάλλεται ως αξία δημιουργεί τεράστια εσωτερική πίεση. Οι κορυφαίες κορεατικές παραγωγές χρησιμοποιούν στις ταινίες την ακραία φυσική βία ως μεταφορά για την αόρατη, δομική βία του συστήματος.
Να μην ξεχνάμε επίσης πως η Νότια Κορέα βρισκόταν μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1980 υπό μια βάναυση στρατιωτική δικτατορία και οι κορυφαίοι σκηνοθέτες (όπως οι Bong Joon-ho και Park Chan-wook) μεγάλωσαν μέσα σε αυτή την κρατική βία.
Το Squid Game πήρε αυτή την κινηματογραφική παράδοση και την εξέλιξε σε παγκόσμιο φαινόμενο, δείχνοντας πώς ο ανταγωνισμός μετατρέπει τους ανθρώπους σε αναλώσιμα πιόνια. Το χρέος στη Νότια Κορέα είναι από τα υψηλότερα στον κόσμο, και το παιχνίδι αποτελεί μια μεταφορά για το πώς οι άνθρωποι αναγκάζονται να «εξοντώσουν» ο ένας τον άλλο για να επιβιώσουν οικονομικά.
10. Όταν η soft power γίνεται βαριά βιομηχανία. Πολλοί υποστηρίζουν ότι η Νότια Κορέα έχει ακόμη δρόμο να διανύσει προτού η επιρροή της φτάσει σε επίπεδο άλλων πολιτιστικών υπερδυνάμεων όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Γαλλία, η Ιταλία και η Ιαπωνία.
Παρά τη διεθνή τους επιτυχία, οι κορεατικές πολιτιστικές εξαγωγές εξακολουθούν να κατέχουν σχετικά μικρό μερίδιο στις παγκόσμιες αγορές των αντίστοιχων κλάδων τους. Οι ειδικοί εκτιμούν ότι είναι ακόμη νωρίς για να γνωρίζουμε αν το «Κορεατικό κύμα» έχει ήδη φτάσει στην κορύφωσή του ή αν πρόκειται για μια δύναμη με μακροχρόνια επιρροή.
Η επιτυχία της K-pop και των K-dramas, ωστόσο, λειτουργεί ως πύλη γνωριμίας με ολόκληρο τον κορεατικό πολιτισμό. Οι άνθρωποι θέλουν να δοκιμάσουν τα φαγητά που τρώνε οι αγαπημένοι τους σταρ, να χρησιμοποιήσουν τα ίδια καλλυντικά και να μάθουν τη γλώσσα που μιλούν.
Οι εξαγωγές κορεατικών καλλυντικών αυξήθηκαν σχεδόν κατά 21% το 2024, φτάνοντας στο ιστορικό υψηλό των 10,2 δισεκατομμυρίων δολαρίων –πέρυσι ξεπέρασαν ακόμη και τις γαλλικές εξαγωγές καλλυντικών προς τις Ηνωμένες Πολιτείες. Τα viral βίντεο με το kimbap –τα ρολά ρυζιού τυλιγμένα σε φύκια με γέμιση από κρέας, ψάρι ή λαχανικά– έχουν αδειάσει τα ράφια αμερικανικών σούπερ μάρκετ. Συνολικά, οι εξαγωγές κορεατικών αγροδιατροφικών προϊόντων έφτασαν το πρώτο τρίμηνο του έτους στο ιστορικό υψηλό των 2,48 δισεκατομμυρίων δολαρίων, σημειώνοντας αύξηση σχεδόν 10% σε σχέση με την αντίστοιχη περσινή περίοδο.
Η εξάπλωση του «Κορεατικού κύματος» είναι μια μεθοδική κρατική στρατηγική που άλλαξε τη μοίρα μιας ολόκληρης χώρας. Ο πολιτισμός μετατράπηκε στη νέα βαριά βιομηχανία της χώρας – πλέον ο τέταρτος μεγαλύτερος εξαγωγικός τομέας. Και κάθε δολάριο που ξοδεύεται σε K-content φέρνει πολλαπλάσια κέρδη σε άλλους τομείς.
Η χώρα ξέφυγε από την παλιά εικόνα μιας «διχασμένης, εμπόλεμης ζώνης» ή μιας βιομηχανικής χώρας που απλώς φτιάχνει αυτοκίνητα και τσιπ. Έγινε συνώνυμο της καινοτομίας, της νεότητας και του στιλ. Η Κορέα δεν πουλάει απλώς προϊόντα, αλλά και έναν τρόπο ζωής – είναι η πρώτη χώρα που κατάφερε να εξάγει πρώτα την ταυτότητά της και μετά τα προϊόντα της. Κάτι που επηρεάζει, εκτός από την οικονομία, και τη διπλωματική ισχύ της χώρας.
Διαβάστε επίσης στην αθηΝΕΑ:
Deepfakes: Ο Πόλεμος στις Οθόνες
Women-Only: Ποια Ανάγκη Δημιουργεί «Καταφύγια» στον Δημόσιο Χώρο;
