Πίσω από το «Κορεατικό κύμα» κρύβεται μια από τις πιο φιλόδοξες στρατηγικές soft power των τελευταίων δεκαετιών, όπου ο πολιτισμός αντιμετωπίζεται ως εθνική βιομηχανία και η ταυτότητα ως εξαγώγιμο προϊόν.
Το μακρινό 1994, ένα υπόμνημα που υποβλήθηκε στον τότε πρόεδρο της Νότιας Κορέας Kim Young-Sam έκανε μια εντυπωσιακή σύγκριση μεταξύ της ταινίας «Τζουράσικ Παρκ» του Steven Spielberg και των εξαγωγών αυτοκινήτων της χώρας. Η χολιγουντιανή υπερπαραγωγή απέφερε κέρδη περίπου ισοδύναμα με την εξαγωγή ετησίως 1,5 εκατομμυρίου οχημάτων Hyundai – μακρινός στόχος εκείνη την εποχή, μια και η χώρα εξήγε λιγότερα από 700.000.
Τρεις δεκαετίες μετά, το Hallyu, το «Κορεατικό κύμα», έχει σαρώσει παγκοσμίως τη μουσική, τη μόδα, την τηλεόραση, την ομορφιά, τον τουρισμό, τα κόμικ, το φαγητό. Από πίσω, κρύβεται μια συγκροτημένη πολιτική εθνικής ισχύος, με στόχο να μπει η Νότια Κορέα στο top 5 των χωρών με τη μεγαλύτερη πολιτιστική επιρροή. Και επειδή τέτοιου είδους στόχοι δεν επιτυγχάνονται τυχαία, το κράτος τους στηρίζει συστηματικά με τον «Βασικό Νόμο για την Προώθηση της Βιομηχανίας Hallyu» και τους προικίζει ανάλογα.
Έτσι, από τη μουσική (K-pop) και τις τηλεοπτικές σειρές (K-dramas), το κύμα εξαπλώνεται σε ένα ολιστικό Κ-lifestyle, με την προώθηση του K-food και του K-beauty, αλλά και των K-literature και Webtoons (κόμικ), τα νέα ισχυρά εξαγώγιμα προϊόντα.
Η νοτιοκορεατική κουλτούρα δεν μας προέκυψε ακριβώς σήμερα, όμως γνωρίζει μια νέα εποχή.
Και οι περισσότεροι από εμάς –είτε είδαμε τα «Παράσιτα», την πρώτη ξενόγλωσση που κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, είτε τις ταινιάρες «Old Boy» και φέτος το «Καμιά Άλλη Επιλογή» του Park Chan-wook, είτε παρακολουθήσαμε τη σειρα-ρεκόρ στο Netfilx «Squid Game», είτε διαβάσαμε βιβλία της πρώτης Ασιάτισσας που κέρδισε Νόμπελ Λογοτεχνίας Hang Kang, είτε παρακολουθήσαμε (κάποιοι τυχεροί) το βραβευμένο με Tony «Maybe Happy Ending» στο Μπρόντγουεϊ– κάτι έχουμε υποψιαστεί.
Όπως και για αυτό που ονομάζεται Κ-lifestyle, γενικότερα.
Είτε ακούγοντας τους BTS, το πρώτο ασιατικό συγκρότημα με δεύτερο βραβείο «Καλλιτέχνη της Χρονιάς» στα American Music Awards 2026 –η K-pop κυριάρχησε σχεδόν σε κάθε μεγάλη κατηγορία των βραβείων–, από τα οποία η Taylor Swift, αν και με 8 υποψηφιότητες, αποχώρησε με άδεια χέρια. Είτε γιατί κολλήσαμε σε κάποιο από τα K-dramas του Netflix. Είτε γιατί ψάξαμε για να ανακαλύψουμε τι είναι αυτά που τρώνε στα τόσο υποβλητικά τελετουργικά τους. Είτε, τέλος, επειδή έχουμε χαζέψει τα κορεατικά καλλυντικά που έχουν κατακλύσει τα ελληνικά beauty shops – και όλο και κάποιο έχει καταλήξει στο νεσεσέρ μας.
Κι αν αναρωτιέστε γιατί το σινεμά και η λογοτεχνία τους «μιλάνε» με τόση βία για μια κοινωνία που, από την άλλη, προβάλλεται τόσο αρμονική, ασφαλής, παραγωγική και υπερσύγχρονη –σχεδόν αψεγάδιαστη, σαν τα όμορφα πρόσωπα των Κ-αστέρων της– εδώ είμαστε, προσπαθώντας να γνωρίσουμε και να κατανοήσουμε κάποια έστω από τα συστατικά αυτής της τόσο διαφορετικής και δύσκολα αναγνώσιμης στα δυτικά μάτια μας πραγματικότητας.
10 Στάσεις στη Νότια Κορέα
1. Η ασφάλεια έχει κόστος. Και συνήθως σε κοιτάζει επίμονα. «Άκαρδοι» κρατικοί νόμοι και άγραφοι κοινωνικοί κανόνες διαμορφώνουν τα πρέπει και τα μη της καθημερινότητας. Οι ψευδείς κλήσεις στις υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης αντιμετωπίζονται με ιδιαίτερη αυστηρότητα, ενώ η προστασία της ιδιωτικότητας είναι τόσο σημαντική ώστε τα smartphones που κυκλοφορούν στην κορεατική αγορά διαθέτουν υποχρεωτικά ήχο κλείστρου όταν τραβούν φωτογραφία – ακόμη και στη λειτουργία αθόρυβου. Παράλληλα, πράξεις που σε πολλές δυτικές χώρες αντιμετωπίζονται ως αστικές διαφορές, μπορεί στη Νότια Κορέα να οδηγήσουν ακόμη και σε ποινική δίωξη – όπως η δυσφήμιση, η οποία μπορεί να τιμωρηθεί ποινικά ακόμη και όταν τα περιστατικά είναι αληθή, εφόσον κριθεί ότι δεν υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον.
Αλλά η ίδια η κοινωνία λειτουργεί σαν ένας απέραντος μηχανισμός ελέγχου. Δεν ακολούθησες πιστά τις λεπτομέρειες στον διαχωρισμό των σκουπιδών; Οι γείτονες ή ο επιστάτης του κτιρίου «καραδοκούν». Μαζί και τα τσουχτερά πρόστιμα. Κάθισες σε θέση ηλικιωμένων ή εγκύων (ενώ ήταν άδειες και ενώ είσαι παστωμένος σε γεμάτο λεωρορείο); Κινδυνεύεις με διασυρμό, ακόμα και στο διαδίκτυο.
2. Η πιο πειθαρχημένη βιομηχανία ψυχαγωγίας του κόσμου ξεκινά από τις σχολικές αίθουσες. Το κατάλληλο μέρος για να προετοιμαστούν οι μαθητές για τον ακραίο ανταγωνισμό της ενήλικης ζωής.
Η σχολική στοχή είναι υποχρεωτική (με τη φούστα των κοριτσιών να καλύπτει το γόνατο), ενώ στα περισσότερα σχολεία απαγορεύονται το βάψιμο μαλλιών και το έντονο μακιγιάζ – σε ορισμένα σχολεία, μάλιστα, εκπαιδευτικοί ελέγχουν ακόμη και με υγρά μαντηλάκια αν οι μαθήτριες φορούν μακιγιάζ.
Στην είσοδο οι μαθητές παραδίδουν το κινητό τους, ενώ χωρισμένοι σε ομάδες καθαρίζουν καθημερινά τάξεις, διαδρόμους και τουαλέτες, ως μάθημα υπευθυνότητας. Μετά το σχολείο οι περισσότεροι πηγαίνουν στα Hagwons, τα ιδιωτικά φροντιστήρια και στη συνέχεια, πολλοί από αυτούς, στις ειδικές «αθόρυβες καφετέριες μελέτης» – οι μεγαλύτεροι μαθητές Λυκείου κοιμούνται περίπου 5,5 ώρες τις καθημερινές.
Ο απόλυτος στόχος είναι οι εισαγωγικές εξετάσεις για το πανεπιστήμιο. Διαρκούν 8 ώρες και καθορίζουν τη ζωή τους. Την ημέρα εκείνη, ολόκληρη η χώρα λειτουργεί στον ρυθμό τους: τα χρηματιστήρια και οι δημόσιες υπηρεσίες ανοίγουν μια ώρα αργότερα για να μην πέσουν οι μαθητές σε κίνηση, απαγορεύονται οι απογειώσεις και προσγειώσεις αεροπλάνων για 35 λεπτά κατά τη διάρκεια του listening των αγγλικών, ενώ η αστυνομία επιστρατεύει μοτοσικλέτες για να μεταφέρει δωρεάν στο εξεταστικό κέντρο όσους μαθητές έχουν αργήσει – ναι, γίνονται και ταξί, αν χρειαστεί.
Οι επιδόσεις είναι εντυπωσιακές, όμως το τίμημα είναι υψηλά επίπεδα άγχους, κατάθλιψης και ψυχολογικής πίεσης, από τα σημαντικότερα προβλήματα υγείας των Νοτιοκορεατών εφήβων.
3. Το savoir-vivre συναντά τη γεωμετρία. Οι βαθμοί της υπόκλισης διδάσκονται στα παιδιά από το νηπιαγωγείο και αποτελούν επίσημο πρωτόκολλο συμπεριφοράς (etiquette). Οι βασικές γωνίες υπόκλισης είναι τρεις:
– 15º: Το σώμα λυγίζει ελαφρώς από τη μέση, για να πουν ένα γρήγορο «γεια» ή «ευχαριστώ» σε συναδέλφους ίδιου βαθμού, στον υπάλληλο του σούπερ μάρκετ ή σε γνωστούς.
– 30º: Λυγίζουν καθαρά τη μέση, κρατάνε την πλάτη ίσια και τα χέρια στα πλάγια ή μπροστά. Είναι γιατί έχουν συναντήσει κάποιον μεγαλύτερο, τον καθηγητή τους, έναν πελάτη ή τον διευθυντή στη δουλειά.
– 45º: Μένουν για 2-3 δευτερόλεπτα με τα μάτια σταθερά στο πάτωμα, ώστε να δείξουν τη βαθύτερη δυνατή ευγνωμοσύνη, σε πολύ επίσημες συναντήσεις (π.χ. με τον ιδιοκτήτη της εταιρείας) ή όταν ζητάνε μια πολύ σοβαρή συγγνώμη.
Αν υποκλιθούν μόνο 15º στο αφεντικό τους, θα θεωρηθούν προσβλητικοί και αλαζόνες. Αλλά αν υποκλιθούν 45º στον φίλο τους, θα νομίζουν ότι τον ειρωνεύονται.
4. Κάθε κίνηση, μια παγίδα. Όταν δίνουν μια επαγγελματική κάρτα, ένα δώρο ή όταν βάζουν ποτό σε κάποιον μεγαλύτερο, χρησιμοποιούν πάντα και τα δύο χέρια – ή το ένα χέρι στηρίζει τον καρπό ή τον πήχη του άλλου. Η επαγγελματική κάρτα θεωρείται προέκταση του ίδιου του ατόμου και η ανταλλαγή της είναι ιδιαίτερα σημαντική στιγμή: πρέπει να έχουν το κείμενο στραμμένο έτσι ώστε ο άλλος να μπορεί να το διαβάσει αμέσως. Αν κάθονται σε τραπέζι, πρέπει να την ακουμπήσουν προσεκτικά μπροστά τους για όλη τη διάρκεια της συνάντησης.
Αν θέλουν να φωνάξουν κάποιον να έρθει κοντά τους, πρέπει να έχουν την παλάμη στραμμένη προς τα κάτω και να κουνάνε τα δάχτυλα προς το μέρος τους (σαν να σκουπίζουν τον αέρα). Δεν δείχνουν κάποιον με τον δείκτη του χεριού, θεωρείται επιθετικό. Το κάνουν ανοίγοντας ολόκληρη την παλάμη με τα δάχτυλα ενωμένα. Επίσης, όταν κάθονται, δεν στρέφουν ποτέ τις πατούσες των παπουτσιών τους προς το μέρος του άλλου.
Ακόμα και τα ξυλάκια του φαγητού «συμμορφώνονται» βάσει αυστηρών κανόνων. Ποτέ δεν τα καρφώνουν όρθια μέσα σε ένα μπολ με ρύζι. Αυτή η κίνηση μοιάζει με τα θυμιάματα που ανάβουν στις κηδείες για τους νεκρούς.
Αν το να φυσήξουν δυνατά τη μύτη τους σε ένα τραπέζι φαγητού ή σε δημόσιο χώρο θεωρείται αγενές, το να ρουφάνε δυνατά τα νουντλς είναι απόλυτα αποδεκτό.
5. Όταν το body language κάνει όλη τη βαριά δουλειά. Καθώς η κορεατική κουλτούρα απαγορεύει τις έντονες λεκτικές εκρήξεις ή το άγγιγμα, οι σκηνοθέτες στα K-dramas χρησιμοποιούν συγκεκριμένες σωματικές κινήσεις για να δείξουν στο κοινό τα κρυφά συναισθήματα των πρωταγωνιστών.
Η σφιγμένη γροθιά λειτουργεί ως οπτικό σύμβολο καταπιεσμένης οργής ή έντασης, κάτι που πολλοί μελετητές και αναλυτές συνδέουν με πολιτισμικές αξίες όπως η αυτοσυγκράτηση και, ευρύτερα, με έννοιες όπως το Han – το βαθύ αίσθημα καταπιεσμένου πόνου και αδικίας. Στα παλαιότερα K-dramas, η γυναίκα συχνά μένει σχεδόν ακίνητη κατά το πρώτο φιλί. Δεν πρόκειται απαραίτητα για αδύναμη υποκριτική, αλλά για μια τηλεοπτική σύμβαση που αντανακλούσε τις πιο συντηρητικές αντιλήψεις γύρω από τον ρομαντισμό – τα νεότερα K-dramas έχουν πλέον πολύ πιο φυσικά φιλιά.
Το κορεατικό κοινό είναι εξοικειωμένο με το Nunchi, την πολιτισμική δεξιότητα να αντιλαμβάνεται τα ανεκδήλωτα συναισθήματα και τα κοινωνικά συμφραζόμενα μέσα από βλέμματα, σιωπές και μικρές κινήσεις του σώματος.
6. Κβαντικοί υπολογιστές, αναλογικές αξίες. Η Νότια Κορέα από τη μια λειτουργεί ως τεχνολογικός γίγαντας και από την άλλη διατηρεί έναν βαθύτατα παραδοσιακό κοινωνικό ιστό, με αξίες που έχουν τη ρίζα τους κυρίως στον Κομφουκιανισμό.
Ακόμη και σήμερα, ορισμένες εταιρείες και οργανισμοί λαμβάνουν υπόψη τις αρχές του Pungsu –της κορεατικής εκδοχής του Φενγκ Σούι– κατά την επιλογή ή τη διαμόρφωση κτιρίων και γραφείων. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ακόμη και η θέση του γραφείου ενός CEO ή ο προσανατολισμός ενός κτιρίου επιλέγονται σύμφωνα με τις αρχές του Pungsu, με στόχο την ευημερία και την αρμονία.
Η τέχνη του να «διαβάζεις» το δωμάτιο, να καταλαβαίνεις τις σκέψεις και τα συναισθήματα των άλλων χωρίς να μιλάνε (η δεξιότητα Nunchi χρήσιμη και εδώ) είναι απαραίτητο εφόδιο για την επιβίωση σε ένα ανταγωνιστικό πανεπιστήμιο ή γραφείο.
Ωστόσο, η πίεση να τηρηθούν οι παραδοσιακές οικογενειακές προσδοκίες σε συνδυασμό με τους εξαντλητικούς ρυθμούς της σύγχρονης αγοράς εργασίας δημιουργεί έντονο ψυχολογικό στρες στη νέα γενιά.
7. Ο (μη) έρωτας ως πολιτική δήλωση – με ανησυχητικές συνέπειες. Το Κίνημα «4B» αποτελεί μία από τις πιο ριζοσπαστικές εκφράσεις του σύγχρονου φεμινισμού. Τα B αντιστοιχούν σε τέσσερις κορεατικές λέξεις: Bihon (όχι στον γάμο), Bichulsan (όχι στην τεκνοποίηση), Biyeonae (όχι στα ραντεβού), Bisekseu (όχι στο σεξ). Το κίνημα γεννήθηκε ως αντίδραση στην πατριαρχία, την έμφυλη βία και τις άνισες προσδοκίες απέναντι στις γυναίκες. Μια συνολική άρνηση ενός κοινωνικού συστήματος που αντιμετωπίζει τη γυναίκα κυρίως ως σύζυγο, μητέρα και βασική υπεύθυνη της οικιακής φροντίδας.
Σύμφωνα με άρθρο του BBC, οι γυναίκες στην Κορέα διεξάγουν μια «αργή επανάσταση» και μέσω των βιβλίων. Παράδειγμα, η νομπελίστας Han Kang που θίγει και το τραύμα της πατριαρχίας. Πολλές νέες γυναίκες βρίσκουν στη λογοτεχνία και στις λέσχες ανάγνωσης έναν χώρο για να συζητήσουν την αυτονομία, τις έμφυλες προσδοκίες και την καθημερινή εμπειρία τους.
Η αντίδραση της αντρικής κοινότητας (ειδικά των νέων 18-30 ετών) είναι επίσης έντονη. Ο όρος φεμινισμός κουβαλά βαρύ φορτίο. Οι νεαροί Κορεάτες δεν πιστεύουν ότι οι γυναίκες υφίστανται διακρίσεις, αντίθετα αισθάνονται ότι οι ίδιοι είναι τα θύματα μιας «αντίστροφης διάκρισης», καθώς η σκληρή υποχρεωτική θητεία 18-21 μηνών τους στερεί χρόνο από τις σπουδές και την καριέρα τους. Επίσης, σε μια οικονομία όπου οι καλές θέσεις εργασίας σπανίζουν, βλέπουν τις ποσοστώσεις υπέρ των γυναικών ως απειλή για την επιβίωσή τους.
Τα τελευταία χρόνια καταγράφεται έντονο εκλογικό χάσμα μεταξύ των φύλων: οι νεότερες γυναίκες τείνουν να στηρίζουν περισσότερο προοδευτικούς υποψηφίους, ενώ οι νεότεροι άνδρες εμφανίζουν μεγαλύτερη στήριξη προς συντηρητικά ή αντιφεμινιστικά πολιτικά πρόσωπα, όπως ο Lee Jun-seok, που έχτισε την καριέρα του υποσχόμενος, μεταξύ άλλων, να καταργήσει το Υπουργείο Ισότητας των Φύλων.
Θεωρώντας τις σύγχρονες γυναίκες «εγωίστριες» και «αχάριστες», αποσύρονται από το φλερτ, κλείνοντας έναν φαύλο κύκλο gender απομόνωσης.
Έχοντας ως χώρα το χαμηλότερο ποσοστό γεννητικότητας στον κόσμο, η κυβέρνηση προσπαθεί να δώσει οικονομικά κίνητρα. Από την πλευρά τους οι γυναίκες απαντούν, ωστόσο, ότι το ζήτημα δεν είναι απλώς οικονομικό, αλλά ζήτημα που αφορά τη βαθιά ριζωμένη έμφυλη διάκριση στους χώρους εργασίας και στο σπίτι.
8. Στην αγορά του έρωτα, όλα βαθμολογούνται. Στην Κορέα, ο γάμος δεν θεωρείται η ένωση δύο ανθρώπων, αλλά η ένωση δύο οικογενειών, γι’ αυτό η έγκριση των γονιών παραμένει εξαιρετικά βαρύνουσα – αν και στις νεότερες γενιές η επιρροή τους έχει μειωθεί.
Παράγοντες όπως το ποιο πανεπιστήμιο τελείωσαν, η δουλειά τους, η περιουσία των γονιών τους,η περιοχή στην οποία μένουν, καθώς και το ύψος ή συνολικά η εξωτερική τους εμφάνιση, εξετάζονται εξονυχιστικά. Άλλωστε, τα γραφεία συνοικεσίων κάνουν χρυσές δουλειές, μια και οι ίδιοι οι γονείς πληρώνουν πολλά για να βρουν τον «τέλειο» σύντροφο για τα παιδιά τους με βάση μαθηματικά κριτήρια. Σύμφωνα με επίσημα κρατικά στοιχεία, στη χώρα λειτουργούν πάνω από 2.000 τέτοια γραφεία, με τη βιομηχανία να γνωρίζει άνοδο. Το σύστημά τους εισάγει τα δεδομένα σε ένα λογισμικό αντιστοίχισης που βαθμολογεί τον υποψήφιο/α και βρίσκει τον/την κατάλληλο/η.
Πολλοί είναι και οι νέοι που επιλέγουν αυτά τα γραφεία για την απόδοση και την ασφάλεια που προσφέρουν. Σε μια κοινωνία με εξαντλητικά ωράρια εργασίας, θεωρούν «χάσιμο χρόνου» το παραδοσιακό φλερτ.
9. Η οργή δεν εξαφανίστηκε. Απλώς πήγε σινεμά. Αν εξετάσουμε μια άλλη πραγματικότητα, εκείνη που προβάλλεται στον κορεατικό κινηματογράφο, όπου κυριαρχεί η ακραία βία, το ερώτημα που δημιουργείται είναι πώς συνδυάζεται αυτό σε μια χώρα απόλυτης ασφάλειας στην καθημερινότητά της.
Ίσως γιατί ο κορεατικός κινηματογράφος (από το «Oldboy» μέχρι τα «Παράσιτα» και το «Καμία Άλλη Επιλογή») χρησιμοποιεί τη βία ως κοινωνική και ψυχολογική βαλβίδα αποσυμπίεσης. Η Νότια Κορέα συγκαταλέγεται στις ασφαλέστερες χώρες του κόσμου, με ιδιαίτερα χαμηλά ποσοστά βίαιου εγκλήματος. Ωστόσο, οι πολίτες βιώνουν έντονη ψυχολογική και οικονομική βία εξαιτίας της ανισότητας και της ταξικής απόγνωσης και απομόνωσης. Από την άλλη, η ακραία αυτοσυγκράτηση που προβάλλεται ως αξία δημιουργεί τεράστια εσωτερική πίεση. Πολλές από τις σημαντικότερες κορεατικές ταινίες χρησιμοποιούν την ακραία φυσική βία ως αλληγορία της κοινωνικής ανισότητας, του ιστορικού τραύματος και της ψυχολογικής πίεσης που γεννά ο έντονος ανταγωνισμός.
Να μην ξεχνάμε πως η Νότια Κορέα έζησε δεκαετίες στρατιωτικής διακυβέρνησης έως τον εκδημοκρατισμό του 1987-1988 και οι κορυφαίοι σκηνοθέτες (όπως οι Bong Joon-ho και Park Chan-wook) μεγάλωσαν σε αυτή τη συνθήκη κρατικής βίας.
Το «Squid Game» πήρε αυτή την κινηματογραφική παράδοση και την εξέλιξε σε παγκόσμιο φαινόμενο, δείχνοντας πώς ο ανταγωνισμός μετατρέπει τους ανθρώπους σε αναλώσιμα πιόνια. Η Νότια Κορέα συγκαταλέγεται στις χώρες με τα υψηλότερα επίπεδα χρέους των νοικοκυριών μεταξύ των αναπτυγμένων οικονομιών και το παιχνίδι αποτελεί μια μεταφορά για το πώς οι άνθρωποι αναγκάζονται να «εξοντώσουν» ο ένας τον άλλο για να επιβιώσουν οικονομικά.
10. Όταν η soft power γίνεται βαριά βιομηχανία. Πολλοί υποστηρίζουν ότι η Νότια Κορέα έχει ακόμη δρόμο να διανύσει προτού η επιρροή της φτάσει σε επίπεδο άλλων πολιτιστικών υπερδυνάμεων όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Γαλλία, η Ιταλία και η Ιαπωνία.
Παρά τη διεθνή τους επιτυχία, οι κορεατικές πολιτιστικές εξαγωγές εξακολουθούν να κατέχουν σχετικά μικρό μερίδιο στις παγκόσμιες αγορές των αντίστοιχων κλάδων. Οι ειδικοί εκτιμούν ότι είναι ακόμη νωρίς για να γνωρίζουμε αν το «Κορεατικό κύμα» έχει ήδη φτάσει στην κορύφωσή του ή αν πρόκειται για δύναμη με μακροχρόνια επιρροή.
Η επιτυχία της K-pop και των K-dramas, ωστόσο, λειτουργεί ως πύλη γνωριμίας με ολόκληρο τον κορεατικό πολιτισμό. Οι άνθρωποι θέλουν να δοκιμάσουν τα φαγητά που τρώνε οι αγαπημένοι τους σταρ, να χρησιμοποιήσουν τα ίδια καλλυντικά και να μάθουν τη γλώσσα που μιλούν.
Οι εξαγωγές κορεατικών καλλυντικών αυξήθηκαν σχεδόν κατά 21% το 2024, φτάνοντας στο ιστορικό υψηλό των 10,2 δισεκατομμυρίων δολαρίων –πέρυσι ξεπέρασαν ακόμη και τις γαλλικές εξαγωγές καλλυντικών προς τις Ηνωμένες Πολιτείες. Τα viral βίντεο με το kimbap –τα ρολά ρυζιού τυλιγμένα σε φύκια με γέμιση από κρέας, ψάρι ή λαχανικά– έχουν αδειάσει τα ράφια των αμερικανικών σούπερ μάρκετ. Συνολικά, οι εξαγωγές κορεατικών αγροδιατροφικών προϊόντων έφτασαν το πρώτο τρίμηνο του έτους στο ιστορικό υψηλό των 2,48 δισεκατομμυρίων δολαρίων, σημειώνοντας αύξηση σχεδόν 10% σε σχέση με την αντίστοιχη περσινή περίοδο.
Η εξάπλωση του «Κορεατικού κύματος» είναι μια μεθοδική κρατική στρατηγική που άλλαξε τη μοίρα μιας ολόκληρης χώρας – ο πολιτισμός εξελίχθηκε σε έναν από τους σημαντικότερους αναπτυσσόμενους εξαγωγικούς τομείς της. Και κάθε δολάριο που ξοδεύεται σε K-content φέρνει πολλαπλάσια κέρδη σε άλλους τομείς.
Η χώρα ξέφυγε από την παλιά εικόνα μιας «διχασμένης, εμπόλεμης ζώνης» ή μιας βιομηχανικής χώρας που απλώς φτιάχνει αυτοκίνητα και τσιπ. Έγινε συνώνυμο της καινοτομίας, της νεότητας και του στιλ.
Η Νότια Κορέα δεν πουλάει απλώς προϊόντα, αλλά και τρόπο ζωής. Αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σύγχρονα παραδείγματα χώρας που αξιοποίησε τον πολιτισμό ως μοχλό για να ενισχύσει την παγκόσμια εικόνα της και, στη συνέχεια, τις εξαγωγές προϊόντων και υπηρεσιών. Κάτι που επηρεάζει, εκτός από την οικονομία, και τη διπλωματική ισχύ της.
Διαβάστε επίσης στην αθηΝΕΑ:
Deepfakes: Ο Πόλεμος στις Οθόνες
Women-Only: Ποια Ανάγκη Δημιουργεί «Καταφύγια» στον Δημόσιο Χώρο;
